4.7.14

Μπορώ τα ΠΑΝΤΑ εν Χριστώ;

Μπορώ τα ΠΑΝΤΑ εν Χριστώ;
.
.
Όταν η Βίβλος κακοποιείται

«Τα πάντα δύναμαι διά του ενδυναμούντός με Χριστού» (Φιλιπ. 4/δ/13)

Τι σημαίνει για εσάς αυτό το χωρίο; Μπορείτε ή δεν μπορείτε να κάνετε τα πάντα μέσω του Χριστού; Και γιατί τίθεται η ερώτηση, όταν ξέρουμε πως ο Χριστός είπε: «Πάντα είναι δυνατά εις τον πιστεύοντα» (Μάρκ. 9/θ/23);

Η ερώτηση αυτή που γίνεται κάθε τόσο από ανθρώπους που θέλουν να μάθουν το θέλημα του Θεού και να το δουν να εφαρμόζεται στη ζωή τους, ταυτόχρονα είναι μία από τις πιο επικίνδυνες ερωτήσεις, επειδή η απάντηση που συνήθως δίνεται, απέχει από τα συμφραζόμενα της περικοπής, δηλαδή δεν υπολογίζονται τα χωρία που υπάρχουν πριν και μετά. Αλλά κανένα χωρίο δεν είναι μόνο του^ υπάρχει μέσα σε ένα πλαίσιο που δεν μπορούμε και δεν πρέπει ποτέ να αγνοήσουμε.

Είναι ευθύνη του καλού μελετητή της Βίβλου, εκείνου που θέλει να την ερμηνεύει σωστά, να ορίζει πρώτα το πλαίσιο της κάθε περικοπής. Αυτό είναι κρίσιμο, αν θέλουμε να πιστεύουμε σε ό,τι ο Θεός ήθελε να πει, και όχι σε ό,τι ίσως αρέσει σε εμάς – και ατυχώς αυτά τα δύο σπάνια συμπίπτουν.

ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΓΡΑΦΩΝ

Το χωρίο της επικεφαλίδας μας λέει: «Τα πάντα δύναμαι διά του ενδυναμούντός με Χριστού» και, σύμφωνα με την απόδοση της ΝΔΜ, «Όλα τα μπορώ χάρη στο Χριστό που με δυναμώνει». Όταν όμως το διαβάζουμε ξεχωριστά από το συμφραζόμενό του, κινδυνεύουμε να κακοποιούμε το θείο λόγο – κάτι που συμβαίνει συχνά με χωρία που γράφονται σε κάδρα, σε μπρασελέ, ακόμη και σε γελοίες ακρότητες, όπως σε τατουάζ (βλ. φωτ. στη διπλανή σελίδα).

Εδώ για παράδειγμα κάποιος “χριστιανός” αθλητής –ευτυχώς αυτά συμβαίνουν για την ώρα μόνο στο εξωτερικό, όμως ό,τι στραβό εκεί, γρήγορα το αντιγράφουν οι μαϊμουδίζοντες Έλληνες– έχει χαράξει τα λόγια αυτά στο μπράτσο του, με την ιδέα πως “μέσω του Ιησού” μπορεί να εξασφαλίσει επιτυχία στον αγώνα του. Δηλαδή να ρίξει περισσότερο ξύλο, να τρέξει καλύτερα, να βάλει περισσότερα γκολ, νικώντας τους αντιπάλους του. [Υπάρχει βέβαια το πρόβλημα τι θα γινόταν αν δύο αντίπαλοι διεκδικούσαν εξίσου να νικήσουν “ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ”... αλλά είπαμε ότι πρόκειται για γελοιότητες].

ΤΑ ΦΥΣΙΚΑ ΟΡΙΑ

Δεν είναι όμως μόνο κάποιοι αθλητές που έχουν καταλάβει λάθος αυτόν τον στίχο. Πολλοί είναι εκείνοι που νομίζουν ότι “μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις” μέσω του Ιησού – λες και ο Χριστός είναι το μαγικό ραβδάκι ή μια μαγική λέξη.

Το εδάφιο αυτό προβάλλεται επίσης από πολλούς ιεροκήρυκες που, θέλοντας να είναι δημοφιλείς, διαστρέφουν τη σημασία των ιερών λόγων, αλλά και από άτομα με λάθος νοοτροπία, που θέλουν να πετύχουν επαγγελματικά, να γράψουν καλά σε εξετάσεις κ.λπ., έχοντας την θεία εύνοια στο τσεπάκι τους.

