8.2.11

_________________
Ελάχιστος… 


Από την ιστοσελίδα maranatha.gr αντιγράφουμε: 

  • Γνώριζε ασφαλώς ο Απ. Παύλος, συντακτικό.Γραμματική. Παράγωγα, έννοιες. 
  • Και όταν μετρώντας τον εαυτόν του τον βλέπει «ελάχιστο» και συγκριτικά «ελαχιστότερο», απομένει σε μας να σκύψουμε το κεφάλι μας. Να κλείσουμε το στόμα μας.
  • Με τα δυο μας χέρια να σκεπάσουμε τα μάτια μας. Και να γονατίσουμε. Κι' αν χρειασθεί να μιλήσουμε, ας πούμε με ειλικρίνεια: Ιλάσθητί μοι..
Σ.Ι.Π







.

_________________

Φαίνονταν ίδιοι, όμως… 


Στην κλασική περικοπή για τη δεύτερη έλευση του Χριστού διαβάζουμε:

36 Περί δε της ημέρας εκείνης και της ώρας ουδείς γινώσκει, ουδέ οι άγγελοι των ουρανών, ειμή ο Πατήρ μου μόνος· 37 και καθώς αι ημέραι του Νώε, ούτω θέλει είσθαι και η παρουσία του Υιού του ανθρώπου. 38 Διότι καθώς εν ταις ημέραις ταις προ του κατακλυσμού ήσαν τρώγοντες και πίνοντες, νυμφευόμενοι και νυμφεύοντες, έως της ημέρας καθ' ην ο Νώε εισήλθεν εις την κιβωτόν, 39 και δεν ενόησαν, εωσού ήλθεν ο κατακλυσμός και εσήκωσε πάντας, ούτω θέλει είσθαι και η παρουσία του Υιού του ανθρώπου. 40 Τότε δύο θέλουσιν είσθαι εν τω αγρώ· ο εις παραλαμβάνεται και ο εις αφίνεται· 41 δύο γυναίκες θέλουσιν αλέθει εν τω μύλω, μία παραλαμβάνεται και μία αφίνεται. 42 Αγρυπνείτε λοιπόν, διότι δεν εξεύρετε ποία ώρα έρχεται ο Κύριος υμών. [Ματθ. 24:36-42]

Εκείνο που προσέξαμε πρόσφατα, με τη βοήθεια και κάποιου κειμένου που διαβάσαμε, είναι πως όλοι τούτοι οι άνθρωποι που αναφέρονται σ’ αυτά τα λόγια του Χριστού, ΕΞΩΤΕΡΙΚΑ ΦΑΙΝΟΝΤΑΝ ΙΔΙΟΙ. 

Και οι μεν και οι δε ΕΤΡΩΓΑΝ, ΕΠΙΝΑΝ, ΠΑΝΤΡΕΥΟΝΤΑΝ, ΕΡΓΑΖΟΝΤΑΝ ΣΤΟΝ ΑΓΡΟ, ΑΛΕΘΑΝ ΣΤΟ ΜΥΛΟ κ.ο.κ. χωρίς η μία ομάδα να διαφέρει εξωτερικά από την άλλη.

Κανείς δεν μπορούσε να πει από πριν ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ και ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΦΥΓΕΙ.

Δεν ήταν σαν να βάλεις δίπλα - δίπλα έναν οπαδό της «ΖΩΗΣ» με το γνωστό ντύσιμο και έναν ΡΟΚΑ με το δικό του στυλ.


Εμείς εύκολα θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για τη δεύτερη περίπτωση –αν και χωρίς να έχουμε το δικαίωμα– κάνοντας διάκριση και …κατάκριση.

Όμως τα λόγια του Κυρίου θα μπορούσαν να διατυπωθούν και κάπως διαφορετικά: Δύο ήταν στην εκκλησία, δύο έκαναν φιλανθρωπίες, δύο έψαλλαν στην ομάδα λατρείας, δύο πρόσφεραν πολλά χρήματα για το έργο του Θεού… όμως ας προσέξουμε επειδή, εν τέλει, Ο ΕΙΣ ΠΑΡΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ΚΑΙ Ο ΑΛΛΟΣ ΑΦΗΝΕΤΑΙ… και το κριτήριο δεν είναι τι κάνουν ή τι λένε αλλά η βαθύτερη προσωπική τους σχέση με τον Αρχηγό της Ζωής.








.


6.2.11


-
Χριστιανική ανηθικότητα...


