Παιχνίδια για αγόρια (;)

Παιχνίδια για αγόρια (;)

.

.

Αν και στο παρελθόν υπήρξαν κάποιες εξαιρέσεις (Αμαζόνες, Δεβόρρα κ.λπ.) ο πόλεμος ήταν ανέκαθεν παιχνίδι για αγόρια άμυαλα ή για μυαλά που είχαν μείνει άγουρα... Ας μας συγχωρήσει ο Ηράκλειτος, που πίστευε ότι "πόλεμος πατήρ πάντων εστί" αλλά εμείς θα πούμε ότι ο πόλεμος ήταν και είναι Ο ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΗΣ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ...  Όσοι σκοτώθηκαν στις μάχες, πήγαν χαμένοι, όσο και αν τους μακαρίζουν οι επιζήσαντες... Και επειδή την ιστορία την γράφουν στο τέλος οι νικητές, ούτε ιστορικά μαθαίνει κανείς ποιοι ήταν οι πραγματικοί ΗΡΩΕΣ και ποιοι ήταν οι ΠΡΟΔΟΤΕΣ... Έτσι ακριβώς θα γίνει και με εμάς σήμερα. Στον πόλεμο με τους δανειστές μας, να είστε σίγουροι πως στις πλατείες θα δώσουν τα ονόματα όχι των θυμάτων από το λαό αλλά των προδοτών από την εξουσία...

 =

«Εγώ αγαπώ την ειρήνην· αλλ' όταν ομιλώ, αυτοί ετοιμάζονται διά πόλεμον» (  Ψαλ. 120:7 )

Το ιστολόγιο    « Ν Ε Α   Κ Α Ι   Π Α Λ Α Ι Α » 

και η σελίδα   « Τ Υ Χ Ι Κ Ο Σ »   στο Facebook

     

είναι αδελφές παρουσίες του ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ   « Τ Υ Χ Ι Κ Ο Σ »

Υπόψη ότι οι σελίδες αυτές έχουν  ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ   

Αν και δεν δημοσιεύουμε σχόλια,
λαβαίνουμε υπόψη μας ό,τι και αν μας στείλετε στη διεύθυνση:

neakaipalaia@gmail.com

Σ Η Μ Α Ν Τ Ι Κ Η   Σ Η Μ Ε Ι Ω Σ Η :

Η αναδημοσίευση ύλης από τις σελίδες μας σε άλλα ιστολόγια, έντυπα κ.λπ., είναι απολύτως ελεύθερη εφόσον δεν αλλοιώνεται και αναφέρεται η πηγή της.

Αυτό όμως δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι συμφωνούμε ή εγκρίνουμε τις απόψεις των άλλων.

Παλαιά Διαθήκη και Ιστορία...

Παλαιά Διαθήκη και Ιστορία...

.

Η Αρχαιολογία Επιβεβαιώνει τουλάχιστον 50 Ανθρώπους από την Αγία Γραφή  De Agostini Picture Library / A. de Gregorio / The Bridgeman Art Library Στη διάρκεια της βασιλείας του Σαργών Β΄ (που εικονίζεται εδώ από ένα ανάγλυφο στο ανάκτορό τους στην Khorsabad, οι Ασσύριοι κατέστειλαν το 722 π.Χ. μία ισραηλιτική επανάσταση, άλωσαν την Σαμάρεια και έστειλαν τους Ισραηλίτες στην εξορία. Αρχαία κείμενα σημειώνουν τα βασιλεία του Ισραήλ και του Ιούδα ως σημαντικές δυνάμεις της εποχής. Ο προφήτης Ησαΐας (Ησ. 20:1) καταγράφει την ήττα του Σαργών σε μία επανάσταση που έγινε με αιγυπτιακή υποστήριξη. Τα ασσυριακά αρχεία αναφέρουν την επανάσταση αυτή και επίσης ότι το βασίλειο του Ιούδα είχε συμμετοχή στην ανταρσία. Ένα άρθρο στο νέο τεύχος του περιοδικού Biblical Archaeology Revew (Επιθεώρηση Βιβλικής Αρχαιολογίας - Μαρτ.-Απρ. 2014) απαντά στο ερώτημα «Πόσοι άνθρωποι που αναφέρονται στην Παλαιά Διαθήκη έχουν επιβεβαιωθεί αρχαιολογικά;» Η εντυπωσιακή απάντηση είναι τουλάχιστον 50!  Ας ξεκινήσουμε με τους Εβραίους βασιλιάδες. Σύμφωνα με τη Βίβλο, ο Δαβίδ βασίλεψε τον δέκατο αιώνα π.Χ. Μέχρι το 1993, ωστόσο, το προσωπικό όνομα Δαβίδ δεν είχε εμφανιστεί ποτέ στο αρχαιολογικό αρχείο, πόσο μάλλον μια αναφορά σε βασιλιά Δαβίδ. Αυτό οδήγησε ορισμένους μελετητές να αμφιβάλλουν τότε ακόμη και για την ίδια την ύπαρξή του. Σύμφωνα με αυτή την υποψία ο Δαβίδ ήταν ένα σκιώδες, ίσως μυθικό, πρόσωπο ή μια λογοτεχνική δημιουργία των μετέπειτα βιβλικών συγγραφέων. Αλλά το 1993, βρέθηκε η διάσημη πλέον επιγραφή της Tel Dan σε μια ανασκαφή με επικεφαλής τον Αβραάμ Biran. Στην πραγματικότητα, ήταν ο Gila Cook, επόπτης της ομάδας, που παρατήρησε την επιγραφή σε μια πέτρα από βασάλτη που είχε χρησιμοποιηθεί εκ νέου ως στήριγμα στο κάτω μέρος ενός τοίχου. Γραμμένη τον ένατο αιώνα π.Χ. σε αραμαϊκά, ήταν μέρος μιας επινίκιας στήλης που ένας μη Ισραηλίτης βασιλιάς αναφέρει πώς νίκησε τον «βασιλιά του Ισραήλ» και τον «Οίκο του Δαβίδ». Αν αυτό που γράφει ο ξένος βασιλιάς αφορά αληθινό γεγονός ή όχι, είναι σαφές ότι έναν αιώνα, μετά το θάνατο του Δαβίδ, αναφερόταν ως ο ιδρυτής της βασιλικής δυναστείας. Zev Radovan/www.biblelandpictures.com Ο ΟΙΚΟΣ ΤΟΥ ΔΑΒΙΔ. Αυτή η ανάγλυφη επιγραφή του 9ου π.Χ. αιώνα από την Tel Dan στη βόρεια Γαλιλαία αναφέρει τη νίκη ενός Αραμαίου βασιλιά επί των βασιλείων του Ισραήλ και του Ιούδα. Στις 13 μερικώς διασωζόμενες γραμμές του κειμένου, γραμμένες σε αρχαία εβραϊκή γραφή, γίνεται αναφορά στον “Οίκο του Δαβίδ ” (Beit David) και στον “Βασιλέα του Ισράηλ”.  Η ανακάλυψη της στήλης στα 1993 ήταν η πρώτη φορά που το όνομα του Δαβίδ ανακαλύφθηκε σε επιγραφή έξω από τα γραπτά της Βίβλου.

Το ιστολόγιο    « Ν Ε Α   Κ Α Ι   Π Α Λ Α Ι Α » 

και η σελίδα   « Τ Υ Χ Ι Κ Ο Σ »   στο Facebook

     

είναι αδελφές παρουσίες του ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ   « Τ Υ Χ Ι Κ Ο Σ »

Υπόψη ότι οι σελίδες αυτές έχουν  ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ   

Αν και δεν δημοσιεύουμε σχόλια,
λαβαίνουμε υπόψη μας ό,τι και αν μας στείλετε στη διεύθυνση:

neakaipalaia@gmail.com

Σ Η Μ Α Ν Τ Ι Κ Η   Σ Η Μ Ε Ι Ω Σ Η :

Η αναδημοσίευση ύλης από τις σελίδες μας σε άλλα ιστολόγια, έντυπα κ.λπ., είναι απολύτως ελεύθερη εφόσον δεν αλλοιώνεται και αναφέρεται η πηγή της.