Όλα αυτά, που δεν έχουν σχέση με τη σκέψη του Παύλου, οδηγούν σε χονδροειδή ΠΛΑΝΗ.

Κανένας που έχει μεγάλη πίστη ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να κάνει τα πάντα μέσω του Ιησού. Το αντίθετο μάλιστα! Ας δούμε μερικά πράγματα που ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ:

Δεν μπορεί να κερδίσει στο τρέξιμο αν έχει το πόδι του σε γύψο.

Δεν μπορεί να πάρει καλό βαθμό στο Σχολείο χωρίς να μελετήσει πολύ.

Δεν μπορεί να πηδήξει πάνω από ένα ψηλό κτίριο, ακόμη και αν είναι πρωταθλητής στο άλμα.

ΓΙΑ ΠΟΙΑ ΜΙΛΟΥΣΕ Ο ΠΑΥΛΟΣ

Αν θέλουμε να καταλάβουμε ασφαλώς την έννοια του αποστολικού λόγου, πρέπει πρώτα να κοιτάξουμε ποια είναι αυτά τα ΠΑΝΤΑ που ο Παύλος έλεγε ότι μπορούσε να κάνει μαζί με τον Ιησού. Από εδώ πρέπει να ξεκινήσουμε.

Ας διαβάσουμε λοιπόν τους δύο προηγούμενους στίχους:

«Ουχί ότι λέγω τούτο διότι υστερούμαι• επειδή εγώ έμαθον να ήμαι αυτάρκης εις όσα έχω. Εξεύρω να ταπεινόνωμαι, εξεύρω και να περισσεύωμαι• εν παντί τόπω και κατά πάντα είμαι δεδιδαγμένος και να χορτάζωμαι και να πεινώ, και να περισσεύωμαι και να υστερώμαι• τα πάντα δύναμαι διά του ενδυναμούντός με Χριστού».

Βλέπουμε αμέσως ότι τα «πάντα» που μπορούσε να κάνει ο Απόστολος με ενδυνάμωση του Ιησού, ήταν εκείνα που έχουμε υπογραμμίσει, δηλαδή να μπορεί να αντέξει σε διάφορες καταστάσεις στις οποίες βρέθηκε στη ζωή του ως πιστός.

Συνεπώς, ο λόγος αυτός δεν είναι κάτι που μπορούμε να επικαλεστούμε για έγκριση προσωπικών μας στόχων, για να έχουμε “κέρδος” ή “ωφέλεια”. Του στίχου αυτού το πνεύμα ταιριάζει καλύτερα σε περιπτώσεις δυσάρεστες, όπως όταν χάσουμε έναν αγώνα, όταν χάσουμε το κέρδος που ελπίζαμε, όταν χρειαστεί να υπομείνουμε κάποια δυσκολία, όταν δεν μας προσλάβουν σε εργασία^ με λίγα λόγια σε καταστάσεις που ωθούν στον πειρασμό να ψάξεις να βρεις “άλλη λύση” πέρα από τον Ιησού.

Το χωρίο Φιλιπ. 4/δ/13 είναι απολύτως αληθινό, όμως μόνο μέσα στο βιβλικό του πλαίσιο! Να πώς θα μπορούσε να γραφτεί με απλά λόγια: Ως πιστός μπορώ να αντιμετωπίσω κάθε δύσκολη ή αρνητική κατάσταση, μέσω του Χριστού που με ενδυναμώνει.

ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ

Μετά από τα παραπάνω, αν είχατε πιστέψει πως «τα πάντα» έχουν να κάνουν με επιτυχία σε πράγματα που επιθυμείτε, πρέπει να αντιληφθείτε την πραγματικότητα, ότι δηλαδή μάλλον ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ να κάνετε τα πάντα μέσω της ενίσχυσης του Χριστού επειδή, αν μη τι άλλο, η ενίσχυση του Χριστού δεν είναι κάτι που δίνεται χωρίς λόγο και προϋποθέσεις.

