Πάπες και πατρώνοι...

Πάπες και πατρώνοι...

Του το χαλάει το παιχνίδι του Πατριάρχη ο κ. Αμβρόσιος και δεν τον αφήνει να χαρεί στις δάφνες που του παρέχει ο οικουμενικός συναγελισμός του με κάθε καρυδιάς καρύδι, θρησκευτικό και δογματικό...

Η γιαγιά μου έλεγε: "Καλά τα φαρδομάνικά μα τα φορούν οι παπάδες". Τι συμβαίνει όμως μέσα σ' εκείνα τα φαρδιά μανίκια, μόνο ένας Θεός γνωρίζει...
.

.

Του Μητροπολίτη Καλαβρύτων κ. Αμβροσίου

Με το σημείωμά μας αυτό επιθυμούμε να εκφράσουμε δημόσια μια θερμή, θερμότατη, παράκληση προς τον πολυσέβαστό μας Πατριάρχη του Γένους, τον Παναγιώτατο Οικουμενικό μας Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο.

Απευθυνόμεθα δημόσια προς τον Ανώτατο αυτόν εκκλησιαστικό Άρχοντα, επειδή στη ζωή μας εφαρμόζουμε την παλαιά αρχή, σύμφωνα με την οποία «τα δημοσίως πραττόμενα, δημοσίως και ελέγχονται»!

Η ελαχιστότης μου, ένας ασήμαντος και ανάξιος Ιεράρχης της Εκκλησίας της Ελλάδος, τολμά να απευθύνει συμβουλές και υποδείξεις προς τον υπ΄ αριθμόν ΕΝΑ της Ορθοδοξίας, όχι βέβαια από έλλειψη σεβασμού προς το σεπτό Πρόσωπό Του, αλλά από αγάπη προς την Εκκλησία μας και προς την αλήθεια!

Παρακαλούμε, λοιπόν, τους αναγνώστες μας να μας συγχωρήσουν την «παρρησία».

Βλέπετε, μόνον ο Πάπας της Ρώμης καυχάται, ότι είναι αλάθητος! Όλοι οι άλλοι, μικροί και μεγάλοι, επίσημοι και άσημοι, επιφανείς και ασήμαντοι, όλοι ανεξαιρέτως υποκείμεθα στην γενική αρχή, ότι «το σφάλλειν ανθρώπινον»!

Απευθυνόμεθα δημοσίως προς τον Οικουμενικό μας Πατριάρχη από την ώρα, που μια φήμη, η οποία έως χθες συρόταν εδώ και εκεί, ή και μεταφερόταν μυστικά από αυτί σε αυτί, τελικά είδε το φώς της δημοσιότητος. Τόσον ο Αθηναϊκός Τύπος έγραψε, όσο και τα διάφορα διαδικτυακά μέσα (ιστότοποι, e-mails κλπ) μας πληροφόρησαν, ότι για την χηρεύουσα θέση της Μητροπόλεως Ιωαννίνων ο Παναγιώτατος ενδιαφέρεται ζωηρά, προωθεί δε με όλα τα στη διάθεσή Του μέσα την υποψηφιότητα ενός Ιερομονάχου από το Μάζι των Μεγάρων, οπωσδήποτε καλού κληρικού, πιέζει δε ασφυκτικά, μέχρι πνιγμού θα λέγαμε, τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών κ. Ιερώνυμο για να προωθήσει και να επιβάλλει στα Ιωάννινα το πρόσωπό αυτό.

«Σε σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες εξελίσσεται η μάχη της διαδοχής στη Μητρόπολη Ιωαννίνων….» γράφει το διαδικτυακό πρακτορείο ELL NEWS της 18ης Ιουνίου.

Και προσθέτει: «Σύμφωνα με πηγές της «ELLNEWS» το όλο κλίμα δυναμιτίζεται καθώς σύμφωνα με όλες τις συγκλίνουσες πληροφορίες, υπάρχει διαφωνία στο πρόσωπο που θα επιλεγεί μεταξύ Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου και Αρχιεπισκόπου Αθηνών κ. Ιερώνυμου.

Η διαφωνία αυτή, μας μεταφέρει σε παρελθοντικές εποχές το 2004, όταν και η διαφωνία του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου κυρού Χριστόδουλου με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο είχε οδηγήσει σε επιτίμιο ακοινωνησίας.

Αφορμή για τη κρίση στάθηκε τότε ο θάνατος του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Παντελεήμονα και η έμμεση αμφισβήτηση του ιδιαίτερου καθεστώτος των Μητροπόλεων αυτών από τον Αρχιεπίσκοπο.

Το Φανάρι ζήτησε την εφαρμογή της Πράξης του 1928, βάσει της οποίας παραχώρησε προσωρινά τη διοίκηση των Μητροπόλεων αυτών στην Ελλαδική Εκκλησία.

Ο Αρχιεπίσκοπος αρνήθηκε, η σύνοδος στην πλειοψηφία της τον ακολούθησε και επήλθε η σύγκρουση που διήρκησε ένα χρόνο.

Μετά την παρέμβαση της νεοεκλεγείσης κυβέρνησης και της τότε υπουργού Παιδείας Μαριέττας Γιαννάκου, η Αθήνα αποδέχθηκε την εφαρμογή της Πράξης του '28, ενώ η ενδημούσα Σύνοδος του Πατριαρχείου ήρε το επιτίμιο της ακοινωνησίας που, στο μεταξύ, είχε επιβάλει στον Αρχιεπίσκοπο»……»

«Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα, καθώς ο Οικουμενικός Πατριάρχης, μετά από πολλά χρόνια, επιζητεί να εκλεγεί στη μητρόπολη Ιωαννίνων, ο δικός του "εκλεκτός" και συγκεκριμένα, ο Αρχιμανδρίτης Α…… Στ…. της Ιεράς Μονής Μάζι, στη Μητρόπολη Μεγάρων.

Αάν όντως έχουν έτσι τα πράγματα, όπως τα διαβάσατε, τότε ο Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, με ειδικές σπουδές στο Κανονικό (δηλ. το εκκλησιαστικό) Δίκαιο παραβιάζει θεμελιώδεις αρχές και διατάξεις του Κανονικού Δικαίου, σύμφωνα με τις οποίες ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η ανάμειξη ενός εκκλησιαστικού προσώπου, οιουδήποτε βαθμού, στα εσωτερικά ζητήματα μιάς άλλης τοπικής Εκκλησίας, όπως είναι η Εκκλησία της Ελλάδος!

Δηλ. όπως εμείς, οι της Εκκλησίας της Ελλάδος, ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ το δικαίωμα να επεμβαίνουμε στα ζητήματα του Οικουμενικού Πατριαρχείου, όπως π.χ. σε εκλογές Αρχιερέων, διορισμούς, τυχόν επιβαλλόμενες ποινές σε κληρικούς του Πατριαρχείου, έτσι ακριβώς και ο κάθε Οικουμενικός Πατριάρχης δεν έχει το δικαίωμα να παρεμβαίνει στα εσωτερικά ζητήματα της Εκκλησίας μας, δηλ. της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος, και μάλιστα στις εκλογές Αρχιερέων!

Οι περαιτέρω πληροφορίες μας λέγουν ότι οι Σεβ. Μητροπολίτες Μιλήτου κ. Απόστολος, Περγάμου κ. Ιωάννης, καθώς και άλλοι υπηρεσιακοί παράγοντες του Φαναρίου, έχουν ήδη παραζαλίσει τους Αρχιερείς της Ελλάδος, μεταφέροντάς τους την επιθυμία (ή την εντολή ;;;) του Παναγιωτάτου Πατριάρχου για την Μητρόπολη Ιωαννίνων, ώστε να ψηφισθεί εκεί ο «εκλεκτός» του Πατριάρχου μας κληρικός!