Αυτό όμως δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι συμφωνούμε ή εγκρίνουμε τις απόψεις των άλλων.

Πρωτοφανής Εξευτελισμός...

Πρωτοφανής Εξευτελισμός...

.

.

Πρωτοφανής συλλογικός εξευτελισμός by Θεόδωρος Ορέστης • 28 January 2014 • 0 Comments PrintFriendly and PDFΕκτύπωση PDF metapolitefsiτου Μελέτη Η. Μελετόπουλου* Η Ελλάδα υπήρξε κράτος εξαρτημένο από τις Μεγάλες Δυνάμεις από την ίδρυσή της. Η αποτυχία της Επανάστασης να εκπληρώσει το αρχικό της σχέδιο, που ήταν η απελευθέρωση του κατεχομένου από τους Οθωμανούς Βυζαντινού κράτους, κατ’ ανάγκην οδήγησε σε ένα γεωγραφικά περιορισμένο κρατίδιο, χωρίς πόρους και χωρίς γεωπολιτική αυτοτέλεια. Έτσι, αυτό το ισχνό και οικονομικά αδύναμο κράτος ήταν υποχρεωμένο να επιβιώνει στηριζόμενο οικονομικά και γεωπολιτικά στις λεγόμενες Προστάτιδες Δυνάμεις. Διαμορφώθηκε έτσι ένα πολιτικό σύστημα που, μέσω του εισαχθέντος βασιλικού θεσμού, ελάμβανε κατευθύνσεις στα βασικά γεωπολιτικά ζητήματα από την Δύση. Η εθνική κυριαρχία περνούσε από διακυμάνσεις. Ο Καποδίστριας που την ενσάρκωσε υπερήφανα δολοφονήθηκε νωρίς. Επί Βαυαροκρατίας ξένοι ασκούσαν την απόλυτη εξουσία, ο Όθων κυβέρνησε για λίγο ως απόλυτος μονάρχης, αλλά από το 1843 αναγκάστηκε να μοιραστεί την εξουσία του με τους εκλεγμένους εκπροσώπους του Ελληνικού λαού. Με την Μεταπολίτευση του 1863 καθιερώθηκε η Βασιλευομένη Δημοκρατία, έστω με κατάλοιπα απόλυτης μοναρχίας. Έτσι, το κρατίδιο διαμόρφωσε την εσωτερική του λογική, τις εσωτερικές του ισορροπίες και τα δικά του συμφέροντα. Που εκινούντο σε ένα επίπεδο παράλληλο προς αυτό των διεθνών του σχέσεων και εξαρτήσεων. Κατά την διάρκεια του 19ου αιώνα ίσχυε το Δόγμα της Ακεραιότητος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δηλαδή η συμφωνία των Μεγάλων Δυνάμεων να διατηρούν τον «Μεγάλο Ασθενή» ζωντανό διότι διαφωνούσαν για την διανομή του. Έτσι, μόνον οριακές προσαρτήσεις υπόδουλων ελληνικών περιοχών επέτυχε η Ελλάς με την διπλωματική εύνοια των ισχυρών (την Θεσσαλία το 1881 και τα Επτάνησα το 1864). Παράλληλα, εν μέσω δυσκολιών, στην εποχή του Τρικούπη κυρίως, αναπτύχθηκε μία αστική τάξη που πίστευε στην πνευματική και οικονομική ανάπτυξη της χώρας και φιλοδοξούσε να της ξαναδώσει την ιστορική της αίγλη. Όταν η γερμανική διείσδυση στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, στις αρχές του Εικοστού Αιώνα, προσέλαβε διαστάσεις επικίνδυνες για τα αγγλογαλλικά γεωπολιτικά συμφέροντα, η Ελλάδα με συμμαχική διπλωματική και υλική υποστήριξε απελευθέρωσε την Ήπειρο, την Μακεδονία και τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, ενώ η Κρήτη ενώθηκε με τον εθνικό κορμό. Αυτά είχαν ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα κράτος με σημαντική γεωγραφική έκταση, οικονομικά βιώσιμο και ικανό να αναπτυχθεί. Και, υπό την ικανή, ακέραια και στιβαρή ηγεσία του Βενιζέλου και των επιγόνων του, στρατιωτικά και διοικητικά συγκροτημένο. Κατά την διάρκεια του Εικοστού Αιώνα, το κράτος αυτό συνέχισε βεβαίως να προσδιορίζεται γεωπολιτικά από την σχέση του με τις Μεγάλες Δυνάμεις, αλλά στην εσωτερική του πολιτική διέθετε μεγάλα περιθώρια πρωτοβουλίας. Ο Βενιζέλος, ο Μεταξάς, ο Τσαλδάρης, ο Παπάγος, ο Καραμανλής, διατηρούσαν ανοιχτούς διαύλους με την δυτική πολιτική (βρεταννική, αμερικανική, γαλλική, ευρωπαϊκή κοινοτική μετά κλπ.). Αλλά ούτε ζητούσαν έγκριση (αλλά ούτε και οι σύμμαχοι ησχολούντο) με τα μη γεωπολιτικού ενδιαφέροντος εσωτερικά μας ζητήματα. Η Ελλάδα έγινε μέλος του ΝΑΤΟ το 1952 και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας το 1979. Ενώ το 1974 απέκτησε για πρώτη φορά πολίτευμα που θύμιζε κάπως τις δυτικές δημοκρατίες. Πιστεύω ότι μετά το 1979, ακόμη και αν εξακολουθούσαν να υφίστανται οι αναπόφευκτες παρασκηνιακές εξαρτήσεις, η Ελλάδα βρέθηκε στο ανώτατο σημείο της ανεξαρτησίας της. Από το σημείο εκείνο και μέχρι την Χρεωκοπία του 2010, το πολιτικό σύστημα αισθάνθηκε γιά πρώτη φορά ασφάλεια, και η ασφάλεια οδήγησε στην αδράνεια, ασυδοσία και στην διαφθορά. Η Ελλάδα έχασε σε μία τριακονταετία την παραγωγική της διάσταση, ενώ οι κυριώτεροι θεσμοί οδηγήθηκαν σε παρακμή ή αποσύνθεση. Η “ισχυρή Ελλάδα” (προοπτική δυνητικά υπαρκτή την δεκαετία του ’80), υπό ανάξιες ηγεσίες, έχασε την εσωτερική της ισχύ, την οικονομική της βιωσιμότητα και τελικά χρεωκόπησε το 2010. Παράπλευρη αλλά καθόλου αμελητέα επίπτωση της χρεωκοπίας και των δεινών της, είναι η μετατροπή της Ελλάδας σε προτεκτοράτο. Η εκλεγμένη ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί πλέον να αποφασίσει για ο,τιδήποτε χωρίς την έγκριση των διορισμένων υπαλλήλων της τρόϊκας. Αυτό δεν αποτελεί μόνον πλήγμα για την εθνική μας αξιοπρέπεια, αλλά καθιστά τύπο κενό περιεχομένου την Ελληνική Δημοκρατία. Η κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας μας φέρνει πίσω στην εποχή των Αρμοστών και στην Βαυαροκρατία. Τουλάχιστον οι Βαυαροί προσέφεραν στην χώρα μας θεσμούς, πόλεις με ρυμοτομία και όμορφα νεοκλασσικά κτίρια. Σήμερα η επιτροπεία δημιούργησε συνθήκες κοινωνικής και οικονομικής ερήμωσης πρωτοφανείς μετά την Κατοχή. Ο ευτελισμός είναι το ηθικό αντίστοιχο της χρεωκοπίας. Η αποκατάσταση της συλλογικής μας αξιοπρέπειας απαιτεί ανθρώπους με εσωτερική αξιοπρέπεια. Αυτά τα δύο πάνε μαζί. O Ελληνικός λαός μάλλον το έχει αντιληφθεί πλέον. Δημοσιεύθηκε στην πρωινή εφημερίδα “Kontra News” το Σάββατο 