Αν όμως εμπιστευθείτε την υπόθεση και την κατάστασή σας σε Εκείνον, σίγουρα θα βρείτε ανάπαυση και ικανοποίηση ακόμη και μέσα σε κάθε δυσάρεστη κατάσταση, πολύ δε περισσότερο αν η εμπλοκή σας σε αυτήν οφείλεται ακριβώς στο ότι επιμένετε να είστε ΠΙΣΤΟΣ στον Κύριο. Τότε ναι, η ενίσχυση του Χριστού θα έρθει και θα σας ικανώσει να αντέξετε, να αντεπεξέλθετε και να νικήσετε.

Έτσι, την επόμενη φορά που κάποιος θα προσπαθήσει να σας πείσει για κάτι, χρησιμοποιώντας φράσεις από την Αγία Γραφή –χωρίς να διαβάζει και τα συμφραζόμενα– να του πείτε πως δεν μπορούμε να φτιάξουμε με τα ιερά λόγια “θεμέλιο” για να στηρίξουμε τις επιθυμίες και τα γούστα μας. Αν θέλουμε να ξέρουμε τι σημαίνει εκείνο που διαβάζουμε κάθε φορά, ένας απαράβατος κανόνας που δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε είναι (α) να διαβάζουμε σωστά και (β) να διαβάζουμε ΟΛΟ ΤΟ ΣΥΜΦΡΑΖΟΜΕΝΟ.

Κάποιος είπε –και είχε δίκιο– πως όταν απομονώσουμε ένα χωρίο από το πλαίσιο μέσα στο οποίο έχει γραφτεί, αυτό –ως μία απλή φράση– δεν είναι πλέον λόγος του Θεού, αλλά μόνο ένα πονηρό πρόσχημα ανθρώπου που θέλει να υποστηρίξει τα θελήματα της σάρκας του. Για τούτο πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί με τα διάφορα εδάφια που κάποιοι μετατρέπουν σε “συνθήματα”, απομονώνοντάς τα από το υπόλοιπο κείμενο.

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ

Με τη δύναμη του Χριστού βεβαίως και μπορείς:

Να αντισταθείς στις επιθυμίες της σάρκας σου, στις φιλίες του κόσμου, στην φιλαργυρία, στην φιλοδοξία, στον εγωισμό...

Να υποστείς διωγμούς, περιφρόνηση, κοροϊδία, στέρηση των υπαρχόντων σου, απώλεια μιας καλής σταδιοδρομίας λόγω της πίστης σου...

Να υποφέρεις χριστιανικά έναν παράξενο συγγενή, συνάδελφο, εργοδότη, πελάτη, κυβερνητικό υπάλληλο...

Τέτοια ήταν μερικά από τα «ΠΑΝΤΑ» που μπορούσε να αντιμετωπίσει ο Παύλος, και τα ίδια ή παρόμοια είναι τα «ΠΑΝΤΑ» που εμείς μπορούμε να κάνουμε με τη δύναμη του Χριστού.

ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ

Αντίθετα από όσα προτείνουν οι κακοί δάσκαλοι, η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν πολλά πράγματα στη ζωή, που οι Χριστιανοί ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΠΟΤΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ή, αν το θέλετε αλλιώς, ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ακριβώς για το λόγο ότι είναι Χριστιανοί^ επειδή ακολουθούν τον Χριστό και θέλουν να υποτάσσονται στις εντολές που δίδαξε ο Χριστός.

Να μερικά παραδείγματα:

Δεν μπορείς να πας εκεί που δεν θα πήγαινε ο Χριστός.

Δεν μπορείς να λες όσα δεν θα έλεγε ο Χριστός.

Δεν μπορείς να βλέπεις όσα δεν θα έβλεπε ο Χριστός, κ.ο.κ.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ


Μπορείς να θέλεις και να επιχειρήσεις να κάνεις “τα πάντα”, αλλά με δική σου ευθύνη και με την βεβαιότητα πως στο τέλος θα θερίσεις τις δυσάρεστες συνέπειες των κακών σου επιλογών.

Αλλά δεν θα μπορείς να κατηγορήσεις τον Χριστό, ούτε γιατί δεν σε βοήθησε τότε που πήγες να κάνεις κάτι που ΕΚΕΙΝΟΣ ΔΕΝ ΤΟ ΗΘΕΛΕ, ούτε επειδή δεν σε διευκόλυνε να αποκτήσεις κάτι που ΕΚΕΙΝΟΣ ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ στη ζωή σου.

