Αρχή σοφίας ΦΟΒΟΣ Κυρίου...

Αρχή σοφίας ΦΟΒΟΣ Κυρίου...

.

.

ΤΙ ΕΝΝΟΕΙ Ο ΣΟΛΟΜΩΝΤΑΣ όταν στο βιβλίο του Εκκλησιαστή χρησιμοποιεί τη λέξη «φόβος» σχετικά με την βαθιά ευλάβεια που οφείλουμε στον Κύριο;

Αξίζει να θαυμάζουμε και να στεκόμαστε ταπεινά στην παρουσία Του. Ο άγιος φόβος δίνει στον Θεό τη θέση, τη δόξα, την τιμή, τον σεβασμό, την δοξολογία, τον έπαινο και την υπεροχή που Του αξίζουν – εκτιμώντας την αγιότητά Του με το να μισούμε ό,τι Εκείνος μισεί και να αγαπάμε ό,τι Εκείνος αγαπάει, δίνοντας μεγάλη προσοχή και φόβο μήπως Τον δυσαρεστήσουμε.

Όποιος πραγματικά φοβάται τον Κύριο, αναγνωρίζει ότι:

·         Αυτός είναι ο Δημιουργός και εμείς είμαστε τα πλάσματα.

·         Αυτός είναι ο Κύριος και εμείς είμαστε υπηρέτες Του.

·         Αυτός είναι ο Πατέρας και εμείς είμαστε τα παιδιά Του.

Αυτή η αντίληψη εκδηλώνεται με σεβασμό προς τον Θεό και τον λόγο Του, και με την επιθυμία να κάνουμε ό,τι μας λέγεται στη Βίβλο.

Για να το πούμε πιο απλά, ο φόβος του Κυρίου είναι ένας βαθιά ριζωμένος σεβασμός προς τον Θεό, που κάνει τους ανθρώπους να θέλουν να Τον ευχαριστήσουν με κάθε κόστος.

—Timothy P. Hadley 

=================

Παρ' την καρδιά μου...

Παρ' την καρδιά μου...

.

.

Ναι Σου δίνω, όλη τη ζωή μου παρ' την καρδιά μου και την ψυχή μου να με κρατήσεις αγνό κοντά Σου και νικητής να Σε ακολουθώ!

=

«Υιέ μου, δος την καρδίαν σου εις εμέ, και ας προσέχωσιν οι οφθαλμοί σου εις τας οδούς μου» ( Παρ. 23:26 )

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΥ ΔΙΑΔΙΔΕΤΕ ΤΟ     « Ν Ε Α   Κ Α Ι   Π Α Λ Α Ι Α » 

ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ
ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ     « Τ Υ Χ Ι Κ Ο Σ »ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ
ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ
ΣΤΟ FACEBOOK         « Τ Υ Χ Ι Κ Ο Σ »

ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ

 Αν και δεν δημοσιεύουμε σχόλια,
λαβαίνουμε υπόψη μας ό,τι και αν μας στείλετε στη διεύθυνση:

neakaipalaia@gmail.com

=

Σ Η Μ Α Ν Τ Ι Κ Η   Σ Η Μ Ε Ι Ω Σ Η : Η αναδημοσίευση ύλης από το "ΝΕΑΚΑΙΠΑΛΑΙΑ" σε άλλα ιστολόγια, έντυπα κ.λπ., είναι απολύτως ελεύθερη εφόσον δεν αλλοιώνεται και αναφέρεται η πηγή της. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι εμείς συμφωνούμε ή εγκρίνουμε όλες τις δικές τους απόψεις.

Η πίστη του Θεού...

Η πίστη του Θεού...