Είπε ο ιεροκήρυκας:

Ο Ιησούς Χριστός δεν μας κάλεσε στην ανηθικότητα. Και η ανηθικότητα δεν περιορίζεται μόνο σε ό,τι έχει σχέση με την πορνεία και τη μοιχεία. Μας βολεύει έτσι αν το δούμε. Αλλά συμπεριλαμβάνει ό,τι τρέφει το φίλαυτο εγώ μου, αδιαφορώντας για τον πλησίον μου.
Αμαρτωλή διαγωγή δεν είναι μόνο η πορνεία και η μοιχεία, αμαρτωλή διαγωγή είναι και η φιλαργυρία, αμαρτωλή διαγωγή είναι και να μη θέλω να συμμεριστώ τις ευλογίες που ο Θεός μου δίνει, αμαρτωλή διαγωγή είναι να είμαι φίλαυτος άνθρωπος και εγωιστής.
Ο Ιησούς Χριστός μας κάλεσε να υπηρετήσουμε τον άλλον με αγάπη.



Ας δούμε, λοιπόν, τι είναι εκείνο που βολεύει εμάς και τι είναι εκείνο που είναι αληθινό.

Και ας κάνουμε το αληθινό.








.

5.2.11


Με ή χωρίς άγχος;

Τις προάλλες ακούσαμε την παρακάτω φράση:

Πολλές από τις προσευχές δεν είναι παρά
ΕΥΛΑΒΕΙΣ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΓΧΟΥΣ ΜΑΣ.

Κακώς αλλά αυτή είναι η αλήθεια για πολλούς.

Πολλοί νομίζουν ότι η προσευχή είναι σαν ένα Γραφείο Παραπόνων ή Γραφείο Εύρεσης Εργασίας ή Σταθμός Πρώτων Βοηθειών ενός Νοσοκομείου.

Όχι ότι ο Θεός δεν νοιάζεται και για τα παράπονά μας (κυρίως για τη λάθος νοοτροπία μας που δημιουργεί τα παράπονα) αλλά και για την ανεργία και για την ασθένεια.

Όμως ο Θεός δεν υπάρχει γι’ αυτό και η προσευχή δεν υπάρχει γι’ αυτό.

Αλίμονο αν πηγαίναμε σπίτι μόνο για να φάμε ή για να μας δώσουν ασπιρίνη. Στο σπίτι πάμε για να συναντήσουμε αγαπητά πρόσωπα. Για να μοιραστούμε εμπειρίες.








.


4.2.11


Η κατάρα του Αδάμ…

Στον παρακάτω παραδοσιακό ύμνο τονίζεται η σημασία της Ανάστασης του Χριστού και η συνέπειά της στη ζωή του πιστού.

Η ζωοδόχος σου Έγερσις Κύριε,
την οικουμένην πάσαν εφώτισε,
και το ίδιον πλάσμα,
φθαρέν ανεκαλέσατο.

Δι’ ο της κατάρας του Αδάμ, απαλλαγέντες
βοώμεν, Παντοδύναμε Κύριε δόξα σοι.


  • Η ανάσταση του Κυρίου υπήρξε η επισφράγιση της αποτελεσματικότητας της θυσίας του Κυρίου στο Σταυρό εκ μέρους του Θεού.
 
  • Και η αποστολή της δωρεάς του Αγίου Πνεύματος την ημέρα της Πεντηκοστής ήταν η επισφράγιση της αποδοχής των πιστών στην Εκκλησία (το πνευματικό σώμα και νύμφη Του).

Όποιοι αρνούνται την ανάσταση, όπως και όσοι αρνούνται την παρουσία του Αγίου Πνεύματος στους πιστούς του Χριστού, χωρίς να το καταλαβαίνουν κάνουν την ίδια αμαρτία και ματαιώνουν το θαυμάσιο έργο της Σωτηρίας.








.


3.2.11

Η χειρότερη μοίρα για ένα βιβλίο…

Δεν θα αρνηθούμε ότι κάποια βιβλία είναι μάλλον για τα σκουπίδια (όταν περιέχουν σκουπίδια), όμως ας τα πήγαιναν στην ανακύκλωση χάρτου...










.


Στο τελευταίο σκαλί…

Στο ποίημά του «Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου», ο Κωστής Παλαμάς συμπεριλαμβάνει και τούτους τους στίχους:

Όσο να σε λυπηθεί
της αγάπης ο Θεός,
και να ξημερώσει μιαν αυγή,
και να σε καλέσει ο λυτρωμός,
[…]
και μην έχοντας πιο κάτου άλλο σκαλί
να κατρακυλήσεις πιο βαθιά
στου Κακού τη σκάλα,–
για τ’ ανέβασμα ξανά που σε καλεί
θα αιστανθείς να σου φυτρώσουν, ω χαρά!
τα φτερά,
τα φτερά τα πρωτινά σου τα μεγάλα!