Όσο για τα παχιά λόγια που ακούς από ανεύθυνους κήρυκες, να θυμάσαι την λαϊκή παροιμία: «ΟΠΟΥ ΑΚΟΥΣ ΠΟΛΛΑ ΚΕΡΑΣΙΑ, ΝΑ ΚΡΑΤΑΣ ΜΙΚΡΟ ΚΑΛΑΘΙ». |

___________
«ΤΥΧΙΚΟΣ» Μάιος-Ιούνιος 2014, σελ. 4878.

=================


3.7.14

Έχεις ή όχι το Πνεύμα του Θεού;

Έχεις  ή όχι το Πνεύμα του Θεού;

.
.
«Αλλ' εάν τις δεν έχη το Πνεύμα του Χριστού,
ούτος δεν είναι αυτού»
---------------------------------------------
Προφανώς με έμπνευση του Πονηρού, οι Χριστιανοί έχουν διαχωριστεί σε δύο ομάδες: 
1. Εκείνους που “έχουν” Άγιο Πνεύμα και 
2. Εκείνους που “δεν έχουν” Άγιο Πνεύμα. 
Βεβαίως κανένας Χριστιανός δεν πιστεύει για τον εαυτό του πως “δεν έχει” Άγιο Πνεύμα, όμως με αυτό δεν συμφωνούν εκείνοι που θέλουν να τους πείσουν και να τους κάνουν να πιστέψουν καλά και σώνει, πως ΝΑΙ, ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ. 
Δεν είναι εδώ ο χώρος για να γίνει μία πλατιά μελέτη του ζητήματος, το οποίο οφείλεται κυρίως σε παρερμηνεία –σκόπιμη ή όχι δεν είναι της παρούσης– της Αγίας Γραφής. 
Εκείνο που θέλουμε να υπογραμμίσουμε, ωστόσο, είναι ο λόγος από την πένα του αποστόλου Παύλου, που αναφέρεται στην επικεφαλίδα μας, ο οποίος θέτει τα πράγματα στην απλούστερη δυνατή διατύπωση: 
• ΑΝ ΕΧΕΙΣ ΠΝΕΥΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΙΣΑΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, 
• ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΠΝΕΥΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ (Ρωμ. 8/η/9). 
Με βάση τα παραπάνω και εφόσον ίσχυαν αυτές οι απόψεις, το μεγαλύτερο μέρος των Χριστιανών “δεν είναι του Χριστού” αφού, όπως τους κατηγορούν, “δεν έχουν Άγιο Πνεύμα”!!!! 
Κάποιος όμως ίσως θα ρωτούσε: –Και ποιο είναι το «πνεύμα του Χριστού»; Μήπως είναι διαφορετικό από το Άγιο Πνεύμα; 
Τα παρακάτω χωρία νομίζουμε πως δίνουν την ακριβή απάντηση: 
Ο ίδιος ο Κύριος είπε για τον εαυτό Του: 
«Εκείνος, τον οποίον απέστειλεν ο Θεός, τους λόγους του Θεού λαλεί· επειδή ο Θεός δεν δίδει εις αυτόν το Πνεύμα με μέτρον» (Ιωάν. 3/γ/34, Πράξ. 1/α/2) και ο απόστολος Πέτρος έγραψε: 
«Είσθε μακάριοι, διότι το Πνεύμα της δόξης και το του Θεού αναπαύεται εφ' υμάς» (Α΄ Πέτρ. 4/δ/14). 
Από αυτά και πολλά άλλα, που θα μπορούσαν να αναφερθούν αν υπήρχε χώρος, καταλαβαίνουμε ότι το Πνεύμα του Θεού και το Πνεύμα του Χριστού είναι ΕΝΑ, και ότι από αυτό το ίδιο έχουν κοινωνία χωρίς εξαίρεση όλοι οι πιστοί του Χριστού –τα μέλη του σώματος της Εκκλησίας– μετά την Πεντηκοστή. 
Διαφορετικά θα ήταν χωρίς νόημα η αποστολική ευλογία που λέει: «Η χάρις του Κυρίου Ιησού Χριστού και η αγάπη του Θεού και η κοινωνία του Αγίου Πνεύματος είη μετά πάντων υμών» (Β΄ Κορ. 13/ιγ/14). 
Αν τώρα κάποιοι θα ήθελαν –θα είχαν δηλαδή το θράσος– να διορθώσουν και τον Απόστολο, δεν θα μας έκανε εντύπωση, σίγουρα όμως θα ήταν λάθος. |

__________________

«ΤΥΧΙΚΟΣ» Μάιος-Ιούνιος 2014, σελ. 4856.

