17.8.14

Χριστιανοί και ...κατάρες

Χριστιανοί και  ...κατάρες.

.
.
ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ, ΚΑΙ ...ΚΑΤΑΡΕΣ

Ανάμεσα στους χριστιανικούς κύκλους συναντώνται ανά τους αιώνες δύο δυνατά ρεύματα^ εκείνο που εχθρεύεται τους Εβραίους και εκείνο που τους συμπαθεί. Αναμεταξύ τους υπάρχει σοβαρή διάσταση και σε άλλα σημεία της διδασκαλίας, όμως το πιο εμφανές ίσως είναι το συζητούμενο εδώ.

Αν ρωτήσεις κάποιον από την πρώτη ομάδα, γιατί αντιπαθεί τους Εβραίους, συνήθως θα σου απαντήσει –Επειδή σταύρωσαν τον Χριστό. Αν μάλιστα έχει κάποια επαφή με τα Ευαγγέλια, θα σου πει: –Οι ίδιοι καταράστηκαν τον εαυτό τους όταν είπαν «το αίμα αυτού εφ ημάς και επί τα τέκνα ημών» (Ματθ. 27/κζ/25). 

Δυστυχώς, αυτή την άποψη δεν την έχουν μόνο οι ακατάρτιστοι άνθρωποι αλλά και πολλοί δάσκαλοι και ποιμένες. Υπάρχει μάλιστα ολόκληρη θεωρία, την οποία πολλοί ασπάζονται, ότι όλα τα δεινά των Ιουδαίων τα τελευταία 2.000 χρόνια, ήταν απόρροια αυτής ακριβώς της "κατάρας", που εκείνοι οι ανόητοι ανέλαβαν για τον εαυτό τους και τους απογόνους τους.

Αν όμως προσέξουμε την ιστορία των Ευαγγελίων, θα διαπιστώσουμε ότι ο όχλος της Ιερουσαλήμ που, υποκινούμενος από τους Αρχιερείς και γραμματείς, απαίτησε την σταύρωση του Ιησού, δεν μπορεί να ήταν περισσότεροι από μερικές εκατοντάδες άνθρωποι. Πόσοι άραγε θα χωρούσαν στην αυλή του Πιλάτου;

Όλοι οι άλλοι κάτοικοι της Ιερουσαλήμ, της Γαλιλαίας, και των υπόλοιπων περιοχών της Ιουδαίας και της διασποράς στα έθνη, τι ανάμειξη είχαν σ' αυτή την πράξη; Και, επιπλέον, τα παιδιά τους και τα παιδιά των παιδιών τους, απανταχού της γης και μέχρι σήμερα, σε τι έφταιξαν;

Αν εκείνοι, οι ελάχιστοι Ιουδαίοι, έκφρασαν “για τον εαυτό τους και τα παιδιά τους” μια κατάρα, έχετε αναρωτηθεί ποτέ πώς και αν λειτουργούν οι κατάρες; Δεν έχετε ακούσει από ανόητες μάνες, που πάνω στον εκνευρισμό τους, φωνάζουν στα παιδιά τους: –Να μη σώσεις. –Να μην ξημερωθείς. –Να πας και να μη γυρίσεις. –Οχιά να σε φάει. –Φωτιά να σε κάψει. (Παλαιότερα τέτοιες "κατάρες" ήταν πολύ συνηθισμένες κυρίως από λαϊκές γυναίκες).

Μήπως υπάρχει κάποιος που ακούει αυτές τις κατάρες και έχει ως καθήκον του να τις εκτελέσει; Μήπως είναι μαγικές φράσεις και κάποια υπεράνθρωπη δύναμη είναι επιφορτισμένη να πραγματοποιεί απερισκεψίες που λένε οι άνθρωποι;

Μπορούν σοβαροί και πνευματικοί άνθρωποι να πιστεύουν τέτοιες ανοησίες; Και όμως δεν είναι λίγοι εκείνοι (μεταξύ τους και κληρικοί) που πιστεύουν ότι όσα έπαθαν οι Εβραίοι στους 20 αιώνες μετά Χριστόν, ήταν συνέπεια εκείνης της κατάρας μιας μικρής μερίδας ομοεθνών τους.

