H
Ibtihaj Muhammad είναι η πρώτη Μουσουλμάνα
Αμερικανίδα που ετοιμάζεται να αγωνιστεί
στους Ολυμπιακούς του 2012 στο Λονδίνο
φορώντας μαντίλα.
__Από συνέντευξη που έδωσε στο National Public Radio
μάθαμε τα εξής ενδιαφέροντα, και ίσως
προκλητικά για μερικούς χριστιανούς
του γλυκού νερού...
__Σύμφωνα
με όσα είπε, διάλεξε
το άθλημα της ξιφασκίας από τη ηλικία
των 12 ετών, επειδή αυτό της επιτρέπει
να αθλείται χωρίς να πρέπει να αφήνει
ακάλυπτο το σώμα της.
«Ως
πιστή μουσουλμάνα, ήξερα ότι όχι μόνο
έπρεπε να βρω ένα άθλημα που να ταιριάζει
στις θρησκευτικές μου πεποιθήσεις, αλλά
και όπου θα μπορούσε το σώμα μου να
καλύπτεται πλήρως».
__Εκείνο
που κυρίως της αρέσει στην ξιφασκία
είναι ότι, εφόσον αγωνίζεται μόνη και
όχι μέσα σε ομάδα, μπορεί να κρίνει τον
εαυτό της και να διορθώνεται, καθώς
επίσης να ξέρει πως όταν χάνει, χάνει
από δικά της λάθη και όχι από τα λάθη
κάποιου άλλου.
__Στη
διάρκεια της προετοιμασίας της έπρεπε
να προπονηθεί και μέσα στο μήνα του
Ραμαζανιού, όπου οι μουσουλμάνοι δεν
τρώνε και δεν πίνουν από την ανατολή
του ηλίου ως την δύση, και μάλιστα με
τέλεια αποχή από νερό. Αυτό αντιμετωπίστηκε
με το να ξυπνάει 2 φορές τη νύχτα για να
παίρνει τα απαραίτητα υγρα ώστε να μην
υποφέρει από αφυδάτωση. Είπε:
«Ξέρετε,
η νηστεία είναι ένα μέρος της ζωής μου
ως μουσουλμάνας, και, αν τελικά η ξιφασκία
εμπόδιζε την άσκηση της θρησκείας μου
με κάποιο τρόπο, θα έπρεπε να εγκαταλείψω
το σπορ.»
Κατά
σύμπτωση οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2012
συμπίπτουν επίσης με το Ραμαζάνι και
γι’ αυτή τη δυσκολία η Ibtihaj Muhammad λέει:
«Ξέρετε,
το να είσαι μια μουσουλμάνα Αμερικανίδα
δεν είναι καθόλου εύκολο. Αντίθετα είναι
πολύ δύσκολο. Και ο τρόπος που ζω το
Ισλάμ μιλάει από μόνος του. Οι άνθρωποι
μπορούν είτε να με δεχτούν ή να μη με
δεχτούν. Και αισθάνομαι το ίδιο στους
Αγώνες. Δεν νομίζω ότι οι ακραίοι
μουσουλμάνοι εκπροσωπούν αυτό που είμαι
εγώ –μια πολύ συντηρητική μουσουλμάνα–,
ενώ πολλοί από τους μουσουλμάνους εδώ
γύρω είναι εξαιρετικά φιλελεύθεροι».
Καταλήγοντας
τη συνέντευξή της είπε:
«Στην
πραγματικότητα είμαι διαφορετική. Είμαι
Αφροαμερικανίδα και φορώ μαντίλα. Έτσι
ξέρω ότι φαίνομαι εντελώς διαφορετικά
από τους συμπαίκτες μου, και δεν περιμένω
ότι όλοι θα αγνοήσουν αυτό το γεγονός.
Θέλω να πω, επίσης ότι στην ξιφασκία
υπάρχουν πολύ λίγοι μουσουλμάνοι. Είμαι
η μόνη μουσουλμάνα στην ομάδα μας, αλλά
υπάρχουν και άλλες μειονότητες.
Η ξιφασκία
έχει κάνει πολλά για μένα. Με βοήθησε
να είμαι σε ένα μεγάλο πανεπιστήμιο,
και δεν θα ήμουν αυτό που είμαι εγώ στη
ζωή μου, χωρίς την ξιφασκία, χωρίς αυτό
το σπορ. Και με βοήθησε να έχω στόχο με
τόσους πολλούς τρόπους. Έτσι, αν το
μήνυμά μου αγγίζει κάποιον, ελπίζω ότι
θα αγγίξει περισσότερα παιδιά από
οτιδήποτε άλλο. Θέλω να είναι άνετα με
το δέρμα τους και να αισθάνονται άνετα
με τη διαφορετική θρησκεία τους, και
αυτό όχι μόνο μέσα στις Ηνωμένες
Πολιτείες, αλλά παντού.»