Ανεφέρθη μάλιστα, ότι και ο ίδιος ο Πατριάρχης τόσο στην Αλβανία, όπου συναντήθηκε προσφάτως με τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο κ. Ιερώνυμο, όσο και στην Αθήνα κατά την τελευταία συνάντηση τους, καθώς ο Πρώτος πορευόταν προς την Ύδρα, πίεσε φορτικότατα τον κ. Ιερώνυμο, για να υποστηρίξει τον πατριαρχικό υποψήφιο!

Στην Αλβανία δε, καθώς λέγουν, ήταν τόση η πίεση, ώστε ΔΕΝ ΔΙΕΦΥΓΕ ΤΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΠΑΡΙΣΤΑΜΕΝΩΝ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ! Λέγεται μετ΄επιτάσεως, ότι ο Πατριάρχης έχει γίνει «στενός κορσές» στον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών!

Ξεχνάει, φαίνεται, ο Πατριάρχης μας, ότι εκλογής θα γίνει και ΟΧΙ ΔΙΟΡΙΣΜΟΣ στη Μητρόπολη Ιωαννίνων!

Σήμερα, η εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» σε ολοσέλιδο δημοσίευμά της γράφει και τα εξής: «Η μάχη για τον διάδοχο….Η εκλογή του νέου Μητροπολίτη Ιωαννίνων απειλεί τις καλές σχέσεις Ιερώνυμου- Βαρθολομαίου» Αναλυτικώτερα, λοιπόν, η εφημερίδα γράφει τα εξής: «Τις καλές σχέσεις του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίου απειλεί να διαταράξει η μάχη για τον διάδοχο του μακαριστού μητροπολίτη Ιωαννίνων Θεόκλητου …Πληροφορίες αναφέρουν πως τις τελευταίες ημέρες ο Πατριάρχης πίεσε τον Αρχιεπίσκοπο προς την κατεύθυνση της ιδικής του επιλογής. Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, ο κ. Βαρθολομαίος μετά το επίσημο γεύμα με τον κ. Ιερώνυμο προχθές στην Αθήνα, τον κάλεσε για ένα νέο τετ α τετ στο ξενοδοχείο του, όπου συζήτησαν για περίπου ένα τέταρτο. Εκεί του ξαναζήτησε να συμφωνήσει με την πατριαρχική επιλογή» (βλ. ΤΑ ΝΕΑ, 20.06.2014).

Περαιτέρω 'ΤΟ ΒΗΜΑ" της Κυριακής 22.06.2014 γράφει: "Ιερός Πόλεμος για τα Ιωάννινα" Και συνεχίζει: "Ημέρες Ψυχρού Πολέμου θυμίζουν για πρώτη φορά ύστερα από πολλά χρόνια οι σχέσεις του Οικουμενικού Πατριαρχείου και της Εκκλησίας της Ελλάδος".

Τι κρίμα! Ο Πατριάρχης τελικά προδίδει τους φίλους Του! Πράγμα, που σημαίνει, ότι ο άνθρωπος (ο Πατριάρχης) ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ή ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΦΙΛΟΥΣ! Μόνν σκλάβους θέλει νά έχει καί "θεραπαινίδες"! Τελικά σήμερα φέρει σε τόσο δύσκολη θέση τον Αρχιεπίσκοπο κ. Ιερώνυμο, ενώ χθες (το 2004) έφερε μέχρι ενός κρημνού τον άλλοτε καρδιακό φίλο του, τον μακαριστό Χριστόδουλο, τον Οποίο εντελώς άκαρδα καί κατακρήμνισε στο βάραθρο της "ακοινωνησίας"! Να είσαι Μεγάλος και συγχρόνως Άφιλος, τα δύο αυτά συνθέτουν, ό,τι ονομάζεται ανθρώπινη δυστυχία!

Εάν όλα αυτά αληθεύουν, και γιατί όχι, τότε τα πράγματα καθίστανται πάρα πολύ σοβαρά! Διακινδυνεύουμε να υποστηρίξουμε, ότι ευρισκόμεθα προ μιάς νέας μεγάλης κρίσεως στις σχέσεις των δύο Εκκλησιών, αναλόγου προς εκείνην του έτους 2004 με τον αείμνηστο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χριστόδουλο!

Ασφαλώς το σκηνικό θα είναι κάτι καινούργιο, αλλά η ουσία παραμένει η αυτή!

Ο Πατριάρχης θέλει να έχει λόγο στα δρώμενα της Εκκλησίας μας! Χωρίς να έχει ένα τέτοιο δικαίωμα επεμβαίνει φορτικώτατα και άρα παραβιάζει την κανονική Τάξη!

Πλην όμως με τον τρόπο αυτό οδηγεί τα πράγματα όχι μόνο σε ρήξη ανάμεσα στο Φανάρι και τη Αθήνα, αλλά και σε εσωτερικό διχασμό μεταξύ των Αρχιερέων της Παλαιάς λεγομένης Ελλάδος και των (κάκιστα ακόμη αποκαλουμένων) Νέων Χωρών, δηλ. των Μητροπόλεων από την Λάρισα και πάνω!

Διερωτώμεθα: η Ελλάδα δεν αποτελεί ένα ενιαίο Κράτος, ένα ενιαίο Χώρο;

Έπειτα από όλα αυτά απευθυνόμεθα δημοσίως προς τον σεπτό Οικουμενικό Πατριάρχη:

Παναγιώτατε,

Κάτω τα χέρια Σας από την Εκκλησία της Ελλάδος! Αφήστε μας να διοικήσουμε μόνοι μας τα του Οίκου μας. Δεν είμεθα παρακλάδι του Πατριαρχικού Σας Θρόνου!

Δεν είμεθα εξάρτημα της Πατριαρχικής Σας δικαιοδοσίας! Αποτελούμε μέλη μιάς Αυτοκεφάλου Τοπικής Εκκλησίας! Είμεθα ελεύθεροι να διοικήσουμε τα του Οίκου μας!

Μη παρεμβαίνετε, λοιπόν, στη συνείδησή μας, με το να μας πιέζετε, όλως αναρμοδίως και όλως αντικανονικώς επίσης, να ψηφίσουμε πρόσωπα της ιδικής Σας επιλογής!

Επικειμένης εκλογής για την πλήρωση μιάς χηρευσάσης Μητροπολιτικής έδρας εμείς ψηφίζουμε κατά συνείδηση, και άρα εμείς αναλαμβάνουμε την ευθύνη έναντι Θεού και ανθρώπων, για την ποιότητα του προσώπου της προτιμήσεώς μας.

Μη, λοιπόν, οδηγείτε τους Αδελφούς Αρχιερείς σε κρίση συνειδήσεως! Δεν είναι ζήτημα υπακοής προς το σεπτό πρόσωπό Σας! Δεν είμεθα υποχρεωμένοι να Σας υπακούσουμε! Για την καλή ή κακή επιλογή του έκαστος εξ ημών θα λογοδοτήσουμε στο Θεό και στη συνείδησή μας! Όχι βέβαια και στο σεπτό Πρόσωπό Σας! Τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο!

Κατακλείοντας αυτό το σημείωμα, θα θέλαμε να σημειώσουμε και τα εξής: Εξ ορισμού είσθε τεταγμένος να υπηρετείτε την ενότητα της Εκκλησίας του Χριστού! Παρά ταύτα με τα τελευταία δρώμενα στην Εκκλησία μας, τα οποία εκπορεύονται από το Φανάρι με την δική Σας προτροπή, τίθεται σε άμεσο κίνδυνο η ενότης της Εκκλησίας της Ελλάδος, αλλά και γενικώτερα η ενότης της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Σύννεφα συσσωρεύονται πια ανάμεσα στο Φανάρι και την Αθήνα! Από τις προσεχείς εκλογικές διεργασίες ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να βγείτε ηττημένοι, ούτε Σεις, ούτε όμως και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών!