=================


2.7.14

Ποια μετάφραση της Π.Δ.;

Ποια μετάφραση της Π.Δ.;

.
http://www.biblicalarchaeology.org/daily/biblical-topics/bible-versions-and-translations/the-original-bible-and-the-dead-sea-scrolls/
.

.
_Ένα θέμα που απασχολεί τους μελετήτες των Γραφών είναι η ταυτότητα του αρχαιότερου κειμένου της Παλαιάς Διαθήκης.
_Το καινούργιο τεύχος του περιοδικού «Biblical Archaeology Review» ασχολείται με αυτό το θέμα.
=================


1.7.14

Το κατάντημα των Πεντηκοστιανών...

Το κατάντημα των Πεντηκοστιανών...

.
.
ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΘΡΑΣΥΣ ΚΑΙ ΑΠΑΤΕΩΝΑΣ, ΚΑΙ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΕΝΑ ΚΑΝΑΛΙ ΠΟΥ ΣΕ ΠΡΟΒΑΛΛΕΙ...
------------------------------------------------------------
ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΑΝΟΗΤΟΙ ΘΕΑΤΕΣ
ΠΟΥ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΣΟΥ...

Διαβάστε τι γράφει στην επιστολή του ένας ανεκδιήγητος Πεντηκοστιανός ΑΠΑΤΕΩΝΑΣ που ζει και πλουτίζει σε βάρος των οπαδών του: 
«Αγαπητέ _____________, 
Θα είμαι ο πρώτος καλεσμένος στο πρόγραμμα Δοξάστε τον Κύριο του ΤΒΝ απόψε, 30 Ιουνίου, στις 10 μ.μ. ET (19:00 PT). Παρακαλώ συντονιστείτε και καλέστε τους φίλους και την οικογένειά σας για να παρακολουθήσουν. 
Στο πρόγραμμα αυτό, θα σας δείξω βίντεο με ιστορικά στιγμιότυπα από την ευαγγελιστική μας εκστρατεία στο Ισραήλ και θα σας δείξω ένα νέο χρίσμα από τον Θεό για θαύματα και θεραπείες. Όταν βάλω τα χέρια μου στην οθόνη απόψε, κάνετε και εσείς το ίδιο και πιστέψτε ότι έχετε λάβει τη θεραπεία σας! 
Αν θέλετε να θεραπευτείτε ή θέλετε μεγαλύτερη οικειότητα με τον Κύριο, φροντίστε να με παρακολουθήσετε απόψε στο TBN! Όταν λάβετε το θαύμα σας, μην αμελήσετε να το μοιραστείτε στις σελίδες μας στο Facebook και το Twitter!»
Όποιος πιστεύει τέτοιες ΑΝΟΗΣΙΕΣ αποδεικνύει πρακτικά ότι δεν έχει ιδέα περί του Θεού της Βίβλου και του έργου του ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, κηρύττει ΑΛΛΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ και βρίσκεται σε δρόμο που οδηγεί στην ΑΙΩΝΙΑ ΑΠΩΛΕΙΑ.
-------------------------------
Και επειδή κάποιοι θα σπεύσουν να πουν ότι ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΤΑ ΙΔΙΑ ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΙΑΝΟΙ...
γιατί δεν κάνουν το ελάχιστο,
ΝΑ ΔΙΑΧΩΡΙΣΟΥΝ ΕΠΙΣΗΜΑ ΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΘΕΟΜΠΑΙΧΤΕΣ; 

ΘΑ ΗΤΑΝ ΤΟ ΑΠΛΟΥΣΤΕΡΟ, ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ, ΟΥΤΕ ΛΕΝΕ ΤΟ ΓΙΑΤΙ... 
=================


Και όμως, είναι τόσο ΕΥΚΟΛΟ...

Και όμως, είναι τόσο ΕΥΚΟΛΟ...

ΕΤΣΙ  ΦΤΙΑΧΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ

ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ 
ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ...