25.1.2014. *Ο Μελέτης Η. Μελετόπουλος είναι Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης. Περισσότερα: http://www.antibaro.gr/article/10019, Ἀντίβαρο Πρωτοφανής συλλογικός εξευτελισμός by Θεόδωρος Ορέστης • 28 January 2014 • 0 Comments PrintFriendly and PDFΕκτύπωση PDF metapolitefsiτου Μελέτη Η. Μελετόπουλου* Η Ελλάδα υπήρξε κράτος εξαρτημένο από τις Μεγάλες Δυνάμεις από την ίδρυσή της. Η αποτυχία της Επανάστασης να εκπληρώσει το αρχικό της σχέδιο, που ήταν η απελευθέρωση του κατεχομένου από τους Οθωμανούς Βυζαντινού κράτους, κατ’ ανάγκην οδήγησε σε ένα γεωγραφικά περιορισμένο κρατίδιο, χωρίς πόρους και χωρίς γεωπολιτική αυτοτέλεια. Έτσι, αυτό το ισχνό και οικονομικά αδύναμο κράτος ήταν υποχρεωμένο να επιβιώνει στηριζόμενο οικονομικά και γεωπολιτικά στις λεγόμενες Προστάτιδες Δυνάμεις. Διαμορφώθηκε έτσι ένα πολιτικό σύστημα που, μέσω του εισαχθέντος βασιλικού θεσμού, ελάμβανε κατευθύνσεις στα βασικά γεωπολιτικά ζητήματα από την Δύση. Η εθνική κυριαρχία περνούσε από διακυμάνσεις. Ο Καποδίστριας που την ενσάρκωσε υπερήφανα δολοφονήθηκε νωρίς. Επί Βαυαροκρατίας ξένοι ασκούσαν την απόλυτη εξουσία, ο Όθων κυβέρνησε για λίγο ως απόλυτος μονάρχης, αλλά από το 1843 αναγκάστηκε να μοιραστεί την εξουσία του με τους εκλεγμένους εκπροσώπους του Ελληνικού λαού. Με την Μεταπολίτευση του 1863 καθιερώθηκε η Βασιλευομένη Δημοκρατία, έστω με κατάλοιπα απόλυτης μοναρχίας. Έτσι, το κρατίδιο διαμόρφωσε την εσωτερική του λογική, τις εσωτερικές του ισορροπίες και τα δικά του συμφέροντα. Που εκινούντο σε ένα επίπεδο παράλληλο προς αυτό των διεθνών του σχέσεων και εξαρτήσεων. Κατά την διάρκεια του 19ου αιώνα ίσχυε το Δόγμα της Ακεραιότητος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δηλαδή η συμφωνία των Μεγάλων Δυνάμεων να διατηρούν τον «Μεγάλο Ασθενή» ζωντανό διότι διαφωνούσαν για την διανομή του. Έτσι, μόνον οριακές προσαρτήσεις υπόδουλων ελληνικών περιοχών επέτυχε η Ελλάς με την διπλωματική εύνοια των ισχυρών (την Θεσσαλία το 1881 και τα Επτάνησα το 1864). Παράλληλα, εν μέσω δυσκολιών, στην εποχή του Τρικούπη κυρίως, αναπτύχθηκε μία αστική τάξη που πίστευε στην πνευματική και οικονομική ανάπτυξη της χώρας και φιλοδοξούσε να της ξαναδώσει την ιστορική της αίγλη. Όταν η γερμανική διείσδυση στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, στις αρχές του Εικοστού Αιώνα, προσέλαβε διαστάσεις επικίνδυνες για τα αγγλογαλλικά γεωπολιτικά συμφέροντα, η Ελλάδα με συμμαχική διπλωματική και υλική υποστήριξε απελευθέρωσε την Ήπειρο, την Μακεδονία και τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, ενώ η Κρήτη ενώθηκε με τον εθνικό κορμό. Αυτά είχαν ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα κράτος με σημαντική γεωγραφική έκταση, οικονομικά βιώσιμο και ικανό να αναπτυχθεί. Και, υπό την ικανή, ακέραια και στιβαρή ηγεσία του Βενιζέλου και των επιγόνων του, στρατιωτικά και διοικητικά συγκροτημένο. Κατά την διάρκεια του Εικοστού Αιώνα, το κράτος αυτό συνέχισε βεβαίως να προσδιορίζεται γεωπολιτικά από την σχέση του με τις Μεγάλες Δυνάμεις, αλλά στην εσωτερική του πολιτική διέθετε μεγάλα περιθώρια πρωτοβουλίας. Ο Βενιζέλος, ο Μεταξάς, ο Τσαλδάρης, ο Παπάγος, ο Καραμανλής, διατηρούσαν ανοιχτούς διαύλους με την δυτική πολιτική (βρεταννική, αμερικανική, γαλλική, ευρωπαϊκή κοινοτική μετά κλπ.). Αλλά ούτε ζητούσαν έγκριση (αλλά ούτε και οι σύμμαχοι ησχολούντο) με τα μη γεωπολιτικού ενδιαφέροντος εσωτερικά μας ζητήματα. Η Ελλάδα έγινε μέλος του ΝΑΤΟ το 1952 και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας το 1979. Ενώ το 1974 απέκτησε για πρώτη φορά πολίτευμα που θύμιζε κάπως τις δυτικές δημοκρατίες. Πιστεύω ότι μετά το 1979, ακόμη και αν εξακολουθούσαν να υφίστανται οι αναπόφευκτες παρασκηνιακές εξαρτήσεις, η Ελλάδα βρέθηκε στο ανώτατο σημείο της ανεξαρτησίας της. Από το σημείο εκείνο και μέχρι την Χρεωκοπία του 2010, το πολιτικό σύστημα αισθάνθηκε γιά πρώτη φορά ασφάλεια, και η ασφάλεια οδήγησε στην αδράνεια, ασυδοσία και στην διαφθορά. Η Ελλάδα έχασε σε μία τριακονταετία την παραγωγική της διάσταση, ενώ οι κυριώτεροι θεσμοί οδηγήθηκαν σε παρακμή ή αποσύνθεση. Η “ισχυρή Ελλάδα” (προοπτική δυνητικά υπαρκτή την δεκαετία του ’80), υπό ανάξιες ηγεσίες, έχασε την εσωτερική της ισχύ, την οικονομική της βιωσιμότητα και τελικά χρεωκόπησε το 2010. Παράπλευρη αλλά καθόλου αμελητέα επίπτωση της χρεωκοπίας και των δεινών της, είναι η μετατροπή της Ελλάδας σε προτεκτοράτο. Η εκλεγμένη ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί πλέον να αποφασίσει για ο,τιδήποτε χωρίς την έγκριση των διορισμένων υπαλλήλων της τρόϊκας. Αυτό δεν αποτελεί μόνον πλήγμα για την εθνική μας αξιοπρέπεια, αλλά καθιστά τύπο κενό περιεχομένου την Ελληνική Δημοκρατία. Η κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας μας φέρνει πίσω στην εποχή των Αρμοστών και στην Βαυαροκρατία. Τουλάχιστον οι Βαυαροί προσέφεραν στην χώρα μας θεσμούς, πόλεις με ρυμοτομία και όμορφα νεοκλασσικά κτίρια. Σήμερα η επιτροπεία δημιούργησε συνθήκες κοινωνικής και οικονομικής ερήμωσης πρωτοφανείς μετά την Κατοχή. Ο ευτελισμός είναι το ηθικό αντίστοιχο της χρεωκοπίας. Η αποκατάσταση της συλλογικής μας αξιοπρέπειας απαιτεί ανθρώπους με εσωτερική αξιοπρέπεια. Αυτά τα δύο πάνε μαζί. O Ελληνικός λαός μάλλον το έχει αντιληφθεί πλέον. Δημοσιεύθηκε στην πρωινή εφημερίδα “Kontra News” το Σάββατο 25.1.2014. *Ο