Από την πείρα του Ιώβ (3)

«Οφθαλμός... πους... και πατήρ...» (Ιώβ κθ' 15-16)

Μάτι για τους τυφλούς και πόδι για τους χωλούς. «Οφθαλμός και πους». Μα δεν θα μείνει μόνο σ' αυτά ο Ιώβ. Οι μεγάλες ψυχές με τις απεριόριστες διαστάσεις, με τους αχανείς ορίζοντες, με την ακόρεστη δίψα και την ασίγαστη πείνα για αυτοπροσφορά δεν σταματούν εύκολα. Δεν περιορίζονται, δεν ικανοποιούνται. Μετά το «οφθαλμός» και «πους», θα πρόσθεσει: «Εγώ ήμην πατήρ αδυνάτων» (Ιώβ κθ 16).

__Πατέρας των αδυνάτων. Πατέρας! Αυτό το ανυπέρβλητα εξαίσιο και βαθύ όνομα. Ήμουνα πατέρας όλων εκείνων που είναι αδύνατοι υλικά, ηθικά, πνευματικά. Όχι ένας απλός προστάτης, αλλά πατέρας. Πατέρας που πονεί, που σκέπτεται ακατάπαυστα, που κρατάει στο δυνατό και λεπτό του χέρι τα παγωμένα χέρια των αδυνάτων, που τρέμουν. Πατέρας που δεν περιορίζεται σε μια περιπτωσιακή εκδήλωση στοργής, αλλά μεριμνά συνεχώς. Τι υπέροχο είναι να σε νιώθει πατέρα ένας αδύνατος. Να ξέρει ότι μέσα στο στήθος σου χτυπάει η καρδιά ενός πατέρα και όχι ενός ξένου. Δεν συμφωνείς, ότι αξίζει να είναι κανείς πατέρας των αδυνάτων; Αξίζει χίλιες φορές...

*   * *

Κύριε, με απλότητα ψυχής σε ικετεύουμε: Αξίωσέ μας να γίνουμε: Μάτια τυφλών - πόδια αναπήρων - πατέρες αδυνάτων. Αντί, λοιπόν, να κλεινόμαστε στον εαυτό μας, πόσο αλήθεια θα αλλάξει και η δική μας ζωή προσφέροντας αγάπη. Γιατί η αγάπη που προσφέρεται επιστρέφει πολλαπλάσια σ' εκείνον που την προσφέρει. 

__Σε ευγνωμονούμε, γιατί μάς βοήθησες να καταλάβουμε, πως η ζωή μας ομορφαίνει, γεμίζει χαρά, παίρνει νόημα μονάχα με την προσφορά της αγάπης και κοντά σε Σένα, Πατέρα μας. 

Αυτή η αγάπη ας είναι και η καλύτερη αρχή για το νέο έτος.

Τέλος

ΠΗΓΗ: Εφημερίδα "ΖΩΗ" , 29-12-2011

Στείλτε αυτό το μήνυμα τώρα σε κάποιον ενδιαφερόμενο φίλο σας.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΥ ΔΙΑΔΙΔΕΤΕ ΤΟ "ΝΕΑ ΚΑΙ ΠΑΛΑΙΑ" 

Αν και δεν δημοσιεύουμε σχόλια, λαβαίνουμε υπόψη μας ό,τι και αν μας στείλετε. 

Διεύθυνση: neakaipalaia@gmail.com

Από την πείρα του Ιώβ (2)

«Οφθαλμός... πους... και πατήρ...» (Ιώβ κθ' 15-16)

Ο Ιώβ, ο αξιοθαύμαστος αυτός μάρτυρας της καρτερίας και της ευθύτητας, μέσα στη φωτιά της δοκιμασίας του μπόρεσε να πει και κάτι άλλο: «Πους ήμην χωλών» (Ιώβ κθ' 15). Υπήρξα το πόδι γι' αυτούς πού ήταν χωλοί, κουτσοί, ανάπηροι. Έτρεξα εκεί πού δεν μπορούσαν να πάνε, για να τελειώσουν τις δουλειές τους. Ενήργησα σε μιαν επείγουσα υπόθεση τους με την ταχύτητα που αυτοί δεν έχουν λόγω της αναπηρίας τους. Τους μετέφερα σε τόπους γιορτής, για να χαρούν κι αυτοί και να γευτούν κάτι από τις αναψυχές που προσφέρει ο Θεός στον κόσμο. Στάθηκα δίπλα τους πρόθυμος και στοργικός, έτσι, ώστε να μην αισθάνονται διαφορετικά από τους υγιείς, να μη θλίβονται για την αναπηρία τους. Πήρα τη θέση του άρρωστου ποδιού τους.