(ΕΔΩ ΜΕ ΛΙΓΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ)

.
.
ΠΩΣ ΦΤΙΑΧΝΕΙΣ ΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ; 
Σε 30 μέρες μπορείς:
  • 1. Να αποκτήσεις Νομικό Πρόσωπο... 
  • 2. Να έχεις Τυποποιημένο Καταστατικό... 
  • 3. Να έχεις Διοικητικό Συμβούλιο... 
  • 4. Να έχεις Απαλλαγή Φορολογίας... 
  • 5. Να έχεις Νόμιμη Χειροτονία... 
  • 6. Να εισπράττεις Δέκατα και Προσφορές...
_Βέβαια, τίποτε από τα παραπάνω δεν έχει σχέση με την Αγία Γραφή και τον ιδρυτή της Εκκλησίας, τον Κύριο Ιησού Χριστό... όμως αυτά είναι "ασήμαντες λεπτομέρειες"... 
Όπως καταλαβαίνετε, το σημαντικότερο στάδιο είναι το τελευταίο: 
ΤΑ ΔΕΚΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΣΦΟΡΕΣ...
================
Αυτή είναι η καλύτερη λύση στο πρόβλημα της ΑΝΕΡΓΙΑΣ... 
_Αρκεί να μπορείς να πείθεις και να παρασύρεις ανθρώπους κοντά σου και γύρω σου...
=================


30.6.14

Αρχή σοφίας ΦΟΒΟΣ Κυρίου...

Αρχή σοφίας ΦΟΒΟΣ Κυρίου...

.
.
ΤΙ ΕΝΝΟΕΙ Ο ΣΟΛΟΜΩΝΤΑΣ όταν στο βιβλίο του Εκκλησιαστή χρησιμοποιεί τη λέξη «φόβος» σχετικά με την βαθιά ευλάβεια που οφείλουμε στον Κύριο;
Αξίζει να θαυμάζουμε και να στεκόμαστε ταπεινά στην παρουσία Του. Ο άγιος φόβος δίνει στον Θεό τη θέση, τη δόξα, την τιμή, τον σεβασμό, την δοξολογία, τον έπαινο και την υπεροχή που Του αξίζουν – εκτιμώντας την αγιότητά Του με το να μισούμε ό,τι Εκείνος μισεί και να αγαπάμε ό,τι Εκείνος αγαπάει, δίνοντας μεγάλη προσοχή και φόβο μήπως Τον δυσαρεστήσουμε.
Όποιος πραγματικά φοβάται τον Κύριο, αναγνωρίζει ότι:
·         Αυτός είναι ο Δημιουργός και εμείς είμαστε τα πλάσματα.
·         Αυτός είναι ο Κύριος και εμείς είμαστε υπηρέτες Του.
·         Αυτός είναι ο Πατέρας και εμείς είμαστε τα παιδιά Του.
Αυτή η αντίληψη εκδηλώνεται με σεβασμό προς τον Θεό και τον λόγο Του, και με την επιθυμία να κάνουμε ό,τι μας λέγεται στη Βίβλο.
Για να το πούμε πιο απλά, ο φόβος του Κυρίου είναι ένας βαθιά ριζωμένος σεβασμός προς τον Θεό, που κάνει τους ανθρώπους να θέλουν να Τον ευχαριστήσουν με κάθε κόστος.
Timothy P. Hadley 
=================


29.6.14

Το εξωτερικό του ανθρώπου...

Το εξωτερικό τού ανθρώπου...

.
.
Υπάρχει μια παλιά παροιμία που λέει ότι, «Η ομορφιά έχει βάθος μόνο όσο το δέρμα».
Δίνουμε πολύ προσοχή, χρόνο και χρήματα στην εμφάνισή μας, επειδή γνωρίζουμε ότι οι άνθρωποι παρατηρούν την ομορφιά και δεν είναι κακό να θέλεις να παρουσιάσεις τον εαυτό σου όσο καλύτερο γίνεται. Ωστόσο, υπάρχουν πολλά περισσότερα σε ένα πρόσωπο από την εξωτερική του εμφάνιση. 
Σχεδόν τα πάντα στη ζωή είναι ωραία στην εξωτερική τους εμφάνιση, κάτι που παρατηρούμε καθημερινά στα δημιουργήματα του Θεού, αλλά αυτό απέχει πολύ από το βάθος της ιστορίας. 
Για εμάς τους ανθρώπους, εκείνο που μετράει περισσότερο είναι η καρδιά, ο εσωτερικός άνθρωπος. 
Αυτό το είδος της ομορφιάς είναι κάτι που όχι μόνο δεν ξεθωριάζει με την ηλικία αλλά, αντίθετα, ομορφαίνει ακόμη περισσότερο. 
Ο Παύλος σχολίασε: «Τα κατά πρόσωπον βλέπετε» (Β΄Κορ. 10:7). 
Ο Ιησούς σημείωσε ότι η εξωτερική εμφάνιση ορισμένων ανθρώπων δεν κρύβει τίποτε καλό μέσα (Ματθ. 23:26-28). 
Και δίδαξε ως συμπέρασμα, ότι πρέπει να δίνουμε περισσότερη προσοχή στο εσωτερικό του ανθρώπου, επειδή ένα καλό και ωραίο περιεχόμενο δεν πρόκειται ποτέ να λερώσει το εξωτερικό όταν ξεχειλίσει.