Διερωτώμαι: ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών δεν έχει δικαίωμα να έχει γνώμη για τα δρώμενα στο χώρο της δικαιοδοσίας του; Δεν έχει δικαίωμα να επιλέξει αυτός ένα πρόσωπο και να το προτείνει στους εκλέκτορες;

Γιατί του αρνείσθε αυτό το δικαίωμα; Η ωμή και καταπιεστική επέμβασή Σας δεν συνιστά υπέρβαση δικαιοδοσίας; Γιατί τα θέλετε όλα δικά Σας; Γιατί, άραγε, καταπατείτε τις επιταγές της χριστιανικής αγάπης, του αλληλοσεβασμού και της εν Χριστώ αδελφωσύνης;

Με πολύ σεβασμό, λοιπόν, Σας παρακαλώ και Σας ικετεύω: Κάτω τα χέρια Σας από την Εκκλησία της Ελλάδος! Αφήστε μας να διοικήσουμε την Εκκλησία μας! Δεν δεχόμεθα ούτε επιτηρητές, ούτε και καταπιεστές!

=================

Όταν ο λαός αποφάσισε…

Όταν ο λαός αποφάσισε…

.

.

Στο άρθρο 1 του Ελληνικού συντάγματος ρητά αναφέρονται τα παρακάτω: «όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το λαό, θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία». Αυτό σημαίνει ότι από το 1974 και έπειτα, στης μεταπολίτευσης τα χρόνια δηλαδή, ο Ελληνικός λαός είναι η πηγή των εξουσιών, το θεμέλιο του πολιτεύματος. Δηλαδή αυτός ουσιαστικά είναι η εκτελεστική και βουλευτική και δικαστική εξουσία. Το παράλογο όμως του συλλογισμού αρχίζει να διαφαίνεται όταν δούμε και εξετάσουμε τη σημερινή πολιτική κατάσταση, όταν αντικρύσουμε την Ελλάδα εν έτει 2014 της ανεργίας, της ιδεολογικής φτώχειας, της αποεθνοποίησης, των ψεύτικων δήθεν προοδευτικών διλημμάτων. Το ερώτημα αβίαστο έρχεται μόνο του: ο κυρίαρχος λαός έφθασε τα πράγματα σε αυτό το σημείο. Διότι διαβάζοντας το Σύνταγμα διαπιστώνουμε ένα πράγματι λογικό κενό. Σύμφωνα με το σύνταγμα ο πάνσοφος λαός έπρεπε να είχε οικοδομήσει μέσα στα χρόνια της μεταπολίτευσης και διά του αντιπροσωπευτικού πολιτεύματος ένα κράτος κραταιό και δυνατό. Παρατηρώντας όμως την Ελλάδα του ιδεολογικού χάους, της φτώχειας και της ανεργίας, των ψευτοπροοδευτικών διλημμάτων –είμαστε η μοναδική χώρα στον κόσμο που ακόμα βλέπουμε το Μαρξ ως Μεσσία– την Ελλάδα της αποεθνικοποίησης και της υποδούλωσης στους ευρωπαίους πλουσίους και στην έννοια του μαζανθρώπου, αναρωτιόμαστε εάν ο λαός της μεταπολίτευσης είναι ικανοποιημένος με την πορεία των πραγμάτων. Άραγε ο Ελληνικός λαός αυτή την Ελλάδα επιθυμούσε, εκτελώντας τη συνταγματική του κυριαρχία;

Ερμηνεύοντας βαθύτερα το συνταγματικό γραπτό θα διαπιστώσουμε τα εξής: Ο σοφός δημιουργός του Συντάγματος θεωρεί ως λαό το σύνολο εκείνων των ανθρώπων οι οποίοι έχοντας παιδεία, ιεράρχηση αξιών και προβάλλοντας το εμείς έναντι του εγώ, το πνεύμα έναντι της ύλης προχωρούν στην οικοδόμηση του Ελληνικού κράτους επάνω στα πανάρχαια θεμέλια του Ελληνικού Έθνους των πολιτισμών και της πολιτειακής φιλοσοφίας. Οι Αθηναίοι του 5ου αι. τριακόσια χρόνια μετά την πρώτη Ολυμπιάδα κατάφεραν και τιθάσευσαν τα άλογα στοιχεία του λαού και δημιούργησαν ένα σύνολο πεπαιδευμένων ανθρώπων οι οποίοι προέβαλαν το Όλον έναντι του Εγώ. Μπορεί να θεωρούσαν ελευθέρους όσους είχαν πατέρα και μητέρα Αθηναίους αλλά διασφάλισαν μέσα από την πολιτειακή παιδεία και φωτισμό ότι οι ελεύθεροι δεν θα γεύονταν απλά τα καλά της πολιτειακής ελευθερίας τους. Ο Αθηναίος πολίτης ήταν μορφωμένος και προέβαλε το Εμείς έναντι του Εγώ, το κοινό καλό υπεράνω όλων. Το κράτος ήταν απόρροια της εθνικής ταυτότητας η οποία ένωνε και ιεραρχούσε την κοινότητα πάνω από κάθε εγωισμό. Σήμερα η απομάκρυνση του λαού από τις εθνικές του ρίζες κατάντησε την έννοια του λαού ένα απλό σύνολο ανθρώπων, αποκομμένο από τις ρίζες του το οποίο συνεχώς παρακαλεί για υλικές απολαβές έχοντας χάσει την έννοια της ιστορικής συνέχειας, των συλλογικών επιδιώξεων και του γεγονότος ότι τα πνευματικά ζητήματα τρέφουν ένα Έθνος –Κράτος, αυτά είναι που γεννούν και την υλικά ευμάρεια. Η ευθύνη του μαρξικού λόγου είναι μεγάλη σε ένα Κράτος όπως το Ελληνικό που κατάντησε τον Ελληνικό λαό ένα σύνολο μαζοποιημένων και αποχαυνωμένων ανθρώπων οι οποίοι ψάχνουν την δήθεν ευτυχία τους στα υλικά ψίχουλα της εξουσίας , αφού πρώτα το κυρίως μενού έχει μοιρασθεί στους πλουσιοτάτους τραπεζίτες.

Τίποτε δε συνέβη από τη μεταπολίτευση και έπειτα που δεν το προέβλεψε ο Πλάτων. Στην Πολιτεία του (αλλά και ο Αριστοτέλης στα Πολιτικά του) σημειώνει ότι η άγνοια, η επικράτηση της κατωτέρας ανθρωπίνης φύσης των υλικών και προσωπικών επιδιώξεων εξαθλιώνει το πολίτευμα και οδηγεί στην αναρχία και στη δυστυχία. Οδηγεί στους δημαγωγούς οι οποίοι ικανοποιώντας εύκολα τις κατώτερες ανάγκες του λαού-δεν είναι τυχαίο ότι το σύνολο του πολιτικού κόσμου εξαντλεί τον πολιτικό του λόγο σε αυτές τις κατώτερες ανάγκες οι οποίες καμία σχέση δεν έχουν με την πνευματική και ιστορική καθοδήγηση του Ελληνικού λαού-κυριαρχούν και προωθούν τα αντεθνικά τους σχέδια. Ο Ελληνικός λαός σήμερα είναι δυστυχισμένος όχι για λόγους οικονομικούς. Άνθρωποι μέσα σε πολέμους και άλλες δυστυχίες ένοιωθαν ευτυχισμένοι μέσα από την έννοια της κοινής προσφοράς, της ύπαρξης Έθνους και κοινών ονείρων. Ο Ελληνικός λαός σήμερα είναι δυστυχισμένος διότι η συλλογική μοναξιά, η απουσία κοινών εθνικών ονείρων, η απουσία ρόλων μέσα στο Ελληνικό κράτος τον οδηγεί στη χειρότερη μοναξιά, στην υπαρξιακή μοναξιά. Ό Έλληνας σήμερα δεν ξέρει γιατί υπάρχει, σε τι χρειάζεται και τι ρόλο παίζει σε αυτό το πράγμα που λέγεται Ελληνικό κράτος.