Αν και δεν θα έπρεπε, υπάρχουν δυστυχώς αρκετοί δεισιδαίμονες και μεταξύ των Χριστιανών, που πιστεύουν ακόμη σε κατάρες, ωροσκόπια κ.λπ., λες και δεν πέρασε από κοντά τους ο φωτισμός του Ευαγγελίου. Κρίμα. |

=================


12.8.14

Τα δέκατα...

Τα δέκατα...

.
.
    ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΑΤΗ ΤΩΝ ΠΟΙΜΕΝΩΝ    
   ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΠΟΙΜΝΙΟΥ   
 ---------
ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΠΑΤΗΣΤΕ ΤΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟ
VVVVVVVV
VVVVV
VVV
V

=================

6.8.14

Όταν "χριστιανοί" σκοτώνουν "χριστιανούς"...

Όταν "χριστιανοί" σκοτώνουν "χριστιανούς"...

.
.
Σε ηλικία 93 ετών πέθανε προ ημερών (28-7-2014) στην Τζόρτζια των ΗΠΑ ο Theodore Van Kirk, το τελευταίο μέλος του πληρώματος του Ενόλα Γκέι, και πιλότος του αεροσκάφους που έριξε την ατομική βόμβα στη Χιροσίμα.
Ο Theodore Van Kirk, γνωστός και ως ο «Ολλανδός» (Dutch) ήταν ο πιλότος του αεροσκάφους που στις 6 Αυγούστου του 1945 έριξε την πρώτη ατομική βόμβα στη Χιροσίμα, που σκότωσε 140.000 ανθρώπους. Τότε ήταν 24 ετών.
Είχε δηλώσει πως δεν μετάνιωνε για την επιχείρηση στην οποία συμμετείχε και την υποστήριζε ηθικά.

