«Ο
Ιησούς Χριστός είναι ΚΥΡΙΟΣ»
Τι σημαίνει: ΚΥΡΙΟΣ;
Φαντάζομαι
πως εντυπωσιάζει, που λέει ο Πάπας μια φράση η οποία σήμερα ΔΕΝ εντυπωσιάζει.
Λέει πως πρέπει να διακηρύττουμε ότι «ο Ιησούς είναι ο Κύριος». Τι
σημαίνει «Κύριος»;;; Τι το σπουδαίο εκφράζει αυτή λέξη, ώστε πρέπει αυτό κυρίως
να διαλαλούμε ως χριστιανοί; Εμείς λέμε: «Ο Κύριος μας, ο Ιησούς Χριστός».
Γιατί σήμερα δεν μας κάνει αίσθηση, ότι το «Κύριος» περιέχει κάτι ιδιαίτερο;
Από
την αρχή οι χριστιανοί απέδωσαν στον Ιησού αυτό τον τίτλο: «Ο Ιησούς είναι Κύριος»,
όπως γράφει ο απ. Παύλος (Ρωμ. 10,9). Με αυτό εννοούσαν ότι αυτός ο άνθρωπος
είναι επίσης ο Υιός του Θεού: Θεός και άνθρωπος. Η αντίστοιχη λέξη που
χρησιμοποιούσαν στην Παλαιά Διαθήκη για τον Θεό ήταν «Αντονάι», τίτλος
βασιλικός και θεϊκός. Η λέξη σημαίνει απόλυτος Κύριος του σύμπαντος.
ΠΑΛΑΙΑ
ΔΙΑΘΗΚΗ
Στην
εποχή τής Εξόδου από την Αίγυπτο (περί το έτος 1240) ο Θεός αποκαλύφθηκε στον
Μωυσή ως ο «Γιαχβέ», που σημαίνει «Εγώ είμαι αυτός που είναι, που υπάρχει, που
ζει και δίνει τη ζωή».
Από
την περίοδο της Εξορίας στη Βαβυλωνία (6ος αιώνας) και μέχρι τον ερχομό του
Ιησού, οι Ισραηλίτες, από σεβασμό, έπαψαν να χρησιμοποιούν στα λειτουργικά
αναγνώσματα το όνομα του Θεού. Όταν έβλεπαν το όνομα Γιαχβέ, διάβαζαν Αντονάι.
Ώσπου,
λίγο πριν τον ερχομό του Χριστού, οι Ισραηλίτες που ζούσαν στην Αίγυπτο και δε
μιλούσαν πια τα αραμαϊκά, αλλά τα ελληνικά, μετάφρασαν την Παλαιά Διαθήκη στα ελληνικά.
Τότε, όπου έβρισκαν το λέξη Γιαχβέ, έγραφαν ΚΥΡΙΟΣ. Το Κύριος λοιπόν
είναι ισότιμο με το Γιαχβέ και προσδιορίζει τον Θεό.
ΚΑΙΝΗ
ΔΙΑΘΗΚΗ
Όλα
τα βιβλία της Καινής Διαθήκης αποδίδουν στον Ιησού Χριστό τον τίτλο του Κυρίου.
Ο
ίδιος ο Χριστός θέλησε να δώσει στους συγχρόνους του να καταλάβουν ότι, παρόλο
που είναι «υιός του Δαβίδ», δηλαδή απόγονος του, είναι όμως ανώτερος από τον
Δαβίδ και υπάρχει πριν από τον Δαβίδ. Γι' αυτό χρησιμοποίησε τον Ψαλμό 109,1 όπως
διαβάζομε στο κατά Ματθαίο ευαγγέλιο (22,41-46):
«Ενώ
οι Φαρισαίοι ήταν συγκεντρωμένοι, τους ρώτησε ο Ιησούς: "Τι νομίζετε
σχετικά με τοπ Χριστό; Τίνος είναι γιος;" Του λένε: "Του Δαβίδ".
Κι ο Ιησούς τούς λέει: "Πώς, λοιπόν, ο Δαβίδ, εμπνευσμένος από το Πνεύμα,
τον ονομάζει Κύριο του, όταν λέει: "Είπε ο Κύριος στον Κύριο μου: Κάθισε
στα δεξιά μου, έως ότου θέσω τους εχθρούς σου κάτω από τα πόδια σου"; Αν,
λοιπόν, ο Δαβίδ τον ονομάζει "Κύριο", πώς είναι γιος του;" Και
κανείς δεν μπορούσε να του απαντήσει τίποτα, ούτε κανένας τόλμησε, από εκείνη
τη μέρα, να του ξαναθέσει ερωτήματα".
Αυτή
η κυριότητα του Ιησού έγινε πραγματικότητα μετά την ανάσταση του. Κηρύττει ο
απ. Πέτρος: «Ας γνωρίζει, λοιπόν, με βεβαιότητα όλη η γενιά του Ισραήλ, ότι και
Κύριο και Χριστό τον κατέστησε ο Θεός, αυτόν τον Ιησού που εσείς σταυρώσατε!»
(Πραξ.2,36).
Η πρώτη
Εκκλησία κρατάει για αρκετό καιρό στην προσευχή της την αραμαϊκή επίκληση: Μαράνα-θα,
που σημαίνει: Έλα Κύριε Ιησού. Είναι ο Μεσσίας, ο Χρισμένος, ο Χριστός του
Θεού, που ενθρονίστηκε στον ουρανό, και εγκαινιάζει τη Βασιλεία του δωρίζοντας
το Άγιο Πνεύμα.
Αυτή
όμως η κυριαρχία του Χριστού είναι η κυριαρχία του ίδιου του Θεού, η οποία μεταβιβάζεται
στον Ιησού, που έγινε «Κύριος πάντων». Αυτό που άρμοζε μόνο στον Γιαχβέ, τον
Θεό, τώρα αποδίδεται στον Ιησού,
Ολόκληρο
το σύμπαν διακηρύττει ότι ο Ιησούς είναι Κύριος: «Μπροστά στο όνομα του Ιησού,
κάθε γόνατο θα προσκυνήσει, από τα επουράνια, τα επίγεια και τα καταχθόνια. Και
κάθε γλώσσα θα ομολογήσει ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Κύριος, για τη δόξα του
Θεού Πατέρα» (Φιλ. 2,10-11). Αυτό το κείμενο δείχνει τη θεϊκή σημασία του
τίτλου Κύριος.
Ο
απόστολος Θωμάς, εκφράζοντας όλη την Εκκλησία, αναγνωρίζει πλήρως τη θεότητα
του αναστημένου Ιησού στην κυριότητα του πάνω στους πιστούς: και ομολογεί: «Ο
Κύριος μου και ο Θεός μου» (Ιωάν. 20,28).