Μακάρι το ταχύτερο ο λαός μας να κατανοήσει το κατρακύλισμά του. Μα και ο καθένας ως άτομο ξεχωριστά, ας δούμε την αλήθεια κι ας παραδεχτούμε την πτώση και την εξαθλίωση μας. Τότε θα υπάρξει η ελπίδα γιατρειάς από τον μόνο Γιατρό.








.

1.2.11

Τι θα ήθελες να πουν στην κηδεία σου;

Κάποιος άνθρωπος της εκκλησίας έγραψε κάποτε: 

«Έχω σκεφτεί συχνά τι θα προέκυπτε αν έκανα μια έρευνα στα μέλη των διαφόρων Εκκλησιών για το τι θα ήθελαν να ειπωθεί στην κηδεία τους. Θα ήθελαν πραγματικά:
1. Να πω όλη την αλήθεια γι’ αυτούς;
2. Να υπερβάλλω, προβάλλοντας όλες τις καλές πλευρές τους και να αποσιωπήσω εντελώς τις ατέλειές τους; ή,
3. Να ξεχάσω την αλήθεια και να πω κάθε είδους ψέμα που θα κολάκευε την υστεροφημία τους;

Κάποιος άλλος είπε στην επικήδεια ομιλία για το νεκρό:

«Ήταν μέλος της εκκλησίας αλλά σπανίως ερχόταν ήταν παρών στις συνάξεις. Ήταν μέλος της εκκλησίας, αλλά δεν θεωρούσε τη μελέτη της Αγίας Γραφής σημαντική, γι’ αυτό και δεν ενδιαφερόταν για δεν ήρθε ποτέ τις σχετικές ομιλίες. Ήταν μέλος της εκκλησίας, αλλά δεν έδωσε ποτέ για το έργο του Θεού κάτι από τα πολλά δώρα που ο Θεός του χάρισε. Η κηδεία του γίνεται σε αυτό κτήριο που πληρώθηκε από άλλους. Ήταν μέλος της εκκλησίας, αλλά κανένας από εμάς που είμαστε συγκεντρωμένοι εδώ σήμερα δεν άκουσε ποτέ από το στόμα του κάποια χριστιανική κουβέντα. Τώρα έχει πάει στην κρίση για να συναντήσει τον Θεό. Το μόνο που μπορεί να πει στον Θεό είναι, «Ήμουν μέλος της εκκλησίας». Κι εγώ το μόνο που μπορώ να πω γι’ αυτόν είναι «Ήταν μέλος της εκκλησίας».

Οι ποιμένες βρίσκονται συνήθως στη δυσάρεστη θέση να πρέπει να «χτίσουν» ωραίες ομιλίες και να περιγράψουν πράγματα και θαύματα με τα οποία θα μπορούσε να είναι ευχαριστημένος ακόμη και ο χειρότερος ληστής – και οι συγγενείς του...

Αλλά αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει σε τίποτα την πραγματικότητα που συνοδεύει τον νεκρό στην αιώνια πραγματικότητα. Ας προσέχουμε, λοιπόν!


ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ "ΤΥΧΙΚΟΣ"



Το νέο τεύχος του περιοδικού ΤΥΧΙΚΟΣ έχει αναρτηθεί στο διαδίκτυο στην ιστοσελίδα ww.tyxikos.gr/11-1.html.

Μπορείτε να το διαβάσετε και να το σχολιάσετε.

(Η έντυπη έκδοση θα κυκλοφορήσει σε δύο εβδομάδες.)





.
Η ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ "ΕΛΕΥΘΕΡΩΤΕΣ"...

Το έργο του Χριστού συνίσταται στην ολοτελή ανακαίνιση της ανθρώπινης φύσης που προϋποθέτει όμως  την εκούσια ανταπόκριση του ανθρώπου στην κλήση Του, θεμελιώνεται δηλαδή στο βάθρο της όντως Ελευθερίας του ανθρώπινου προσώπου. Αντίθετα, οι κάθε είδους αναμορφωτές, μεταρρυθμιστές και «απελευθερωτές», όχι μόνο δεσμεύουν την ανθρώπινη ελευθερία για χάρη κάποιου ουτοπικού «ανώτερου σκοπού», αλλά και καταλύουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια εξευτελίζοντάς την μέχρι θανάτου, όταν οι άνθρωποι αμφισβητούν τις «καλές» τους προθέσεις και αρνούνται να καταστούν πειθήνια όργανά τους.

 




.