Το δέλεαρ λοιπόν του Καραμανλικού και Παπανδρεϊκού κράτους μέσα από μία άλογη σύνθεση αριστερού και καπιταλιστικού λόγου –η Ελλάδα της μεταπολίτευσης κυβερνάται από την σύνθεση του καπιταλιστικού λόγου (συσσώρευση και παραγωγή αγαθών) και του αριστερού λόγου (οι φτωχοί πρέπει να κυνηγούν τους πλουσίους παίρνοντας ό, τι παραπάνω μπορούν) θέτοντας την ύλη πάνω από όλα, λησμονώντας την έννοια της συλλογικής κουλτούρας, οδηγώντας τον Ελληνικό λαό στη λήθη και στην ιστορική ασυνέχεια. Το καραμανλικό και παπανδρεϊκό κράτος σαν καλός απεσταλμένος και «μπαμπάς» έπιασε δουλειά. Η προσωπική αξιοσύνη εξαφανίσθηκε, αυτή που ενσωματωμένη στο κοινό καλό θα μπορούσε να αναδείξει την ιδιαιτερότητα των Ελλήνων σε πολλούς τομείς. Ο σύγχρονος Έλλην εφαρμόζοντας τόσο παράξενα τον χάρτη ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Ρήγα, μέσα από την εφαρμογή του αριστερού λόγου, πίστευσε ότι όλοι στην Ελληνική επικράτεια είναι ίσοι έναντι του κράτους, του δημοσίου κράτους που στηρίζεται όχι στην προσωπική ξεχωριστότητα –αυτά δεν τα ήξερε ο Μαρξ– αλλά στην υπαγωγή του εθνικού συμφέροντος που προβάλλει το συλλογικό και την έννοια της θυσίας στο δημόσιο με την έννοια της προσωπικής οικονομικής και υλικής αποκατάστασης. Η μετατροπή της εννοίας του Εθνικού στην έννοια του δημοσίου ρουσφερολογικού συμφέροντος χαρακτήρισε την μεταπολιτευτική ιστορία του Ελληνικού κράτους, (δεν είναι τυχαίο ότι οι μεταμαρξικοί διανοητές (Πουλατζάς, Αλθουσέρ) στην πτώση της εννοίας του εθνικού προς την έννοια του δημοσίου –το στενό υλικό συμφέρον του λαού- στήριξαν το μεταμαρξικό κράτος) καθοδηγώντας την ψήφο των Ελλήνων και καθιστώντας τους απολύτως συνυπευθύνους για το σημερινό χάλι της Ελλάδος (η κρίση είναι ιδεολογική και με καινούργιες ιδέες θα ξεπερασθεί, μόνον με αυτό τον τρόπο θα ξαναγίνει ο Ελληνικός λαός σοφός). Ο Δημοσθένης όταν ταυτίζει στο λόγο του «υπέρ της των Ροδίων ελευθερίας» το δημόσιο με το εθνικό, το κάθε δημόσιο συμφέρον με το εθνικό συμφέρον γνωρίζει πολύ καλά ότι εάν διαρραγεί ο εθνικός ιστός όλα χάνονται. Ο Ελληνικός λαός μοιάζει με καράβι που έχει απολέσει το κεντρικό εθνικό κατάρτι, σε αυτό η αριστερά των προλεταρίων και η δεξιά των φιλελευθέρων έχουν τη μεγίστη ευθύνη.

Ενώ λοιπόν ο Περικλής στον Επιτάφιό του δέχεται στην Αθηναϊκή Δημοκρατία την ξεχωριστή αξιοσύνη, στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης, αρχής γενομένης από τον πρεσβύτερο Καραμανλή και σε μία επίδειξη μαρξικής λατρείας αρχίζει να διαφαίνεται μία πολιτική κοινωνικής και ατομικής ισοπέδωσης. Όλοι έναντι του δημοσίου κράτους είναι ίσοι, δεν χρειάζεται καμία αξιολόγηση, de facto και μέσα από μία λουθηρανική πίστη στον απόλυτο προορισμό των δημοσίων υπαλλήλων όποιος είναι λάτρης του δημοσίου σώζει το life style του. Όλοι πρέπει να λαμβάνουν τα ίδια, η αριστεία και το να ξεχωρίζει κάποιος απαγορεύεται, υφέρπει ένα μίσος για τους πλουσίους, οι Έλληνες πρέπει να είναι οικονομικά ομοιόμορφοι διότι είναι εκ φύσεως άξιοι και αυτό δεν χρειάζεται απόδειξη. Νόμος είναι το δίκαιο του δημοσίου υπαλλήλου ή αυτού που μπορεί και ζει με τη βοήθεια του Κράτους. Οι ψήφοι οδεύουν προς αυτούς που υπηρετούν την παραπάνω συλλογιστική. Η κοινωνική ισοπέδωση , η επικράτηση της ελάσσονος προσπαθείας είναι γεγονός. Αλίμονο στον κάθε Ανδρεάδη που δοκίμασε την αποδεικτική δύναμη του Καραμανλή.

Συζητάμε λοιπόν ότι ως λαός είμαστε σοφοί και το αποδεικνύουμε με την ψήφο μας; Όταν το σύστημα καταλαβαίνει ότι τα πρόβατα ξυπνούν προχωρεί στην τακτική των χαμαιλεοντίων μεταμορφώσεων. Τα κόμματα αλλάζουν όνομα, υπάρχει μαζική μετακίνηση μελών από το ένα κόμμα στο άλλο το οποίο πλέον αλλάζοντας ως Μανωλιός τα ρούχα του είναι ο νέος σωτήρ της Πατρίδος. Αποχαυνωμένοι οι Έλληνες από τα εξουσιαστικά κόλπα, επιβεβαιώνοντας το θάνατο των ιδεολογιών με το νιτσεϊκό τρόπο, πιστεύουν και πάλι σε νέους σωτήρες διότι είναι τόσο υλικά εξαρτημένοι ώστε δεν μπορούν να σωθούν σκεπτόμενοι πραγματικά πνευματικές λύσεις. Μαζί με το Σωκράτη έχει τελειώσει και το κώνειο και κάθε ελπίδα διαφυγής. Ενώ λοιπόν το 1981 ο Ανδρέας ανέβηκε στην εξουσία ως η πρώτη Αριστερή κυβέρνηση της σύγχρονης Ελλάδος με κεντρικό σύνθημα «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά», «Έξω από την ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ», «Ήλθε η ώρα της Αλλαγής» ξαφνικά ο λαός βλέπει νέα σωτηρία και νέα διοχέτευση των ψήφων του σε ένα άλλο κόμμα το οποίο υποστηρίζει ότι αυτό θα είναι η πρώτη αριστερά κυβέρνηση στη δύσμοιρη Πατρίδα μας (ένα κόμμα που στηρίζεται στην μετατόπιση πληθώρας ψηφοφόρων και στελεχών του ΠΑΣΟΚ). Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν κανείς δεν ασχολείται με το γεγονός ότι στη Θράκη τουρκικό κόμμα νίκησε στις πρόσφατες ευρωεκλογές.

Ο Σωκράτης χαρακτηρίσθηκε από το μαντείο των Δελφών ως ο σοφότερος των ανθρώπων για πολύ συγκεκριμένους λόγους. Ήξερε ό, τι ήξερε και ό, τι δεν ήξερε. Ο Ελληνικός λαός βαθύτατα θα πρέπει να επαναπροσδιορισθεί. Παιδευτικά , ιστορικά και ηθικά. Επιβάλλεται η επανοικοδόμηση του εθνικού ιστού αλλά και νέων πολιτειακών ιδεών που θα οδηγήσουν τη Χώρα στην ιστορική της αποστολή. Ο Ελληνικός λαός είναι σοφός όταν γνωρίζει. Όταν η ψήφος είναι απόρροια γνώσης και πληροφόρησης. Στο βαθμό που εμείς είμαστε υπεύθυνοι γι αυτό ας αποδείξουμε ότι τα κίνητρά μας είναι υψηλά, ερχόμενα από τα βάθη της καντιανής κατηγορικής προσταγής: «πράττουμε λες και οι πράξεις μας είναι την ίδια στιγμή παγκόσμιοι νόμοι για ένα καλλίτερο κόσμο».