Μελέτης Η. Μελετόπουλος είναι Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης. Περισσότερα: http://www.antibaro.gr/article/10019, Ἀντίβαρο Πρωτοφανής συλλογικός εξευτελισμός by Θεόδωρος Ορέστης • 28 January 2014 • 0 Comments PrintFriendly and PDFΕκτύπωση PDF metapolitefsiτου Μελέτη Η. Μελετόπουλου* Η Ελλάδα υπήρξε κράτος εξαρτημένο από τις Μεγάλες Δυνάμεις από την ίδρυσή της. Η αποτυχία της Επανάστασης να εκπληρώσει το αρχικό της σχέδιο, που ήταν η απελευθέρωση του κατεχομένου από τους Οθωμανούς Βυζαντινού κράτους, κατ’ ανάγκην οδήγησε σε ένα γεωγραφικά περιορισμένο κρατίδιο, χωρίς πόρους και χωρίς γεωπολιτική αυτοτέλεια. Έτσι, αυτό το ισχνό και οικονομικά αδύναμο κράτος ήταν υποχρεωμένο να επιβιώνει στηριζόμενο οικονομικά και γεωπολιτικά στις λεγόμενες Προστάτιδες Δυνάμεις. Διαμορφώθηκε έτσι ένα πολιτικό σύστημα που, μέσω του εισαχθέντος βασιλικού θεσμού, ελάμβανε κατευθύνσεις στα βασικά γεωπολιτικά ζητήματα από την Δύση. Η εθνική κυριαρχία περνούσε από διακυμάνσεις. Ο Καποδίστριας που την ενσάρκωσε υπερήφανα δολοφονήθηκε νωρίς. Επί Βαυαροκρατίας ξένοι ασκούσαν την απόλυτη εξουσία, ο Όθων κυβέρνησε για λίγο ως απόλυτος μονάρχης, αλλά από το 1843 αναγκάστηκε να μοιραστεί την εξουσία του με τους εκλεγμένους εκπροσώπους του Ελληνικού λαού. Με την Μεταπολίτευση του 1863 καθιερώθηκε η Βασιλευομένη Δημοκρατία, έστω με κατάλοιπα απόλυτης μοναρχίας. Έτσι, το κρατίδιο διαμόρφωσε την εσωτερική του λογική, τις εσωτερικές του ισορροπίες και τα δικά του συμφέροντα. Που εκινούντο σε ένα επίπεδο παράλληλο προς αυτό των διεθνών του σχέσεων και εξαρτήσεων. Κατά την διάρκεια του 19ου αιώνα ίσχυε το Δόγμα της Ακεραιότητος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δηλαδή η συμφωνία των Μεγάλων Δυνάμεων να διατηρούν τον «Μεγάλο Ασθενή» ζωντανό διότι διαφωνούσαν για την διανομή του. Έτσι, μόνον οριακές προσαρτήσεις υπόδουλων ελληνικών περιοχών επέτυχε η Ελλάς με την διπλωματική εύνοια των ισχυρών (την Θεσσαλία το 1881 και τα Επτάνησα το 1864). Παράλληλα, εν μέσω δυσκολιών, στην εποχή του Τρικούπη κυρίως, αναπτύχθηκε μία αστική τάξη που πίστευε στην πνευματική και οικονομική ανάπτυξη της χώρας και φιλοδοξούσε να της ξαναδώσει την ιστορική της αίγλη. Όταν η γερμανική διείσδυση στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, στις αρχές του Εικοστού Αιώνα, προσέλαβε διαστάσεις επικίνδυνες για τα αγγλογαλλικά γεωπολιτικά συμφέροντα, η Ελλάδα με συμμαχική διπλωματική και υλική υποστήριξε απελευθέρωσε την Ήπειρο, την Μακεδονία και τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, ενώ η Κρήτη ενώθηκε με τον εθνικό κορμό. Αυτά είχαν ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα κράτος με σημαντική γεωγραφική έκταση, οικονομικά βιώσιμο και ικανό να αναπτυχθεί. Και, υπό την ικανή, ακέραια και στιβαρή ηγεσία του Βενιζέλου και των επιγόνων του, στρατιωτικά και διοικητικά συγκροτημένο. Κατά την διάρκεια του Εικοστού Αιώνα, το κράτος αυτό συνέχισε βεβαίως να προσδιορίζεται γεωπολιτικά από την σχέση του με τις Μεγάλες Δυνάμεις, αλλά στην εσωτερική του πολιτική διέθετε μεγάλα περιθώρια πρωτοβουλίας. Ο Βενιζέλος, ο Μεταξάς, ο Τσαλδάρης, ο Παπάγος, ο Καραμανλής, διατηρούσαν ανοιχτούς διαύλους με την δυτική πολιτική (βρεταννική, αμερικανική, γαλλική, ευρωπαϊκή κοινοτική μετά κλπ.). Αλλά ούτε ζητούσαν έγκριση (αλλά ούτε και οι σύμμαχοι ησχολούντο) με τα μη γεωπολιτικού ενδιαφέροντος εσωτερικά μας ζητήματα. Η Ελλάδα έγινε μέλος του ΝΑΤΟ το 1952 και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας το 1979. Ενώ το 1974 απέκτησε για πρώτη φορά πολίτευμα που θύμιζε κάπως τις δυτικές δημοκρατίες. Πιστεύω ότι μετά το 1979, ακόμη και αν εξακολουθούσαν να υφίστανται οι αναπόφευκτες παρασκηνιακές εξαρτήσεις, η Ελλάδα βρέθηκε στο ανώτατο σημείο της ανεξαρτησίας της. Από το σημείο εκείνο και μέχρι την Χρεωκοπία του 2010, το πολιτικό σύστημα αισθάνθηκε γιά πρώτη φορά ασφάλεια, και η ασφάλεια οδήγησε στην αδράνεια, ασυδοσία και στην διαφθορά. Η Ελλάδα έχασε σε μία τριακονταετία την παραγωγική της διάσταση, ενώ οι κυριώτεροι θεσμοί οδηγήθηκαν σε παρακμή ή αποσύνθεση. Η “ισχυρή Ελλάδα” (προοπτική δυνητικά υπαρκτή την δεκαετία του ’80), υπό ανάξιες ηγεσίες, έχασε την εσωτερική της ισχύ, την οικονομική της βιωσιμότητα και τελικά χρεωκόπησε το 2010. Παράπλευρη αλλά καθόλου αμελητέα επίπτωση της χρεωκοπίας και των δεινών της, είναι η μετατροπή της Ελλάδας σε προτεκτοράτο. Η εκλεγμένη ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί πλέον να αποφασίσει για ο,τιδήποτε χωρίς την έγκριση των διορισμένων υπαλλήλων της τρόϊκας. Αυτό δεν αποτελεί μόνον πλήγμα για την εθνική μας αξιοπρέπεια, αλλά καθιστά τύπο κενό περιεχομένου την Ελληνική Δημοκρατία. Η κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας μας φέρνει πίσω στην εποχή των Αρμοστών και στην Βαυαροκρατία. Τουλάχιστον οι Βαυαροί προσέφεραν στην χώρα μας θεσμούς, πόλεις με ρυμοτομία και όμορφα νεοκλασσικά κτίρια. Σήμερα η επιτροπεία δημιούργησε συνθήκες κοινωνικής και οικονομικής ερήμωσης πρωτοφανείς μετά την Κατοχή. Ο ευτελισμός είναι το ηθικό αντίστοιχο της χρεωκοπίας. Η αποκατάσταση της συλλογικής μας αξιοπρέπειας απαιτεί ανθρώπους με εσωτερική αξιοπρέπεια. Αυτά τα δύο πάνε μαζί. O Ελληνικός λαός μάλλον το έχει αντιληφθεί πλέον. Δημοσιεύθηκε στην πρωινή εφημερίδα “Kontra News” το Σάββατο 25.1.2014. *Ο Μελέτης