Τι λένε όμως οι άλλοι;
Το παρακάτω άρθρο είναι γραμμένο από τον Tony Magliano, αρθρογράφο στην Υπηρεσία Ειδήσεων της Καθολικής Εκκλησίας και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "The Pilot» πριν 4 χρόνια, στις 6-8-2010.
_______________________ 
Η καταστροφή της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι 
Πριν από εξήντα εννέα χρόνια πραγματοποιήθηκαν οι δύο πιο φρικιαστικές πράξεις στην ιστορία του πολέμου της ανθρωπότητας.
Στις 6 Αυγούστου 1945, μετά από αρκετούς μήνες βομβαρδισμών σε περισσότερες από 60 πόλεις της Ιαπωνίας, συμπεριλαμβανομένης του Τόκιο και της Οσάκα, οι Ηνωμένες Πολιτείες έριξαν την πρώτη ατομική βόμβα στην πόλη Χιροσίμα, σκοτώνοντας αμέσως περίπου 80.000 ανθρώπους, ενώ μέχρι το τέλος του έτους άλλοι 60.000 πέθαναν από τη ραδιενέργεια και τα τραύματά τους, ανεβάζοντας τον αριθμό των νεκρών στις 140.000. Σχεδόν όλοι ήταν άμαχοι. Στις 9 Αυγούστου του 1945, οι Ηνωμένες Πολιτείες έριξαν μια δεύτερη ατομική βόμβα στην πόλη Ναγκασάκι, σκοτώνοντας περίπου 80.000 ανθρώπους και εκμηδενίζοντας τα δύο τρίτα των Ρωμαιοκαθολικών της Ιαπωνίας.
Ο π. George Zabelka, εφημέριος στους αεροπόρους που έριξαν τις ατομικές βόμβες, εξέφρασε αργότερα λύπη για την αποτυχία του να "καταδικάσει αυτές τις στρατιωτικές αποστολές». Σε μια συνέντευξή του στο περιοδικό Sojourners, ο π. Zabelka είπε, "Μου είχαν κάνει πλύση εγκεφάλου!", αναφερόμενος στις ατομικές εκρήξεις και τους βομβαρδισμούς. Πρόσθεσε, "Όλη η δομή της κοσμικής, θρησκευτικής και στρατιωτικής κοινωνίας μου είπαν σαφώς πως ήταν εντάξει για τους Ιάπωνες να δεχτούν αυτό το χτύπημα".
Ο Πρόεδρος Harry S. Truman ισχυρίστηκε ότι η ρίψη των ατομικών βομβών ήταν αναγκαία για να σωθούν οι ζωές ενός εκατομμυρίου Αμερικανών στρατιωτών που θα είχαν σκοτωθεί κατά τη διάρκεια μιας απόβασης στην Ιαπωνία. Αλλά η δήλωση του Τρούμαν ήταν σκηνοθετημένη. Δεν είχε καμία απολύτως πραγματική βάση. 
Στην πραγματικότητα, τα γεγονότα δίνουν μια πολύ διαφορετική εικόνα.
Ο Ναύαρχος William D. Leahy, επιτελάρχης των προέδρων Franklin D. Roosevelt και Τρούμαν, έγραψε στο βιβλίο του "I Was There» ότι "ένα μεγάλο μέρος του ιαπωνικού ναυτικού ήταν ήδη στον πυθμένα της θάλασσας. Η συνδυασμένη επίθεση του Ναυτικού, του Στρατού και της Αεροπορίας, είχε φέρει την Ιαπωνία σε μια θέση που θα έφερνε νωρίς την αναπόφευκτη παράδοσή της.... 
"Ήταν η γνώμη μου, και την υποστήριξα έντονα στους Αρχηγούς των Επιτελείων, ότι καμία σημαντική χερσαία εισβολή στην ιαπωνική στεριά δεν ήταν αναγκαία για να κερδίσουμε τον πόλεμο ... Εξάλλου κανείς ποτέ δεν είχε εγκρίνει να γίνει τέτοια εισβολή". 
Η πιο εξουσιοδοτημένη μονάδα της Πολεμικής Αεροπορίας κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ήταν η United States Strategic Bombing Survey, η οποία ήταν υπεύθυνη για την επιλογή των στόχων για τους βομβαρδισμούς. Στο μεταπολεμικό έγγραφο της με τίτλο "Η Σκιά της Χιροσίμα», φέρεται να δήλωσε ότι: "Οι ατομικές βόμβες στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι δεν νίκησαν την Ιαπωνία. 
"Είναι η γνώμη της Έρευνας ότι σίγουρα πριν τις 31 Δεκεμβρίου 1945 ... η Ιαπωνία θα είχε παραδοθεί ακόμη και αν δεν είχαν πέσει οι ατομικές βόμβες ... και χωρίς καμία εισβολή". 
Μια ειλικρινής, ώριμη εξέταση της συνείδησης δεν μπορεί παρά να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το ρίξιμο των ατομικών βομβών από την Αμερική στην Ιαπωνία ήταν στρατιωτικά άσκοπο και σοβαρά ανήθικο. 
Και κάθε μελλοντική χρήση πυρηνικών όπλων επίσης θα είναι ηθικά απαράδεκτο. 
Ως εκ τούτου, είναι ζωτικής σημασίας ο καθένας από εμάς να ζητήσουν από τους Γερουσιαστές της περιοχής μας, να ψηφίσουν για την επικύρωση της νέας Συνθήκης Μείωσης των Στρατηγικών Όπλων. 
Επίσης, να τους παροτρύνουμε να μειώσουν σημαντικά και να μην επεκτείνουν τα πυρηνικά όπλα όλων των κατηγοριών.
Κατά τη διάρκεια μιας διάλεξης στο Πανεπιστήμιο του Georgetown το 2007, ο Αρχιεπίσκοπος του Ναγκασάκι Joseph M. Takami, ο οποίος ήταν στη μήτρα της μητέρας του την ημέρα που οι ΗΠΑ έριξαν την ατομική βόμβα στο Ναγκασάκι και κατέστρεψαν εκείνη την πόλη, δήλωσε ότι η άμεση εμπειρία της ατομικής βόμβας δίδαξε τους Ιάπωνες "ένα πολύτιμο μάθημα μη βίας ως τρόπο ζωής, μια πεποίθηση, μια πίστη και μια αδιαφιλονίκητη δέσμευση». 
Η πλειοψηφία των Ιαπώνων, οι περισσότεροι από τους οποίους δεν είναι Χριστιανή, καταλαβαίνουν πολύ καλύτερα τα διδασκαλία μη βίας του Ιησού από ό,τι οι περισσότεροι Χριστιανοί.
Ειλικρινά, ποιους θα βομβάρδιζε ποτέ ο Ιησούς;


----------------------
Μια τραγική ειρωνεία:  
Στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι σκοτώθηκαν από «χριστιανούς» Αμερικανούς οι περισσότεροι χριστιανοί της Ιαπωνίας. 
Παρόμοια και στους σύγχρονους πολέμους στη Μέση Ανατολή, σκοτώνονται και εξορίζονται οι περισσότεροι χριστιανοί.  
Με άλλα λόγια οι «χριστιανοί» γίνονται αιτία για να εξοντώνονται και να υποφέρουν άλλοι «χριστιανοί».