* Βασιλείου Μακρυπούλια, Δρ. Φιλοσοφίας

ΠΗΓΗ: http://www. antibaro. gr/article/10752

=================

Το ιστολόγιο    « Ν Ε Α   Κ Α Ι   Π Α Λ Α Ι Α » 

και η σελίδα   « Τ Υ Χ Ι Κ Ο Σ »   στο Facebook

     

είναι αδελφές παρουσίες του ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ   « Τ Υ Χ Ι Κ Ο Σ »

Υπόψη ότι οι σελίδες αυτές έχουν  ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ   

Αν και δεν δημοσιεύουμε σχόλια,
λαβαίνουμε υπόψη μας ό,τι και αν μας στείλετε στη διεύθυνση:

neakaipalaia@gmail.com

Σ Η Μ Α Ν Τ Ι Κ Η   Σ Η Μ Ε Ι Ω Σ Η :

Η αναδημοσίευση ύλης από τις σελίδες μας σε άλλα ιστολόγια, έντυπα κ.λπ., είναι απολύτως ελεύθερη εφόσον δεν αλλοιώνεται και αναφέρεται η πηγή της.

Αυτό όμως δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι συμφωνούμε ή εγκρίνουμε τις απόψεις των άλλων.

Συγκρατήσου Αντωνάκη...

Συγκρατήσου Αντωνάκη...

.

.

_Λόγω της ημέρας...

=================

Το ιστολόγιο    « Ν Ε Α   Κ Α Ι   Π Α Λ Α Ι Α » 

και η σελίδα   « Τ Υ Χ Ι Κ Ο Σ »   στο Facebook

     

είναι αδελφές παρουσίες του ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ   « Τ Υ Χ Ι Κ Ο Σ »

Υπόψη ότι οι σελίδες αυτές έχουν  ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ   

Αν και δεν δημοσιεύουμε σχόλια,
λαβαίνουμε υπόψη μας ό,τι και αν μας στείλετε στη διεύθυνση:

neakaipalaia@gmail.com

Σ Η Μ Α Ν Τ Ι Κ Η   Σ Η Μ Ε Ι Ω Σ Η :

Η αναδημοσίευση ύλης από τις σελίδες μας σε άλλα ιστολόγια, έντυπα κ.λπ., είναι απολύτως ελεύθερη εφόσον δεν αλλοιώνεται και αναφέρεται η πηγή της.

Αυτό όμως δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι συμφωνούμε ή εγκρίνουμε τις απόψεις των άλλων.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΕΚΛΟΓΩΝ... ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ...

ΚΥΡΙΑΚΗ ΕΚΛΟΓΩΝ...

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ...

.

.

Οι τυφλοί οδηγοί 

«Ουαί υμίν, οδηγοί τυφλοί…» (Ματθ. 23,16)

Κυριακή του Τυφλού,  Οι τυφλοί οδηγοί. 

Στην εποχή του Χριστού, αγαπητοί μου, ζούσαν κάποιοι που μέσα στον αγράμματο λαό της Παλαιστίνης φημίζονταν ως οι «φωτισμένοι». Θαυμάζονταν ως εξαιρετικές προσωπικότητες, διάνοιες φωτεινές, πνεύματα ισχυρά, κοινωνικοί φάροι ικανοί να καθοδηγήσουν το λαό του Ισραήλ στο δρόμο της κοινωνικής ευτυχίας και της εθνικής αποκαταστάσεως. Οι ψαράδες της Τιβεριάδας, οι βοσκοί του Ερμών και του Θαβώρ, οι έμποροι της Ιεριχώ, οι χωρικοί στην πεδιάδα του Ιορδάνη, όλος γενικά ο λαός άκουγε τα ονόματά τους, αποκαλυπτόταν και έλεγε· Αυτοί είναι τα μάτια του Ισραήλ που βλέπουν μακριά, αξίζει να βρισκόμαστε κάτω από την καθοδήγησή τους.

Μιλάμε για τους γραμματείς, φαρισαίους και αρχιερείς, την πνευματική ηγεσία του λαού, τους οδηγούς του Ισραήλ. Αυτοί φοιτούσαν σε σχολές, όπου δίδασκαν καθηγητές που ερευνούσαν σχολαστικά τα πάντα, τριχοτομούσαν κι αυτή την τρίχα ακόμη. Αυτοί κρατούσαν διαρκώς τα βιβλία. Είχαν πλουτίσει τον εγκέφαλό τους με πλήθος γνώσεις. Κατείχαν το νόμο και τους προφήτες και τους ερμήνευαν. Γύρω από κάθε εντολή είχαν δημιουργήσει ένα σωρό ερμηνευτικές διατάξεις, με τη δικαιολογία ότι έτσι η εφαρμογή του θείου δικαίου θα είναι πλήρης, φθάνοντας μέχρι και την ελαχίστη λεπτομέρεια της θρησκευτικής και κοινωνικής ζωής. Αυτοί, κατέχοντας τα σκήπτρα της ηγεσίας του λαού, επιδεικνύονταν για τις γνώσεις τους, την αγιότητα της ζωής τους, το ζήλο τους για τα ιδανικά του έθνους. Τί ευτυχισμένος λαός, θα ’λεγε ένας επιπόλαιος κριτής, που έχει τέτοιους σοφούς οδηγούς!… Αλλά ξαφνικά ακούγεται μια φωνή στοργική σαν της μάνας αλλά και δυνατή σαν του λιονταριού. Ήταν η φωνή του Χριστού, η φωνή της αλήθειας, που δεν ξέρει να κολακεύει ισχυρούς της ημέρας και να χαϊδεύει αμαρτωλές καταστάσεις. Έσχισε τη μάσκα της υποκρισίας, με την οποία επί αιώνες ξεγελιόταν ο απλός λαός, και τους είπε· Εσείς, που αναλάβατε να κυβερνήσετε αυτό το λαό, είστε οι πιο ακατάλληλοι! Οι δούλοι των παθών δεν μπορούν να γίνουν κυβερνήτες των λαών. Είστε τυφλοί, τυφλοί στην ψυχή, απείρως χειρότεροι από τους τυφλούς που τρία τώρα χρόνια θεραπεύω. και ενώ η τύφλωση σας είναι τέτοια που δε μπορείτε να διακρίνετε το φως απ᾽ το σκοτάδι και την αλήθεια απ᾽ το ψέμα, έχετε την αναίδεια να λέτε πως βλέπετε. Γι᾿ αυτό, ενώ όλοι οι τυφλοί θα θεραπευθούν, εσείς θα μείνετε τυφλοί. θα κυλιέστε στο έρεβος, και θα παρασύρετε και πολλούς άλλους ακόμη στα σκότη. Σεις θα καταστρέψετε το λαό μου. «Ουαί υμίν, οδηγοί τυφλοί…»! (Ματθ. 23,16). 