__Δεν νιώθεις, να αναδίδεται ένα λεπτό τιμιότατο άρωμα από την έκφραση «πους ήμην χωλών»; Δεν ακούς πίσω από τις λέξεις αυτές τους χτύπους μιας όσιας καρδιάς; Και δεν διακρίνεις τον αντίλαλο της φράσεως μέσα σου; Το ξέρω πόσο θα ήθελες να ήσουν σε θέση να πεις και εσύ τον ίδιο λόγο. Να ψιθυρίσεις, αναστενάζοντας ευτυχισμένος: «πους ειμί χωλών...»

__Ίσως πονάς, διότι βλέπεις πόσο απέχουμε από κάτι τέτοιο. Γιατί να μάς τρομάζει όμως η απόσταση; Γιατί να υπολογίζουμε το μάκρος του δρόμου; Μαζί μας δεν βαδίζει Εκείνος που θεράπευσε τους χωλούς και τους παραλυτικούς; Δεν θα μάς συμπαρασταθεί, λοιπόν, στην ιερή μας προσπάθεια να γίνουμε ο καθένας μας «πους χωλών»;

Αύριο η συνέχεια...

ΠΗΓΗ: Εφημερίδα "ΖΩΗ" , 29-12-2011

Στείλτε αυτό το μήνυμα τώρα σε κάποιον ενδιαφερόμενο φίλο σας.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΥ ΔΙΑΔΙΔΕΤΕ ΤΟ "ΝΕΑ ΚΑΙ ΠΑΛΑΙΑ" 

Αν και δεν δημοσιεύουμε σχόλια, λαβαίνουμε υπόψη μας ό,τι και αν μας στείλετε. 

Διεύθυνση: neakaipalaia@gmail.com

Από την πείρα του Ιώβ (1)

«Οφθαλμός... πους... και πατήρ...» (Ιώβ κθ' 15-16)

Τα μάτια. Τα ανθρώπινα μάτια! Τα παράθυρα, πού ανοιγμένα επάνω στον κόσμο αποτελούν για τον άνθρωπο κάτι το αφάνταστα πολύτιμο.

__Και όμως, δεν τα έχουν όλοι. Για πολλούς τα παράθυρα αυτά είναι πάντοτε κλειστά. Για μερικούς δεν άνοιξαν ποτέ. «Τυφλοί εκ γενετής». Τυφλοί λόγω δυστυχημάτων, λόγω ασθενειών. Άνθρωποι που ζουν σ' ένα μόνιμο σκοτάδι, που πορεύονται ψηλαφώντας, που κινδυνεύουν να σκοντάψουν από στιγμή σε στιγμή και να πέσουν.

__Κάποιος μεγάλος άνθρωπος, πολύαθλος και όσιος, ο Ιώβ, ένιωσε τον βαθύ πόνο των τυφλών, την εξαιρετικά οδυνηρή και δύσκολη θέση τους. Στάθηκε κοντά τους με μια θερμή, αληθινή και τέλεια συμπαράσταση. Έτσι αργότερα μπόρεσε να πει: «οφθαλμός ήμην τυφλών» (Ιώβ κθ' 15). Υπήρξα για τους τυφλούς το μάτι, η όραση που τους έλειπε.

__Είναι εύκολο να φανταστείς τι βάρος ζωής και αγάπης κρύβει πίσω του αυτό το «οφθαλμός ήμην τυφλών». Για να φτάσει κάνεις να γίνει μάτι για τον αόμματο, πρέπει να ζήσει πολύ κοντά του, μαζί του. Να ζήσει και να κάνει πολλά. Έτσι ώστε με την αγάπη του να δημιουργήσει ένα νέο είδος οράσεως, ένα νέο είδος παράθυρου για τον τυφλό. Μέσα από το παράθυρο αυτό της αγάπης μπορούν αυτοί που δεν έχουν μάτια να «βλέπουν». Να «βλέπουν» με έναν απερίγραπτα ωραίο τρόπο τον κόσμο. Και να ευλογούν αυτούς που στάθηκαν κοντά τους και έγιναν «μάτια» τους.

__Ακούγοντας το «οφθαλμός ήμην τυφλών» ρώτησε τον εαυτό σου: Πώς μπορώ να γίνω και εγώ κάτι τέτοιο; Ρώτησε και ξαναρώτησέ τον και μην τον αφήσεις πριν σου δώσει μια ικανοποιητική απάντηση. 

__Μια απάντηση σύμφωνη με το άγιο θέλημα του Θεού.

Αύριο η συνέχεια...

ΠΗΓΗ: Εφημερίδα "ΖΩΗ" , 29-12-2011

Στείλτε αυτό το μήνυμα τώρα σε κάποιον ενδιαφερόμενο φίλο σας.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΥ ΔΙΑΔΙΔΕΤΕ ΤΟ "ΝΕΑ ΚΑΙ ΠΑΛΑΙΑ" 

Αν και δεν δημοσιεύουμε σχόλια, λαβαίνουμε υπόψη μας ό,τι και αν μας στείλετε. 

Διεύθυνση: neakaipalaia@gmail.com