Η. Μελετόπουλος είναι Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης. Περισσότερα: http://www.antibaro.gr/article/10019, ἈντίβαροΠρωτοφανής συλλογικός εξευτελισμός by Θεόδωρος Ορέστης • 28 January 2014 • 0 Comments PrintFriendly and PDFΕκτύπωση PDF metapolitefsiτου Μελέτη Η. Μελετόπουλου* Η Ελλάδα υπήρξε κράτος εξαρτημένο από τις Μεγάλες Δυνάμεις από την ίδρυσή της. Η αποτυχία της Επανάστασης να εκπληρώσει το αρχικό της σχέδιο, που ήταν η απελευθέρωση του κατεχομένου από τους Οθωμανούς Βυζαντινού κράτους, κατ’ ανάγκην οδήγησε σε ένα γεωγραφικά περιορισμένο κρατίδιο, χωρίς πόρους και χωρίς γεωπολιτική αυτοτέλεια. Έτσι, αυτό το ισχνό και οικονομικά αδύναμο κράτος ήταν υποχρεωμένο να επιβιώνει στηριζόμενο οικονομικά και γεωπολιτικά στις λεγόμενες Προστάτιδες Δυνάμεις. Διαμορφώθηκε έτσι ένα πολιτικό σύστημα που, μέσω του εισαχθέντος βασιλικού θεσμού, ελάμβανε κατευθύνσεις στα βασικά γεωπολιτικά ζητήματα από την Δύση. Η εθνική κυριαρχία περνούσε από διακυμάνσεις. Ο Καποδίστριας που την ενσάρκωσε υπερήφανα δολοφονήθηκε νωρίς. Επί Βαυαροκρατίας ξένοι ασκούσαν την απόλυτη εξουσία, ο Όθων κυβέρνησε για λίγο ως απόλυτος μονάρχης, αλλά από το 1843 αναγκάστηκε να μοιραστεί την εξουσία του με τους εκλεγμένους εκπροσώπους του Ελληνικού λαού. Με την Μεταπολίτευση του 1863 καθιερώθηκε η Βασιλευομένη Δημοκρατία, έστω με κατάλοιπα απόλυτης μοναρχίας. Έτσι, το κρατίδιο διαμόρφωσε την εσωτερική του λογική, τις εσωτερικές του ισορροπίες και τα δικά του συμφέροντα. Που εκινούντο σε ένα επίπεδο παράλληλο προς αυτό των διεθνών του σχέσεων και εξαρτήσεων. Κατά την διάρκεια του 19ου αιώνα ίσχυε το Δόγμα της Ακεραιότητος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δηλαδή η συμφωνία των Μεγάλων Δυνάμεων να διατηρούν τον «Μεγάλο Ασθενή» ζωντανό διότι διαφωνούσαν για την διανομή του. Έτσι, μόνον οριακές προσαρτήσεις υπόδουλων ελληνικών περιοχών επέτυχε η Ελλάς με την διπλωματική εύνοια των ισχυρών (την Θεσσαλία το 1881 και τα Επτάνησα το 1864). Παράλληλα, εν μέσω δυσκολιών, στην εποχή του Τρικούπη κυρίως, αναπτύχθηκε μία αστική τάξη που πίστευε στην πνευματική και οικονομική ανάπτυξη της χώρας και φιλοδοξούσε να της ξαναδώσει την ιστορική της αίγλη. Όταν η γερμανική διείσδυση στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, στις αρχές του Εικοστού Αιώνα, προσέλαβε διαστάσεις επικίνδυνες για τα αγγλογαλλικά γεωπολιτικά συμφέροντα, η Ελλάδα με συμμαχική διπλωματική και υλική υποστήριξε απελευθέρωσε την Ήπειρο, την Μακεδονία και τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, ενώ η Κρήτη ενώθηκε με τον εθνικό κορμό. Αυτά είχαν ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα κράτος με σημαντική γεωγραφική έκταση, οικονομικά βιώσιμο και ικανό να αναπτυχθεί. Και, υπό την ικανή, ακέραια και στιβαρή ηγεσία του Βενιζέλου και των επιγόνων του, στρατιωτικά και διοικητικά συγκροτημένο. Κατά την διάρκεια του Εικοστού Αιώνα, το κράτος αυτό συνέχισε βεβαίως να προσδιορίζεται γεωπολιτικά από την σχέση του με τις Μεγάλες Δυνάμεις, αλλά στην εσωτερική του πολιτική διέθετε μεγάλα περιθώρια πρωτοβουλίας. Ο Βενιζέλος, ο Μεταξάς, ο Τσαλδάρης, ο Παπάγος, ο Καραμανλής, διατηρούσαν ανοιχτούς διαύλους με την δυτική πολιτική (βρεταννική, αμερικανική, γαλλική, ευρωπαϊκή κοινοτική μετά κλπ.). Αλλά ούτε ζητούσαν έγκριση (αλλά ούτε και οι σύμμαχοι ησχολούντο) με τα μη γεωπολιτικού ενδιαφέροντος εσωτερικά μας ζητήματα. Η Ελλάδα έγινε μέλος του ΝΑΤΟ το 1952 και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας το 1979. Ενώ το 1974 απέκτησε για πρώτη φορά πολίτευμα που θύμιζε κάπως τις δυτικές δημοκρατίες. Πιστεύω ότι μετά το 1979, ακόμη και αν εξακολουθούσαν να υφίστανται οι αναπόφευκτες παρασκηνιακές εξαρτήσεις, η Ελλάδα βρέθηκε στο ανώτατο σημείο της ανεξαρτησίας της. Από το σημείο εκείνο και μέχρι την Χρεωκοπία του 2010, το πολιτικό σύστημα αισθάνθηκε γιά πρώτη φορά ασφάλεια, και η ασφάλεια οδήγησε στην αδράνεια, ασυδοσία και στην διαφθορά. Η Ελλάδα έχασε σε μία τριακονταετία την παραγωγική της διάσταση, ενώ οι κυριώτεροι θεσμοί οδηγήθηκαν σε παρακμή ή αποσύνθεση. Η “ισχυρή Ελλάδα” (προοπτική δυνητικά υπαρκτή την δεκαετία του ’80), υπό ανάξιες ηγεσίες, έχασε την εσωτερική της ισχύ, την οικονομική της βιωσιμότητα και τελικά χρεωκόπησε το 2010. Παράπλευρη αλλά καθόλου αμελητέα επίπτωση της χρεωκοπίας και των δεινών της, είναι η μετατροπή της Ελλάδας σε προτεκτοράτο. Η εκλεγμένη ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί πλέον να αποφασίσει για ο,τιδήποτε χωρίς την έγκριση των διορισμένων υπαλλήλων της τρόϊκας. Αυτό δεν αποτελεί μόνον πλήγμα για την εθνική μας αξιοπρέπεια, αλλά καθιστά τύπο κενό περιεχομένου την Ελληνική Δημοκρατία. Η κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας μας φέρνει πίσω στην εποχή των Αρμοστών και στην Βαυαροκρατία. Τουλάχιστον οι Βαυαροί προσέφεραν στην χώρα μας θεσμούς, πόλεις με ρυμοτομία και όμορφα νεοκλασσικά κτίρια. Σήμερα η επιτροπεία δημιούργησε συνθήκες κοινωνικής και οικονομικής ερήμωσης πρωτοφανείς μετά την Κατοχή. Ο ευτελισμός είναι το ηθικό αντίστοιχο της χρεωκοπίας. Η αποκατάσταση της συλλογικής μας αξιοπρέπειας απαιτεί ανθρώπους με εσωτερική αξιοπρέπεια. Αυτά τα δύο πάνε μαζί. O Ελληνικός λαός μάλλον το έχει αντιληφθεί πλέον. Δημοσιεύθηκε στην πρωινή εφημερίδα “Kontra News” το Σάββατο 25.1.2014. *Ο Μελέτης Η. Μελετόπουλος