Τυφλοί! Βαρύς φαίνεται ο χαρακτηρισμός; Ανοίξτε λοιπόν το σημερινό ευαγγέλιο, διαβάστε προσεκτικά στίχο – στίχο ολόκληρο το 9^ο κεφάλαιο του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου, να δείτε εκεί μία ζωηρή εικόνα της ψυχικής τυφλώσεως των ανθρώπων αυτών. Τί κάνει ο Ιησούς; Κάνει σήμερα ένα θαύμα, ένα από τα μεγαλύτερα θαύματά του, που ως προς την σπουδαιότητα έρχεται δεύτερο στη σειρά μετά την ανάσταση του Λαζάρου. Διότι το θαύμα της σημερινής περικοπής δεν είναι μία θεραπεία άρρωστων ματιών, που θα μπορούσε ίσως να γίνει και σε μία οφθαλμολογική κλινική· -είναι σημειώστε το καλά– εκ του μη όντος δημιουργία οφθαλμών, οπτικών οργάνων, σε άνθρωπο εντελώς τυφλό, αόμματο εκ γενετής. το θαύμα αυτό, το τρισμέγιστο, που όμοιό του αφ᾿ ότου δημιουργήθηκε ο κόσμος δεν ακούστηκε άλλο, τελείται δημοσίως εμπρός σε πλήθος λαού. Η είδηση του θαύματος μεταδίδεται αστραπιαία και όλη η πρωτεύουσα του Ισραήλ σείεται. Κι αυτά ακόμη τα παιδιά της Κυριακής του Τυφλού όπου ο θεραπευμένος ήταν γνωστός -πασίγνωστος, φωνάζουν· Ο τυφλός βλέπει! και μόνο αυτοί «οι βλέποντες», οι ηγέτες του λαού, δε βλέπουν το θαύμα, δεν θέλουν να το δουν! Φθονεροί, τυφλωμένοι στην ψυχή από το θανάσιμο μίσος εναντίον του Ιησού, ζητούν να διαστρεβλώσουν την αλήθεια και ν᾽ αποδώσουν σ᾽ αυτόν ιδιότητες που πόρρω απέχουν από την αγία και υπερφυσική ζωή του· να πουν στο πάλλευκο περιστέρι «Είσαι μαύρο σαν κοράκι», στο άκακο αρνί «Είσαι λύκος», στον φωτεινό άγγελο, τον Βασιλέα των αγγέλων, «Είσαι σατανάς». Τί διαστροφή! Ο φθόνος τυφλώνει. Γι᾽ αυτό ένας παλαιότερος ποιητής έγραψε· 

«Ώ φθόνε, πάντων των καλών εχθρέ και συκοφάντα!...

Φύγε, κακία ειδεχθής, και μη μοχθείς να αμαυροίς τους πάντας και τα πάντα!». 

είναι τυφλοί. Ερευνήστε, αν θέλετε, περισσότερο τα Ευαγγέλια εν σχέσει με τη συμπεριφορά των ανθρώπων αυτών απέναντι στον Ιησού, και θα δείτε ακόμη βαθύτερα το ψυχικό τους σκοτάδι. Ενώ όχι τα Ιεροσόλυμα αλλά όλη η Παλαιστίνη λάμπει από το φως που εξέπεμψε η υπέροχη διδασκαλία και η άφθαστη αγιότητα του Ιησού, αυτοί σαν ασπάλακες δεν θέλουν να βγουν από τους σκοτεινούς υπονόμους για ν᾿ αντικρίσουν το ουράνιο φως. και μόνο αυτό; Αλίμονο! το φως αυτό, που έκανε τους αγγέλους να ψάλλουν το «Δόξα σοι, τω δείξαντι το φως» και τους αλιείς της Γαλιλαίας να σκιρτούν από χαρά, να δακρύζουν από συγκίνηση και να εγκαταλείπουν τα πάντα, αυτό το σωτήριο φως ζητούν να το σβήσουν· να το σβήσουν οπωσδήποτε με ψέματα, συκοφαντίες, απειλές, διωγμούς. Φτύνουν τον Ήλιο. Ω,  τυφλοί! ο Ήλιος μεσουρανεί, κ᾽ εσείς θέλετε να τον σβήσετε; Ματαιοπονείτε! το πάθος σάς αφαίρεσε και τα ελάχιστα ίχνη λογικής. Ο ήλιος δε σβήνει, έστω κι αν όλοι οι παράφρονες αναρριχηθούν στα τηλεγραφόξυλα κι από ᾽κει εξακοντίζουν σάλιο εναντίον του. Μικροί και ανόητοι, όσο κι αν φτύνετε τον Ήλιο, το σάλιο σας δεν τον αγγίζει. Ο Ήλιος θα λάμπη αιωνίως. με καταλάβατε; 

«Οδηγοί τυφλοί»· το είπε τότε ο Ιησούς για τους οδηγούς του Ισραήλ. θα το επαναλάμβανε όμως και σήμερα στους συγχρόνους. Οι ισχυροί της γης συνέρχονται σε συνέδρια για να διαλύσουν τάχα τα σκοτάδια· και όμως η ανθρωπότης, αντί να δει φως, βυθίζεται περισσότερο στο σκοτάδι· μάταια οι άνθρωποι περιμένουν να δουν φως, ακτίνες ειρήνης. αν η φωνή του Ευαγγελίου κηρυχθεί σ᾽ αυτούς τους ηγέτες, που έχουν πάρει διαζύγιο από την πίστη του Ναζωραίου και αγωνίζονται να θεμελιώσουν τις κοινωνίες πάνω στα σαθρά θεμέλια της υλιστικής κοσμοθεωρίας, σ᾽ αυτούς τους τυφλούς οδηγούς η φωνή του Ναζωραίου θα έλεγε· «Ουαί υμίν, οδηγοί τυφλοί!». 

Αλλά κ᾽ εσείς οι κοινωνιολόγοι, που καταρτίζετε σχέδια επί σχεδίων για την αναβάθμιση της ζωής και 

όμως οι κοινωνίες αναστενάζουν· κ᾽ εσείς οι διπλωμάτες καί οι πολιτικοί, που έχετε στα χείλη την «ειρήνη» αλλά στα βάθη της καρδιάς σας σχεδιάζετε πολέμους και ακονίζετε τα μαχαίρια σας για να σφάξετε λαούς· κ᾽εσείς οι επιστήμονες, που στα εργαστήριά σας οι φονείς των λαών βρίσκουν το μεγαλύτερο σύμμαχο, είστε τυφλοί! Εσείς είστε οι κυρίως υπεύθυνοι του παγκοσμίου δράματος.  

Αλλά, για να είμαστε δίκαιοι, έχουν και οι λαοί τεράστιο μερίδιο ενοχής. Διότι, παρασυρόμενοι από απατηλά συνθήματα, δεν εκλέγουν εκείνους που λόγω ήθους και αρετής αξίζει να κυβερνούν τους λαούς· εκλέγουν δημαγωγούς, διεθνείς απατεώνες και εγκληματίες, δούλους παθών και ελαττωμάτων, που υπόσχονται παράδεισο και δίνουν κόλαση και οδηγούν τους λαούς στην ομαδική αγχόνη. 

Φαίνεται όμως, αγαπητοί μου, ότι η ανθρωπότης, αφού έπαθε τόσα από αυτοχειροτόνητους οδηγούς και στενάζει κάτω από το πέλμα της ανήθικου πολιτικής και κλαίει πάνω στους τάφους μυριάδων παιδιών της, ωριμάζει πλέον και αναζητεί τον Οδηγό, που δεν είναι άλλος από Εκείνον που πριν από 20 αιώνες βροντοφώναξε για ν᾽ ακούσει όλη η Γή· «Εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή»(Ιω. 14,6). 

Πόσο ευτυχισμένοι θα είναι τα άτομα, οι οικογένειες, οι κοινωνίες, τα έθνη, αν τεθούν κάτω από τη φωτεινή καθοδήγηση του Χριστού! Ενώ οι άπιστοι, παρ᾿ όλα τα φώτα της επιστήμης τους, θα σκοντάφτουν και σαν τυφλοί μέσ᾽ στο μεσημέρι θα ψηλαφούν, οι ταπεινοί και καταφρονημένοι, αυτοί δηλαδή που γνώρισαν και αγάπησαν τον Ιησούν, θα είναι οι μόνοι αληθινά βλέποντες. Αυτοί θα ενισχύουν την όρασή τους με τις διόπτρες του ουρανού, θα έχουν πνευματικό ραντάρ και θα διακρίνουν τα σημεία των καιρών. Αυτοί θα έχουν το φως, θα το ακτινοβολούν και θα το μεταδίδουν. Το δε φως είναι ο Χριστός. 

