Ποιος θα μας σώσει;
Χωρίς εμβατήρια και στολές, χωρίς δάκρυα και φιλιά της μάνας στο γιο που
τραβάει στο μέτωπο, κύλησε η τριετία από την κήρυξη του πολέμου που άλλοι τον λένε
κοινωνικό, άλλοι οικονομικό και άλλοι πόλεμο κατά του κακού εαυτού μας. Ήταν
μια τριετία ανακοίνωσης μέτρων, που σφράγισαν τη ζωή μας, μια τριετία που
σύμφωνα με αρκετές φωνές μέσα και γύρω από τα κέντρα εξουσίας, το χρέος μας προς
την πατρίδα και το χρέος προς τους διεθνείς τοκογλύφους έγιναν συνώνυμα!
Πολλά είναι τα οπτικά και
ηχητικά τεκμήρια για την τριετία της Γερμανικής κατοχής, την τριετία της
δικτατορίας, την τριετία του πιο σφοδρού μετασχηματισμού που έχει συντελεστεί
μεταπολεμικά στην χώρα μας.
Η μεγάλη αλλαγή ήλθε, είναι εδώ. Μια αλλαγή που είχε νικητές και ηττημένους, μια
αλλαγή που χρειάστηκε εχθρούς και φίλους είτε υπαρκτούς είτε επινοημένους. Και
επειδή ο εξωτερικός εχθρός ήταν πολύ ισχυρός και μακρινός για να τον αγγίξουμε
χρειαστήκαμε επειγόντως και εσωτερικό. Ο καθένας μας έπρεπε να διεξαγάγει μια
ατομική επιχείρηση αρετής με στόχο κυρίως τον πλησίον, τον οκνηρό δημόσιο
υπάλληλο, τον φοροφυγά γείτονα, τον νέο που έχει το θράσος να ζητάει μόνιμη ή
σχετικά σταθερή εργασία, τον μεσήλικα που κρίθηκε πλεονάζων και που νιώθει σαν
το έρμα, την σαβούρα που πρέπει να πεταχτεί στην θάλασσα για να μην βουλιάξει
το βαρυφορτωμένο από χρέη πλοίο.
Το τεντωμένο δάχτυλο έγινε της μόδας. Αυτό που καταδίκαζε όλους τους
άλλους και δικαίωνε τους ομιλούντες και τους γράφοντες. Η ταπεινοφροσύνη, η
σεμνότητα, η συμπόνια δεν είχαν αντίκρισμα στην αγορά των ιδεών. Όλοι τους
άχρηστοι ή διεφθαρμένοι ή αιθεροβάμονες εκτός από τους εαυτούς μας, τους
αποκλειστικούς αντιπροσώπους της αλήθειας, της σωτηρίας και του συμφέροντος της
πατρίδας.
Αναδείχθηκαν επειγόντως σωτήρες, άτομα «εκλεκτά» που δεν τα είχε αγγίξει
η σκόνη της ιστορίας, για να υποσχεθούν το όνειρο, να διαλύσουν τον φόβο
–ότι κάποιοι δεν θα μπορούν να καλύψουν τις βασικές
ανάγκες τους,
–ότι κάποιοι δεν θα έχουν να βγάλουν τον μήνα,
–ότι κάποιων τα παιδιά τους δεν θα έχουν καλή
εκπαίδευση,
–ότι οι κόποι τους
θα ανταμειφθούν με μια καλή σύνταξη,
–ότι δεν θα χάσουν τη δουλειά τους, το σπίτι τους, τη
ζωή τους!
Αυτή η ανασφάλεια κρατά τους πολίτες αιχμάλωτους που περιμένουν τώρα από
την δεξιά παράταξη της ΝΔ να τους σώσει. Μια παράταξη που δεν κατάφερε να
πείσει την πλειονότητα της κοινωνίας μας να κλείσει μια μαρξιστική κρατική
εταιρεία (από τις πολλές που δημιούργησε η ίδια), την ΕΡΤ, βουτηγμένη στην
κομματοκρατία, στην διαφθορά, στην αδιαφάνεια, στην αναξιοκρατία και στον
συνδικαλιστικό συντεχνισμό!
Πώς όμως να περιμένεις να σωθείς από μια τέτοια παράταξη που δεν μπόρεσε
να σώσει τον εαυτό της ούτε καν να απαλλαγεί από το κόμπλεξ της μειονεξίας του
κομμουνιστικού συνδρόμου, ακόμη και μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού
σοσιαλισμού», που ΔΕΝ κατάλαβε ποτέ την πολιτική σημασία και πολύ περισσότερο
την ανάγκη για
καύχηση της πατριωτικής αντίστασης των Ελλήνων
στον μεταπολεμικό πολυαίμακτο
πραξικόπημα των οπαδών του σταλινικού ολοκληρωτισμού;
Άρθρο του Ν. Εμμανουήλ, Πρόεδρου
της Ένωσης Συντακτών μη Ημερησίων Εντύπων (ΕΣΜΗΕ) στην εφημερίδα της Ένωσης «Το
Βήμα των Συντακτών», Φ. 78/7-8/2013
|