είναι Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης. Περισσότερα: http://www.antibaro.gr/article/10019, Ἀντίβαρο Πρωτοφανής συλλογικός εξευτελισμός by Θεόδωρος Ορέστης • 28 January 2014 • 0 Comments PrintFriendly and PDFΕκτύπωση PDF metapolitefsiτου Μελέτη Η. Μελετόπουλου* Η Ελλάδα υπήρξε κράτος εξαρτημένο από τις Μεγάλες Δυνάμεις από την ίδρυσή της. Η αποτυχία της Επανάστασης να εκπληρώσει το αρχικό της σχέδιο, που ήταν η απελευθέρωση του κατεχομένου από τους Οθωμανούς Βυζαντινού κράτους, κατ’ ανάγκην οδήγησε σε ένα γεωγραφικά περιορισμένο κρατίδιο, χωρίς πόρους και χωρίς γεωπολιτική αυτοτέλεια. Έτσι, αυτό το ισχνό και οικονομικά αδύναμο κράτος ήταν υποχρεωμένο να επιβιώνει στηριζόμενο οικονομικά και γεωπολιτικά στις λεγόμενες Προστάτιδες Δυνάμεις. Διαμορφώθηκε έτσι ένα πολιτικό σύστημα που, μέσω του εισαχθέντος βασιλικού θεσμού, ελάμβανε κατευθύνσεις στα βασικά γεωπολιτικά ζητήματα από την Δύση. Η εθνική κυριαρχία περνούσε από διακυμάνσεις. Ο Καποδίστριας που την ενσάρκωσε υπερήφανα δολοφονήθηκε νωρίς. Επί Βαυαροκρατίας ξένοι ασκούσαν την απόλυτη εξουσία, ο Όθων κυβέρνησε για λίγο ως απόλυτος μονάρχης, αλλά από το 1843 αναγκάστηκε να μοιραστεί την εξουσία του με τους εκλεγμένους εκπροσώπους του Ελληνικού λαού. Με την Μεταπολίτευση του 1863 καθιερώθηκε η Βασιλευομένη Δημοκρατία, έστω με κατάλοιπα απόλυτης μοναρχίας. Έτσι, το κρατίδιο διαμόρφωσε την εσωτερική του λογική, τις εσωτερικές του ισορροπίες και τα δικά του συμφέροντα. Που εκινούντο σε ένα επίπεδο παράλληλο προς αυτό των διεθνών του σχέσεων και εξαρτήσεων. Κατά την διάρκεια του 19ου αιώνα ίσχυε το Δόγμα της Ακεραιότητος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δηλαδή η συμφωνία των Μεγάλων Δυνάμεων να διατηρούν τον «Μεγάλο Ασθενή» ζωντανό διότι διαφωνούσαν για την διανομή του. Έτσι, μόνον οριακές προσαρτήσεις υπόδουλων ελληνικών περιοχών επέτυχε η Ελλάς με την διπλωματική εύνοια των ισχυρών (την Θεσσαλία το 1881 και τα Επτάνησα το 1864). Παράλληλα, εν μέσω δυσκολιών, στην εποχή του Τρικούπη κυρίως, αναπτύχθηκε μία αστική τάξη που πίστευε στην πνευματική και οικονομική ανάπτυξη της χώρας και φιλοδοξούσε να της ξαναδώσει την ιστορική της αίγλη. Όταν η γερμανική διείσδυση στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, στις αρχές του Εικοστού Αιώνα, προσέλαβε διαστάσεις επικίνδυνες για τα αγγλογαλλικά γεωπολιτικά συμφέροντα, η Ελλάδα με συμμαχική διπλωματική και υλική υποστήριξε απελευθέρωσε την Ήπειρο, την Μακεδονία και τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, ενώ η Κρήτη ενώθηκε με τον εθνικό κορμό. Αυτά είχαν ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα κράτος με σημαντική γεωγραφική έκταση, οικονομικά βιώσιμο και ικανό να αναπτυχθεί. Και, υπό την ικανή, ακέραια και στιβαρή ηγεσία του Βενιζέλου και των επιγόνων του, στρατιωτικά και διοικητικά συγκροτημένο. Κατά την διάρκεια του Εικοστού Αιώνα, το κράτος αυτό συνέχισε βεβαίως να προσδιορίζεται γεωπολιτικά από την σχέση του με τις Μεγάλες Δυνάμεις, αλλά στην εσωτερική του πολιτική διέθετε μεγάλα περιθώρια πρωτοβουλίας. Ο Βενιζέλος, ο Μεταξάς, ο Τσαλδάρης, ο Παπάγος, ο Καραμανλής, διατηρούσαν ανοιχτούς διαύλους με την δυτική πολιτική (βρεταννική, αμερικανική, γαλλική, ευρωπαϊκή κοινοτική μετά κλπ.). Αλλά ούτε ζητούσαν έγκριση (αλλά ούτε και οι σύμμαχοι ησχολούντο) με τα μη γεωπολιτικού ενδιαφέροντος εσωτερικά μας ζητήματα. Η Ελλάδα έγινε μέλος του ΝΑΤΟ το 1952 και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας το 1979. Ενώ το 1974 απέκτησε για πρώτη φορά πολίτευμα που θύμιζε κάπως τις δυτικές δημοκρατίες. Πιστεύω ότι μετά το 1979, ακόμη και αν εξακολουθούσαν να υφίστανται οι αναπόφευκτες παρασκηνιακές εξαρτήσεις, η Ελλάδα βρέθηκε στο ανώτατο σημείο της ανεξαρτησίας της. Από το σημείο εκείνο και μέχρι την Χρεωκοπία του 2010, το πολιτικό σύστημα αισθάνθηκε γιά πρώτη φορά ασφάλεια, και η ασφάλεια οδήγησε στην αδράνεια, ασυδοσία και στην διαφθορά. Η Ελλάδα έχασε σε μία τριακονταετία την παραγωγική της διάσταση, ενώ οι κυριώτεροι θεσμοί οδηγήθηκαν σε παρακμή ή αποσύνθεση. Η “ισχυρή Ελλάδα” (προοπτική δυνητικά υπαρκτή την δεκαετία του ’80), υπό ανάξιες ηγεσίες, έχασε την εσωτερική της ισχύ, την οικονομική της βιωσιμότητα και τελικά χρεωκόπησε το 2010. Παράπλευρη αλλά καθόλου αμελητέα επίπτωση της χρεωκοπίας και των δεινών της, είναι η μετατροπή της Ελλάδας σε προτεκτοράτο. Η εκλεγμένη ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί πλέον να αποφασίσει για ο,τιδήποτε χωρίς την έγκριση των διορισμένων υπαλλήλων της τρόϊκας. Αυτό δεν αποτελεί μόνον πλήγμα για την εθνική μας αξιοπρέπεια, αλλά καθιστά τύπο κενό περιεχομένου την Ελληνική Δημοκρατία. Η κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας μας φέρνει πίσω στην εποχή των Αρμοστών και στην Βαυαροκρατία. Τουλάχιστον οι Βαυαροί προσέφεραν στην χώρα μας θεσμούς, πόλεις με ρυμοτομία και όμορφα νεοκλασσικά κτίρια. Σήμερα η επιτροπεία δημιούργησε συνθήκες κοινωνικής και οικονομικής ερήμωσης πρωτοφανείς μετά την Κατοχή. Ο ευτελισμός είναι το ηθικό αντίστοιχο της χρεωκοπίας. Η αποκατάσταση της συλλογικής μας αξιοπρέπειας απαιτεί ανθρώπους με εσωτερική αξιοπρέπεια. Αυτά τα δύο πάνε μαζί. O Ελληνικός λαός μάλλον το έχει αντιληφθεί πλέον. Δημοσιεύθηκε στην πρωινή εφημερίδα “Kontra News” το Σάββατο 25.1.2014. *Ο Μελέτης Η. Μελετόπουλος είναι Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης. Περισσότερα: http://www.antibaro.gr/article/10019, Ἀντίβαρο Πρωτοφανής συλλογικός εξευτελισμός του Μελέτη Η. Μελετόπουλου* Η Ελλάδα υπήρξε κράτος εξαρτημένο από τις Μεγάλες Δυνάμεις από την ίδρυσή της. Η αποτυχία της Επανάστασης να εκπληρώσει το αρχικό της σχέδιο, που ήταν η απελευθέρωση του κατεχομένου από τους Οθωμανούς Βυζαντινού κράτους, κατ’ ανάγκην οδήγησε σε ένα γεωγραφικά περιορισμένο κρατίδιο, χωρίς πόρους και χωρίς γεωπολιτική αυτοτέλεια.  