(†) επίσκοπος Αυγουστίνος

http://feedly.com/#subscription%2Ffeed%2Fhttp%3A%2F%2Forthodoxanswers.gr%2Ffeed%2F 

=================

Το ιστολόγιο    « Ν Ε Α   Κ Α Ι   Π Α Λ Α Ι Α » 

και η σελίδα   « Τ Υ Χ Ι Κ Ο Σ »   στο Facebook

     

είναι αδελφές παρουσίες του ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ   « Τ Υ Χ Ι Κ Ο Σ »

Υπόψη ότι οι σελίδες αυτές έχουν  ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ   

Αν και δεν δημοσιεύουμε σχόλια,
λαβαίνουμε υπόψη μας ό,τι και αν μας στείλετε στη διεύθυνση:

neakaipalaia@gmail.com

Σ Η Μ Α Ν Τ Ι Κ Η   Σ Η Μ Ε Ι Ω Σ Η :

Η αναδημοσίευση ύλης από τις σελίδες μας σε άλλα ιστολόγια, έντυπα κ.λπ., είναι απολύτως ελεύθερη εφόσον δεν αλλοιώνεται και αναφέρεται η πηγή της.

Αυτό όμως δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι συμφωνούμε ή εγκρίνουμε τις απόψεις των άλλων.

Οι εκλογές, οι ψηφοφόροι και τα… γαϊδούρια...

Οι εκλογές, οι ψηφοφόροι 
και τα… γαϊδούρια...

.

.

Οι εκλογές, οι ψηφοφόροι και τα… γαϊδούρια 

Δημήτρης Νατσιός,

 _________________________________

«Οι υποψήφιοι, οι προτρέποντες τους άλλους ν’ ακολουθήσωσι το παράδειγμά των και οι έγγαμοι οι υμνούντες τα πλεονεκτήματα του έγγαμου βίου, μου φαίνονται όπως αι μελαναί εκείναι ως εκ του ψύχους μορφαί των λουομένων, αίτινες διά τρεμόντων χειλέων και συγκρουομένων οδόντων σας βεβαιούσιν ότι η θάλασσα είναι θερμή».

(Εμ.Ροϊδης, «Τα ανθελληνικά», εκδ. Ροές, σελ. 159).

Συμπέρασμα πρώτο.

Στις εκλογές λέγονται τα μεγαλύτερα ψέματα. Το μόνο που κυριαρχεί είναι η υποκρισία και ο θεατρινισμός για την καταδημαγώγηση των μαζών.

 _________________________________

«Εκείνοι, ους έταξεν ο νόμος φύλακας και κοσμήτορας της ιδανικής ταύτης πολιτείας, οι υπουργοί, οι βουλευταί, οι δήμαρχοι, οι νομάρχαι, μεταποίησαν εαυτούς εις μαστιγοφόρους τυράννους του λαού. Το διέπειν την εξουσίαν δεν είναι πλέον λειτουργία, αλλά προσοδοφόρον επάγγελμα. Και πάντες οι τρόποι κρίνονται χρηστοί προς εκπόρθησιν ή προς διατήρησιν του πολυτίμου τούτου λαφύρου. Δος μοι και σοι δίδω, παρανόμησον και παρανομώ, ιδού τα ιερά συνθήματα, άτινα διασταυρούνται σήμερον εν τη χώρα, εν η άλλοτε εγράφη δι’ αίματος εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πάτρης».

(Αν. Βυζάντιος, εφ. «Νέα Ημέρα», 1870).

Συμπέρασμα δεύτερον.

Το μοναδικό κίνητρο των περισσοτέρων που ασχολούνται με την «πολιτική» είναι η λεηλασία του δημόσιου πλούτου, η αναρρίχηση σε αξιώματα που τα συνοδεύει χρήμα και εξουσία.

 _________________________________

«Α! Αι εκλογαί, αυτή είναι η μόνη επί εβδομήκοντα έτη ασχολία μας, αφ’ ότου ηλευθερώθημεν, αφ’ ότου δηλαδή μεταλλάξαμεν τυράννους, τους οποίους διά των εκλογών φανταζόμεθα ότι αντικαθιστώμεν τάχα συχνότερον».

(Αλ. Παπαδιαμάντης, «Άϊ μου Γιώργη», 1892).

Συμπέρασμα τρίτον:

Τα κόμματα έχουν χρεοκοπήσει, εξαιτίας του εκφαυλισμού της πολιτικής και της εξαχρείωσης των πολιτικών. Δεν εκπροσωπούν τους πολίτες, τους οποίους εξαπατούν με χαριστικές παροχές (κοινωνικά μερίσματα), υπηρετούν συμφέροντα ατόμων, ομάδων και τοκογλυφικών συμμοριών τύπου Τρόικας, είναι, δηλαδή, εξαρτημένα και διεφθαρμένα. Ό,τι «φιλτράρεται» μέσα από τα κόμματα, καταλήγει και αυτό φαύλο και εξαχρειωμένο.

 _________________________________

Ανακεφαλαιώνοντας και συνοψίζοντας.

Εκλογές ίσον ψεύδη, διαφθορά, κατασπατάληση δημοσίου χρήματος, εξαπάτηση των πολιτών.

Τώρα, αφού ερανίστηκα την άποψη εξεχόντων παλαιών συγγραφέων για τις «ελληνικές» εκλογές, θα καταθέσω την, πάντοτε υποκειμενική, άποψή μου για τις λεγόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές και συγκεκριμένα ποιά είναι τα κριτήρια με τα οποία ψηφίζουν οι εκλογείς τους υποψηφίους.

Πρώτον: Ικανή μερίδα του λαού, και κυρίως οι νεότερες ηλικίες και το γυναικείο φύλο, επιλέγει και ψηφίζει με βάση το παρουσιαστικό και λοιπά συνοδά χαρακτηριστικά. Στην Αμερική συναφής μελέτη διεπίστωσε ότι οι ευειδείς υποψήφιοι έχουν 30% πιθανότητες παραπάνω από τους δυσειδείς να εκλεγούν. Αυτό το ξέρουν οι υποψήφιοι, γι’ αυτό οι φωτογραφίες τους, που κυκλοφορούν στα διαφημιστικά έντυπα, υφίστανται εξωραϊστική επεξεργασία, με την οποία απαλείφονται ενοχλητικά φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά (ρυτίδες, άσπρα μαλλιά, μεγάλες μύτες ή αυτιά), και προστίθενται με τον ηλεκτρονικό χρωστήρα τόνοι γοητείας, προσήνειας, δυναμισμού και προστατευτικότητας. (Θυμίζω τις… «προσωπικές» ελιές του Σημίτη. Τις είχαν αφαιρέσει στις φωτογραφίες του και το μούτρο του έλαμπε ως «λάμπει ο ήλιος στα βουνά». Μία απ’ αυτές μετεξελίχτηκε σε… κόμμα, την «ΕΛΙΑ»).

Δεύτερον: Κριτήριο ασφαλές και σοβαρό είναι η συγγένεια ή η «φυλετική» καταγωγή. Πόντιοι, Θρακιώτες, Σαρακατσάνοι, Βλάχοι, Παοκτσήδες, Ολυμπιακοί ανεμίζουν τον γενέθλιο τόπο τους. Πολλοί υποψήφιοι σπεύδουν προεκλογικώς, και στα ληξιαρχεία με την ελπίδα να βρουν ξεχασμένες, μακρινές συγγένειες. Ξαδέρφια τρίτου και τετάρτου βαθμού, κουμπαριές, παρακουμπαριές και συμπεθέρια ανασύρονται από τη λήθη. («Ουδέν κακόν αμιγές καλού». Χάρις στις τοπικές εκλογές, οικογένειες που δεν έλεγαν ούτε καλημέρα «ξανασογιάζουν»).