=================


5.8.14

5 πράγματα που δεν είναι Συγχώρεση

5 πράγματα
που δεν είναι Συγχώρεση
...

.
.

Με τα χρόνια έχω συζητήσει με διάφορα άτομα που έχουν ζημιωθεί πολύ. 
Κάποιες φορές ήταν πολύ δύσκολο να αντιμετωπίσουν τον πόνο τους και να προχωρήσουν στη διαδικασία της συγχώρεσης. Το να συγχωρούμε τους άλλους είναι σαφώς διαταγή από τον Θεό, και κατά βάθος οι περισσότεροι πιστοί θέλουμε να το κάνουμε, αλλά δεν είναι πάντα εύκολο, ενώ υπάρχουν πολλά ερωτήματα, όπως: Όταν συγχωρώ πρέπει να αισθάνομαι επιεικής; Όταν συγχωρώ σημαίνει ότι τελείωσαν όλα και δεν μπορώ πλέον να μιλήσω για τα πληγωμένα μου συναισθήματα; Σημαίνει ότι όλα θα επανέλθουν όπως πριν, απέναντι σε εκείνον που αμάρτησε εναντίον μου; Υπάρχουν πολλά βιβλία για αυτό το θέμα, αλλά εδώ εξηγούνται μερικά πράγματα που δεν είναι η συγχώρεση. Ελπίζω να τα βρείτε χρήσιμα. 
1. Η εντολή να συγχωρούμε, δεν σημαίνει ότι είναι κάτι εύκολο ή ότι μπορεί να γίνει γρήγορα. 
Όταν μας έχουν βλάψει, αυτό μπορεί να είναι καταστροφικό, συντριπτικό για τη ζωή μας, να μας έχει προσγειώσει απότομα, να μας έκανε να χάσουμε τον προσανατολισμό μας. Μερικές αμαρτίες είναι εύκολο να συγχωρεθούν, άλλες όμως μπορεί να χρειαστούν πολύ χρόνο, πολλή προσευχή, και πολύ βοήθεια από τον Θεό. Όταν κάποιος βασανίζεται από τον πόνο, το πρώτο πράγμα που χρειάζεται δεν είναι να τους λες να συγχωρήσει, αλλά η συμπόνια και συμπάθειά σου. Η συγχώρεση θα έρθει κατά πάσα πιθανότητα ως μέρος μιας διαδικασίας, αλλά σίγουρα δεν είναι το πρώτο βήμα. Λυπάμαι που κάποιες φορές στο παρελθόν, ήμουν απίστευτα αναίσθητος απέναντι στον πόνο κάποιων ανθρώπων και πάρα πολύ βιαστικός να τους συστήσω να συναντηθούν με εκείνους που τους είχαν βλάψει για να τους δώσουν συγχώρεση. 
2. Η συγχώρεση δεν σημαίνει ότι θα νιώθετε επιεικής. 
Συγχώρεση είναι η απόφαση της βούλησης να απορροφήσετε τον πόνο ή τις συνέπειες που προκαλούνται από την αδικία κάποιου, χωρίς αυτός να υποχρεωθεί να κάνει αποκατάσταση. Αν σας δανείσω το αυτοκίνητό μου και εσείς μου το τρακάρετε, κάποιος πρέπει να πληρώσει για την επισκευή – είτε εσείς είτε εγώ. Αν σας "συγχωρήσω", πρέπει να αναλάβω να υποστώ το κόστος της ζημιάς σας, ακριβώς όπως ο Ιησούς ανέλαβε το κόστος των αμαρτιών μου και πλήρωσε γι' αυτές στο σταυρό. Άρα το να συγχωρήσεις κάποιον ίσως  να έχει μεγάλο κόστος ή να είναι πολύ οδυνηρό. Έτσι, η εντολή να συγχωρούμε, δεν σημαίνει ότι θα «αισθανόμαστε επιεικής», όταν παίρνουμε αυτή την απόφαση. Και επίσης δεν σημαίνει ότι δεν θα νοιώθουμε πόνο για μεγάλο χρονικό διάστημα μετά την πράξη της συγχώρεσης. 