Έτσι, αυτό το ισχνό και οικονομικά αδύναμο κράτος ήταν υποχρεωμένο να επιβιώνει στηριζόμενο οικονομικά και γεωπολιτικά στις λεγόμενες Προστάτιδες Δυνάμεις. Διαμορφώθηκε έτσι ένα πολιτικό σύστημα που, μέσω του εισαχθέντος βασιλικού θεσμού, ελάμβανε κατευθύνσεις στα βασικά γεωπολιτικά ζητήματα από την Δύση.  Η εθνική κυριαρχία περνούσε από διακυμάνσεις. Ο Καποδίστριας που την ενσάρκωσε υπερήφανα δολοφονήθηκε νωρίς. Επί Βαυαροκρατίας ξένοι ασκούσαν την απόλυτη εξουσία, ο Όθων κυβέρνησε για λίγο ως απόλυτος μονάρχης, αλλά από το 1843 αναγκάστηκε να μοιραστεί την εξουσία του με τους εκλεγμένους εκπροσώπους του Ελληνικού λαού. Με την Μεταπολίτευση του 1863 καθιερώθηκε η Βασιλευομένη Δημοκρατία, έστω με κατάλοιπα απόλυτης μοναρχίας.  Έτσι, το κρατίδιο διαμόρφωσε την εσωτερική του λογική, τις εσωτερικές του ισορροπίες και τα δικά του συμφέροντα. Που εκινούντο σε ένα επίπεδο παράλληλο προς αυτό των διεθνών του σχέσεων και εξαρτήσεων.  Κατά την διάρκεια του 19ου αιώνα ίσχυε το Δόγμα της Ακεραιότητος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δηλαδή η συμφωνία των Μεγάλων Δυνάμεων να διατηρούν τον «Μεγάλο Ασθενή» ζωντανό διότι διαφωνούσαν για την διανομή του. Έτσι, μόνον οριακές προσαρτήσεις υπόδουλων ελληνικών περιοχών επέτυχε η Ελλάς με την διπλωματική εύνοια των ισχυρών (την Θεσσαλία το 1881 και τα Επτάνησα το 1864). Παράλληλα, εν μέσω δυσκολιών, στην εποχή του Τρικούπη κυρίως, αναπτύχθηκε μία αστική τάξη που πίστευε στην πνευματική και οικονομική ανάπτυξη της χώρας και φιλοδοξούσε να της ξαναδώσει την ιστορική της αίγλη. Όταν η γερμανική διείσδυση στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, στις αρχές του Εικοστού Αιώνα, προσέλαβε διαστάσεις επικίνδυνες για τα αγγλογαλλικά γεωπολιτικά συμφέροντα, η Ελλάδα με συμμαχική διπλωματική και υλική υποστήριξε απελευθέρωσε την Ήπειρο, την Μακεδονία και τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, ενώ η Κρήτη ενώθηκε με τον εθνικό κορμό. Αυτά είχαν ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα κράτος με σημαντική γεωγραφική έκταση, οικονομικά βιώσιμο και ικανό να αναπτυχθεί. Και, υπό την ικανή, ακέραια και στιβαρή ηγεσία του Βενιζέλου και των επιγόνων του, στρατιωτικά και διοικητικά συγκροτημένο.  Κατά την διάρκεια του Εικοστού Αιώνα, το κράτος αυτό συνέχισε βεβαίως να προσδιορίζεται γεωπολιτικά από την σχέση του με τις Μεγάλες Δυνάμεις, αλλά στην εσωτερική του πολιτική διέθετε μεγάλα περιθώρια πρωτοβουλίας. Ο Βενιζέλος, ο Μεταξάς, ο Τσαλδάρης, ο Παπάγος, ο Καραμανλής, διατηρούσαν ανοιχτούς διαύλους με την δυτική πολιτική (βρετανική, αμερικανική, γαλλική, ευρωπαϊκή κοινοτική μετά κλπ.). Αλλά ούτε ζητούσαν έγκριση (αλλά ούτε και οι σύμμαχοι ησχολούντο) με τα μη γεωπολιτικού ενδιαφέροντος εσωτερικά μας ζητήματα. Η Ελλάδα έγινε μέλος του ΝΑΤΟ το 1952 και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας το 1979. Ενώ το 1974 απέκτησε για πρώτη φορά πολίτευμα που θύμιζε κάπως τις δυτικές δημοκρατίες. Πιστεύω ότι μετά το 1979, ακόμη και αν εξακολουθούσαν να υφίστανται οι αναπόφευκτες παρασκηνιακές εξαρτήσεις, η Ελλάδα βρέθηκε στο ανώτατο σημείο της ανεξαρτησίας της.  Από το σημείο εκείνο και μέχρι την Χρεοκοπία του 2010, το πολιτικό σύστημα αισθάνθηκε για πρώτη φορά ασφάλεια, και η ασφάλεια οδήγησε στην αδράνεια, ασυδοσία και στην διαφθορά. Η Ελλάδα έχασε σε μία τριακονταετία την παραγωγική της διάσταση, ενώ οι κυριότεροι θεσμοί οδηγήθηκαν σε παρακμή ή αποσύνθεση. Η “ισχυρή Ελλάδα” (προοπτική δυνητικά υπαρκτή την δεκαετία του ’80), υπό ανάξιες ηγεσίες, έχασε την εσωτερική της ισχύ, την οικονομική της βιωσιμότητα και τελικά χρεοκόπησε το 2010.  Παράπλευρη αλλά καθόλου αμελητέα επίπτωση της χρεοκοπίας και των δεινών της, είναι η μετατροπή της Ελλάδας σε προτεκτοράτο. Η εκλεγμένη ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί πλέον να αποφασίσει για ο,τιδήποτε χωρίς την έγκριση των διορισμένων υπαλλήλων της τρόϊκας. Αυτό δεν αποτελεί μόνον πλήγμα για την εθνική μας αξιοπρέπεια, αλλά καθιστά τύπο κενό περιεχομένου την Ελληνική Δημοκρατία.  Η κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας μας φέρνει πίσω στην εποχή των Αρμοστών και στην Βαυαροκρατία. Τουλάχιστον οι Βαυαροί προσέφεραν στην χώρα μας θεσμούς, πόλεις με ρυμοτομία και όμορφα νεοκλασικά κτίρια. Σήμερα η επιτροπεία δημιούργησε συνθήκες κοινωνικής και οικονομικής ερήμωσης πρωτοφανείς μετά την Κατοχή.  Ο ευτελισμός είναι το ηθικό αντίστοιχο της χρεοκοπίας.  Η αποκατάσταση της συλλογικής μας αξιοπρέπειας απαιτεί ανθρώπους με εσωτερική αξιοπρέπεια. Αυτά τα δύο πάνε μαζί. O Ελληνικός λαός μάλλον το έχει αντιληφθεί πλέον. Δημοσιεύθηκε στην πρωινή εφημερίδα “Kontra News” το Σάββατο 25.1.2014. *Ο Μελέτης Η. Μελετόπουλος είναι Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης. Περισσότερα: http://www.antibaro.gr/article/10019 .