Τυχεροί όσοι έχουν πολυπληθές συγγενολόι. Άτυχοι τα μοναχοπαίδια, οι σώγαμπροι, οι ανύμφευτοι και οι ανύπανδρες, γιατί στερούνται ψήφους από το ανδροσόι ή γυναικοσόι.

Οι κουμπαριές είναι από τις πιο σταθερές και σίγουρες δεξαμενές ψήφων. Χωρίς 5-6 κουμπαριές είναι αδύνατο να σταδιοδρομήσεις πολιτικά. Ο Μητσοτάκης είχε βαφτίσει την μισή Κρήτη, γι’ αυτό θα μας κυβερνούν και τα τρισέγγονά του…

Τρίτον: Δεν έπαυσε, παρά τις περί του αντιθέτου θεωρίες, το κομματικό κριτήριο να διαδραματίζει πρωτεύοντα ρόλο και στις εκλογές της αυτοδιοίκησης. Παρ’ όλες τις δακρύβρεχτες και συγκινητικές προσπάθειες των επικεφαλής των συνδυασμών, να πείσουν τους πολίτες για την «πολυφωνία» τους και την κομματική τους ανεξαρτησία, λίγα πετυχαίνουν. Για να διαρραγεί η κομματική προσήλωση και καθήλωση του λαού, για να φύγουν από το μαντρί κατά το κοινώς λεγόμενο, πρέπει ή να προσκρούσουν σε υποψηφιότητα συγγενή πολύ κοντινού ή… να απέχουν από τις εκλογές. Οι νέοι βέβαια είναι πολύ χαλαροί και δεν επηρεάζονται από… ιστορίες. Οι γεροντότεροι, όσοι πρόλαβαν τον Παπάγο ή τον Τρικούπη, ψηφίζουν… αρχαιοπρεπώς. Την ΕΡΕ (ΝΔ), το ΚΚΕ και το Κέντρο («ΕΛΙΑ», «ΠΟΤΑΜΙ», «ΣΥΡΙΖΑ», «ΔΗΜΑΡ», και λοιπές προοδευτικές δυνάμεις).

Τέταρτον: Εδώ εντάσσονται όσοι ψηφίζουν με πιό χαλαρά, ελαστικά κριτήρια. Αυτοί που παζαρεύουν την ψήφο τους-πολλές φορές και ολόκληρης της οικογένειάς τους-ζητώντας, αναιδώς, ανταλλάγματα. Κι εδώ διακρίνουμε υποομάδες, με βάση την… ανεντιμότητα. («Εν αμίλλαις πονηραίς αθλιώτερος ο νικήσας», έλεγαν οι αρχαίοι).

Οι πλέον εμετικοί και αξιοκαταφρόνητοι είναι όσοι ζητούν χρηματική αμοιβή, είναι οι αργυρώνητοι. Κάποιοι άλλοι ζητούν βόλεμα ή διορισμό και συνήθως καταπίνουν παχιά λόγια και κούφιες υποσχέσεις, λέγονται διαπλεκόμενοι. Άλλοι οσμίζονται τον τελικό νικητή και γλοιωδώς προσκολλούνται πάνω του, ελπίζοντας σε κατοπινές εκδουλεύσεις. Αυτοί είναι οι χαμερπείς, οι καιροσκόποι.

Υπάρχει βεβαίως και μία πέμπτη κατηγορία του λαού που ή δεν προσέρχεται στις εκλογές ή ψηφίζει μικρά κόμματα, με κριτήριο τις προσωπικές του ιδέες, στις οποίες βλέπει να ανταποκρίνονται άνθρωποι που δεν μετέχουν στα «μεγάλα», γνωστά κόμματα. Είναι όσοι αισθάνονται «σιχασιά» για το κομματικό σύστημα και ονειρεύονται πατρίδα λεύτερη και ανεξάρτητη, που να βαδίζει έχοντας ως θώρακα την ιστορία της, την πίστη της, την γλώσσα της, την παράδοσή της, δηλαδή, τα πολυτίμητα τζιβαϊρικά της. Τους λένε αναποφάσιστους, κάπως ειρωνικά, όμως είναι μόνο άνθρωποι, που με πόνο και αγωνία, ζουν την κατάντια της πατρίδας μας.

Να κλείσω με μία διδακτική, ανατολίτικη, ιστορία, για όσους ελπίζουν ότι με τις εκλογές, όπως γίνονται μέχρι σήμερα, μπορεί ν’ αλλάξει κάτι.

 _________________________________

Ήταν ένας καμηλιέρης, ο Μεχμέτ Εμίν αγάς που έζησε μια ζωή στα καραβάνια. Αρρώστησε στα 99 του, ένιωσε ότι ζυγώνει το τέλος του και κάλεσε κοντά του παιδιά, εγγόνια, φίλους και συγγενείς και ζήτησε συγχώρεση. Θυμήθηκε και τις καμήλες του και παρακάλεσε να τον πάνε στο «ντάμι» (στον στάβλο) για να αποχαιρετήσει και εκείνες. Τις χάιδεψε ο Εμίν αγάς, θυμήθηκε τα παλιά, έκλαψε και είπε:

–Εγώ πια σας αφήνω. Έφτασε η ώρα μου. Αλλά για να πάω ήσυχος θέλω να με συγχωρέσετε για ό,τι κακό σας έκανα. Τι να γίνει, έτσι είναι ο ντουνιάς!

Και μία καμήλα, γερόντισσα, του λέει:

–Πού μας έδερνες και μας άφηνες νηστικές Εμίν αγά, κακά πράματα, αμαρτία από τον Θεό, μα στο συγχωράμε. Ένα μόνο δεν θα σου συγχωρέσουμε ποτέ.

–Ποιό; ρωτάει τρομαγμένος ο αγάς.

–Ποιό; Να τ’ ακούσεις. Όλες είμαστε υπάκουες στη δούλεψή σου. Και συ, αντί να μας τιμάς, έβαζες οδηγό ένα γαϊδούρι, να μας τραβάει από τη μύτη. (Στα καραβάνια προπορευόταν πάντοτε ένας γάιδαρος). Ναι, ένα γαϊδούρι που δεν αξίζει ούτε γρόσι.

Ο Εμίν αγάς αναστέναξε.

–Δίκιο έχετε! Μα έτσι είναι φτιαγμένος ο ντουνιάς. Γαϊδούρια να τον οδηγούν και να τον σέρνουν από τη μύτη!

Και παράδωσε, ο γεροκαμηλιέρης, το πνεύμα του…

Περισσότερα: http://www.antibaro.gr/article/10640, Ἀντίβαρο

=================

Το ιστολόγιο    « Ν Ε Α   Κ Α Ι   Π Α Λ Α Ι Α » 

και η σελίδα   « Τ Υ Χ Ι Κ Ο Σ »   στο Facebook

     

είναι αδελφές παρουσίες του ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ   « Τ Υ Χ Ι Κ Ο Σ »

Υπόψη ότι οι σελίδες αυτές έχουν  ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ   

Αν και δεν δημοσιεύουμε σχόλια,
λαβαίνουμε υπόψη μας ό,τι και αν μας στείλετε στη διεύθυνση:

neakaipalaia@gmail.com

Σ Η Μ Α Ν Τ Ι Κ Η   Σ Η Μ Ε Ι Ω Σ Η :

Η αναδημοσίευση ύλης από τις σελίδες μας σε άλλα ιστολόγια, έντυπα κ.λπ., είναι απολύτως ελεύθερη εφόσον δεν αλλοιώνεται και αναφέρεται η πηγή της.

Αυτό όμως δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι συμφωνούμε ή εγκρίνουμε τις απόψεις των άλλων.