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Μαρία ΠΙΣΤΕΨΕ στο μήνυμα του αγγέλου σχετικά με τη γέννηση του Χριστού. Για το λόγο αυτό και επαινέθηκε για την πίστη και διάθεση του εαυτού της στο θείο θέλημα. Αλλά τίθεται το ερώτημα: Μήπως πριν από εκείνη είχε πιστέψει σ' αυτήν ο ίδιος ο Θεός, γι’ αυτό και την διάλεξε και γι’ αυτό και τη χαρίτωσε; Δεν ξεχνούμε ότι ο Γαβριήλ απευθύνθηκε σ’ αυτήν λέγοντας «ΧΑΙΡΕ ΚΕΧΑΡΙΤΩΜΕΝΗ· Ο ΚΥΡΙΟΣ  ΜΕΤΑ ΣΟΥ· ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΣΥ ΕΝ ΓΥΝΑΙΞΙΝ». Με άλλα λόγια, πριν ακόμη η Μαρία αποδεχθεί την αποστολή του Κυρίου, εκείνη ήταν ΗΔΗ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ανάμεσα σε όλες τις γυναίκες! Εμείς συνήθως καταλαβαίνουμε το πιστεύω σαν κάτι που αφορά παραδοχή (π.χ. μιας πληροφορίας), αλλά στο προκείμενο η πίστη αναφέρεται στην εμπιστοσύνη από μέρους κάποιου προς έναν άλλο. Στο προκείμενο αυτοί οι δύο ήταν η Μαρία και ο Θεός, ο Θεός και η Μαρία: Από τη μία πλευρά η Μαρία πίστεψε, δηλαδή εμπιστεύτηκε τον Θεό και παραδόθηκε για να επιτελέσει το θαύμα Του. Αλλά και ο Θεός είχε ήδη διαλέξει και γι’ αυτό εμπιστεύτηκε την Μαρία, ότι ήταν αξιόπιστη να της εμπιστευτεί το έργο της γέννησης και ανατροφής του υιού Του. Πάντα χρειάζονται δύο για να γίνει το έργο του Θεού. Ο Θεός και ο άνθρωπος. Εκείνος και εγώ, εγώ και Εκείνος.  Όχι  επειδή δε μπορεί ο Θεός να κάνει το έργο Του και χωρίς εμένα (αν εγώ δεν θέλω να υμνήσω, μπορεί να το κάνει ο Θεός και με τις πέτρες [«Σας λέγω ότι εάν ούτοι σιωπήσωσιν, οι λίθοι θέλουσι φωνάξει» – Λουκ. 19:40]. Όμως ο Θεός θέλει να μας έχει συμμέτοχους στα έργα Του για να διδασκόμαστε και για να γνωρίζουμε όλο και περισσότερο τα σχέδια αλλά και το μεγαλείο της χάρης Του. Έρχεται τώρα το πρακτικό ερώτημα:  >Γιατί κάτι που αναλαμβάνουμε να κάνουμε δεν καταφέρνει να ολοκληρωθεί με επιτυχία; >Γιατί δεν μπορούμε να δούμε να γίνονται εκείνα που ονειρευτήκαμε και όπως τα ονειρευτήκαμε;   Μήπως η αιτία βρίσκεται ακριβώς εδώ, στο ότι δηλαδή ο πρωταγωνιστής σε όλο αυτό δεν είναι ο Θεός αλλά εμείς, εμείς που νομίσαμε ότι αυτό ή εκείνο που σκεφτήκαμε και επιχειρήσαμε ήταν κάτι που το ήθελε ο Θεός, ενώ στην πραγματικότητα ήταν μόνο κάτι που θέλαμε εμείς και γι' αυτό δεν είχε την ''πίστη'' του Θεού; Ας μην ξεχνούμε και το άλλο που είπε ο Γαβριήλ στην Μαρία, ότι «Ουδέν πράγμα θέλει είσθαι αδύνατον παρά τω Θεώ» (Λουκ. 1:37)...  Και τι θα πρέπει να συμπεράνουμε όταν κάτι δεν συμβαίνει «παρ’ ανθρώποις»; Πάλι την απάντηση θα βρούμε στο λόγο του Θεού, έχει να πει ότι: «Τα αδύνατα παρά ανθρώποις είναι δυνατά παρά τω Θεώ» (Λουκ. 18:27).

=

__Εύκολα ονομάζουμε τον Θεό ΚΥΡΙΟ, αρκεί να μας κάνει τα θελήματα... __Αλλά η σειρά είναι εμείς, ως ΔΟΥΛΟΙ ΚΥΡΙΟΥ να υποτασσόμαστε στη βουλή Του και να εκτελούμε το θέλημά Του...

 ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΥ ΔΙΑΔΙΔΕΤΕ ΤΟ

"ΝΕΑ ΚΑΙ ΠΑΛΑΙΑ" 

ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ

« Τ Υ Χ Ι Κ Ο Σ »

 Αν και δεν δημοσιεύουμε σχόλια, λαβαίνουμε υπόψη μας ό,τι και αν μας στείλετε στη διεύθυνση:

neakaipalaia@gmail.com