Το ιστολόγιο    « Ν Ε Α   Κ Α Ι   Π Α Λ Α Ι Α » 

και η σελίδα   « Τ Υ Χ Ι Κ Ο Σ »   στο Facebook

     

είναι αδελφές παρουσίες του ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ   « Τ Υ Χ Ι Κ Ο Σ »

Υπόψη ότι οι σελίδες αυτές έχουν  ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ   

Αν και δεν δημοσιεύουμε σχόλια,
λαβαίνουμε υπόψη μας ό,τι και αν μας στείλετε στη διεύθυνση:

neakaipalaia@gmail.com

Σ Η Μ Α Ν Τ Ι Κ Η   Σ Η Μ Ε Ι Ω Σ Η :

Η αναδημοσίευση ύλης από τις σελίδες μας σε άλλα ιστολόγια, έντυπα κ.λπ., είναι απολύτως ελεύθερη εφόσον δεν αλλοιώνεται και αναφέρεται η πηγή της.

Αυτό όμως δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι συμφωνούμε ή εγκρίνουμε τις απόψεις των άλλων.

Μια αλλιώτικη ευγνωμοσύνη...

Μια αλλιώτικη ευγνωμοσύνη...

.

.

Το περιοδικό "Αστήρ της Ανατολής" --της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας-- είναι το αρχαιότερο ελληνικό περιοδικό που εξακολουθεί να κυκλοφορεί στον χώρο του ελληνικού εντύπου...

Κλείνοντας ήδη 156 έτη συνεχούς κυκλοφορίας, ο εκδότης του κ. Ιωάννης Τσεβάς προέβη στην ακόλουθη ανακεφαλαίωση που αξίζει να προσέξουμε:

ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΩΣΗ Καθώς κλείνουμε και το τεύχος αυτό το τελευταίο του 156ου έτους εκδόσεως του περιοδικού μας δεν έχουμε παρά να κάνουμε μία ανακεφαλαίωση.  Ο Θεός φύλαξε την πατρίδα μας, που έχει τόσα σοβαρά προβλήματα με το ταμείο της. Θα μπορούσαμε εύκολα να γίνουμε σαν την Αργεντινή, που μετά από χρόνια ζει συνεχώς τον απόηχο της οικονομικής της κρίσεως σε κατάσταση πολύ χειρότερη από εμάς.  Θα μπορούσαμε να γίνουμε σαν μία χώρα του τρίτου κόσμου, με πείνα και αρρώστιες.  Υπάρχουν φτωχοί άνθρωποι που έχουν χάσει τις εργασίες τους και μαζί με αυτές οποιαδήποτε δυνατότητα να συνέλθουν οικονομικά.  Αλλά τουλάχιστον υπάρχουν οργανώσεις που δίνουν φαγητό, και άλλες πρόνοιες ιδιωτών ή του δημοσίου.  Δεν είναι μόνιμες λύσεις όλα αυτά αλλά αν σκεφτεί κανείς ότι σε άλλες χώρες ούτε η δυνατότητα υπάρχει συσσιτίων, καταλαβαίνει ότι αν και η κατάσταση είναι χάλια, υπάρχουν και χειρότερα.  Επίσης, οι παλιότεροι θυμούνται μία ανάλογη κατάσταση, της γερμανικής κατοχής του '41-'44.  Και τότε ο κόσμος κρύωνε, πεινούσε, πουλούσε τα χρυσαφικά του όπως σήμερα.  Δεν υπήρχαν όμως τότε κανενός είδους διέξοδοι σε οποιοδήποτε πρόβλημα, τώρα υπάρχουν.  Τότε ο πεινασμένος πέθαινε, τώρα γλυτώνει.  Ας είμαστε λοιπόν ευγνώμονες γι' αυτό που έχουμε. […] Τέλος, αν κάτι είχαμε να ευχηθούμε στο κλείσιμο αυτού του χρόνου είναι όσοι δηλώνουν χριστιανοί να προσευχηθούν για την «ανακαίνιση του νοός τους ώστε να δοκιμάσουν το θέλημα του Θεού το αγαθό και ευ-άρεστο και τέλειο».  Θέλουμε άραγε να γίνει το θέλημα του Θεού στη ζωή μας ή η ατζέντα μας συνεχίζεται, προσπαθούμε να επιβάλλουμε στον Θεό το δικό μας πρόγραμμα;  Το θέλημα του Θεού είναι αγαθό και ευάρεστο και τέλειο ή το δικό μας έχει αυτές τις ιδιότητες;  Ακολουθώντας το θέλημα του Θεού όπως αυτό φανερώνεται στην Αγία Γραφή έχουμε σιγουριά για το αύριο γιατί Εκείνος που το ορίζει, πολύ απλά, μας αγαπά.  Ας ξεχάσουμε λοιπόν έστω και για λίγο την μαυρίλα και ας ευχαριστηθούμε την οικογενειακή ατμόσφαιρα, την φίλους, τους αδελφούς, την παρουσία του Κυρίου στις εκδηλώσεις μας ας γιορτάσουμε την Γέννηση της απόλυτης λύσεως στα προβλήματα της ανθρωπότητας που είναι ο Χριστός ας θυμηθούμε τις ευεργεσίες Του. Γιάννης Τσεβάς

=

«Δίδαξον ημάς να μετρώμεν ούτω τας ημέρας ημών, ώστε να προσκολλώμεν τας καρδίας ημών εις την σοφίαν» ( Ψαλ. 90:12 )

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΥ ΔΙΑΔΙΔΕΤΕ ΤΟ     « Ν Ε Α   Κ Α Ι   Π Α Λ Α Ι Α » 

ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ
ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ     « Τ Υ Χ Ι Κ Ο Σ »ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ
ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ
ΣΤΟ FACEBOOK         « Τ Υ Χ Ι Κ Ο Σ »

ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ

 Αν και δεν δημοσιεύουμε σχόλια,
λαβαίνουμε υπόψη μας ό,τι και αν μας στείλετε στη διεύθυνση:

neakaipalaia@gmail.com

=

Σ Η Μ Α Ν Τ Ι Κ Η   Σ Η Μ Ε Ι Ω Σ Η : Η αναδημοσίευση ύλης από το "ΝΕΑΚΑΙΠΑΛΑΙΑ" σε άλλα ιστολόγια, έντυπα κ.λπ., είναι απολύτως ελεύθερη εφόσον δεν αλλοιώνεται και αναφέρεται η πηγή της. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι εμείς συμφωνούμε ή εγκρίνουμε όλες τις δικές τους απόψεις.

Προσωπικότητες... (π.χ. κ. Ρεπούση)...

Προσωπικότητες... (π.χ. κ. Ρεπούση)...

.

.

Tο διαβάσαμε μόλις τώρα και σπεύδουμε να το αναδημοσιεύσουμε για να μην χαθεί...  Δεν είναι δύσκολο να γίνεις "διάσημος" αρκεί να έχεις κάτι να κάνεις ή να πεις...  Αν είναι σπουδαίο ή σιχαμερό δεν έχει σημασία, αρκεί να κεντρίσει την προσοχή του κοινού...

=

Αυτό κάνει και η κ. Ρεπούση... που ξαφνικά από το άγνωστο ήρθε να "φωτίσει" ως διάττων αστέρας στο στερέωμα της ελληνικής βλακείας...  Σε λίγο καιρό όμως κανείς δεν θα γνωρίζει ούτε την ίδια ούτε το έργο της, όπως και πριν κανείς δεν την γνώριζε...  Θα έχει διασχίσει το κενό ως μία ακόμη πομφόλυξ...  Αν ξέρει τι πάει να πει η αρχαία ελληνική λέξη...

=

homo πομφόλυξ  Το πρωί στο μπάνιο, εκεί που ξέπλενα τις σαπουνάδες από το πρόσωπό μου,  μια σαπουνόφουσκα με πρόσωπο μικρού παιδιού,  με κοίταξε για μια στιγμήκατάματα,  αιωρήθηκε μπροστά μου για  λίγο  με ύφος έτοιμο να μού αποκαλύψει τα μυστικό του κόσμου, για να εξαφανίστεί μ' ένα 'παφ' και να γίνει τίποτα, χωρίς να προλάβει να πει  κάτι.  http://thedawkinsonsyndrome.blogspot.gr/2013/05/blog-post_1515.html

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΥ ΔΙΑΔΙΔΕΤΕ ΤΟ

"ΝΕΑ ΚΑΙ ΠΑΛΑΙΑ" 

ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ

« Τ Υ Χ Ι Κ Ο Σ »

 Αν και δεν δημοσιεύουμε σχόλια,
λαβαίνουμε υπόψη μας ό,τι και αν μας στείλετε στη διεύθυνση:

neakaipalaia@gmail.com

=

Σ Η Μ Α Ν Τ Ι Κ Η   Σ Η Μ Ε Ι Ω Σ Η : Η αναδημοσίευση ύλης από το "ΝΕΑΚΑΙΠΑΛΑΙΑ" σε άλλα ιστολόγια, έντυπα κ.λπ., είναι απολύτως ελεύθερη εφόσον δεν αλλοιώνεται και αναφέρεται η πηγή της. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι εμείς συμφωνούμε ή εγκρίνουμε όλες τις δικές τους απόψεις.