3. Η συγχώρεση δεν σημαίνει ότι πρέπει να εμπιστευτούμε ξανά κάποιον αμέσως. 
Η συγχώρεση μπορεί να γίνεται σε μία στιγμή, αλλά η εμπιστοσύνη κερδίζεται ξανά με την πάροδο του χρόνου. Αν έρθει στην εκκλησία ένας μέθυσος και τελικά ακολουθήσει τον Χριστό, ο Θεός τον συγχωρεί αμέσως, αλλά αυτός δεν πρέπει να γίνει ηγέτης της εκκλησίας από την επόμενη ημέρα. Αν κάποιος ζητήσει να τον συγχωρήσουμε επειδή μας πλήγωσε, μπορούμε να το κάνουμε, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι εκείνος έχει αλλάξει απαραίτητα ως άνθρωπος ή χαρακτήρας. Δεν είναι λάθος, λοιπόν, να θέλουμε να δούμε μια πορεία αλλαγών στη ζωή του πριν τον εμπιστευθούμε ξανά, ακόμα και αν τον έχουμε συγχωρέσει. 
4. Συγχώρεση δεν σημαίνει το τέλος της συζήτησης. 
Πόσοι από εμάς έχουμε πει στους συζύγους μας: "Σου είπα ότι λυπάμαι. Γιατί λοιπόν πρέπει να συνεχίσουμε να μιλάμε για εκείνο το γεγονός;" Ακόμα και όταν εμείς συγχωρούμε από το μέρος μας, μπορεί για εκείνον που μας έβλαψε να είναι πραγματικά σημαντικό να καταλάβει πώς και πόσο έχει πληγώσει ή ζημιώσει το θύμα του. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε τις συνέπειες των λαθών μας. Συχνά πρέπει να εξετάσουμε όλα εκείνα που μας οδήγησαν στο λάθος μας –πώς φτάσαμε εκεί– προκειμένου να αποφύγουμε το ίδιο λάθος στο μέλλον. 
5. Και τέλος, η συγχώρεση δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν συνέπειες για την αμαρτία. 
Αν χρέωσα υπερβολικά την πιστωτική μου κάρτα, αυτό είναι αμαρτία που μπορώ να ομολογήσω στον Θεό και Εκείνος να με συγχωρήσει. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να εξοφλήσω το χρέος μου, κάτι που ίσως χρειαστεί και χρόνια. Όταν εμείς συγχωρούμε κάποιον, λέμε: «Κύριε, σε παρακαλώ να μην τους καταδικάσεις για αυτή την αμαρτία. Παρακαλώ μην τους δώσεις ό,τι αξίζει για την αμαρτία τους, όπως ακριβώς δεν έδωσες σε εμένα ό,τι άξιζε για τις αμαρτίες μου". Αλλά μπορεί να υπάρχουν συνέπειες –ίσως και συνέπειες για ολόκληρη ζωή– παρόλο που ο Θεός συγχωρεί την ενοχή της αμαρτίας τους. 
Μερικές φορές είναι εύκολο να συγχωρήσεις. Σε άλλες περιπτώσεις το αισθάνεσαι σαν μια αδύνατη αποστολή. Πολύ συχνά, ο Ιησούς προστάζει να κάνουμε το αδύνατο, όπως το να αγαπάμε τους εχθρούς μας και να κάνουμε καλό σε εκείνους που μας μισούν (Λουκ. 6:27). Δεν μπορούμε να κάνουμε αυτά τα αδύνατα πράγματα με τις δικές μας δυνάμεις, αλλά όταν ο Θεός δίνει τις εντολές Του, θα μας δώσει και τη χάρη να Τον υπακούσουμε, αν το ζητήσουμε.

Από τον Mark Altrogge


=================