=================


28.6.14

Και ξαφνικά όλοι γίνονται "ιεραπόστολοι"...

Και ξαφνικά όλοι γίνονται "ιεραπόστολοι"...

.
.
Εκστρατείες «ευαγγελισμού» διοργανώνουν διάφορες οργανώσεις κάθε καλοκαίρι, στη χώρα μας και αλλού, μαζεύοντας και χρησιμοποιώντας άτομα κάθε πηγής και προέλευσης. 
Δεν γνωρίζουμε καρδιές ούτε μπορούμε να κρίνουμε προθέσεις… όμως σε τέτοιες δράσεις θα θέλαμε να βλέπουμε κάτι πιο σοβαρό, κάτι πιο ιερό, κάτι πιο σεμνό, κάτι πιο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ. 
Ο διάσημος Αμερικανός ιεραπόστολος Fulton I. Sheen, είχε πει: 
«Η πρώτη λέξη του Κυρίου μας προς τους μαθητές Του ήταν "ΕΛΑΤΕ" και η τελευταία λέξη Του ήταν "ΠΗΓΑΙΝΕΤΕ".   
Αλλά δεν μπορεί κανείς να "πάει" αν πρώτα δεν έχει "έρθει" σε Αυτόν.» 
Βέβαια αυτός που το είπε αυτό ήταν Ρωμαιοκαθολικός Αρχιεπίσκοπος, κάτι που ίσως ξενίζει σε κάποιους, όμως αυτός ο άνθρωπος εδώ είπε το αυτονόητο και αληθές. 
Πόσοι άλλοι, που νομίζουν πως έχουν ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ «ΑΛΗΘΕΙΑ» είναι σε θέση να το καταλάβουν αυτό και να το ζήσουν;
=================


27.6.14

Ελλάς Ελλήνων "χριστιανών" ή Πώς μπαίνουν τα γκολ...

Ελλάς Ελλήνων "χριστιανών"
ή Πώς μπαίνουν τα γκολ...

.
_Μεγάλος ανταγωνισμός έγινε σχετικά με τη νίκη της Εθνικής Ομάδας Ποδοσφαίρου της χώρας μας στη Βραζιλία...
_Άλλοι την απέδωσαν στον Άγιο Ιωάννη...
_Άλλοι στον ΘΕΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ...
_Ο πρωταγωνιστής ποδοσφαιριστής, ο πλέον αρμόδιος δηλαδή, είπε πως είναι αποτέλεσμα της ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΔΑΛΑΪ ΛΑΜΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΥ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ... 
_Δυστυχώς, οι θρησκέμποροι της χώρας, αντί να σπεύδουν να ιδιοποιούνται τα έργα των άλλων, ας δουν πώς θα μπορούσαν να γίνουν ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ οι ίδιοι και οι οπαδοί τους...
=================


Αποστολικό πρότυπο...

Αποστολικό πρότυπο...

.
.
Αποστολικό πρότυπο Περιγράφει ο απόστολος Παύλος πολύ παραστατικά τη μαρτυρική ζωή των αγίων Αποστόλων: «Άχρι της άρτι ώρας και πεινώμεν και διψώμεν και γυμνητεύομεν και κολαφιζόμεθα και αστατούμεν και κοπιώμεν εργαζόμενοι ταις ιδίαις χερσί» (Α' Κορ. δ' 11-12). Η ζωή τους ήταν χριστομίμητη. Όπως έζησε ο Χριστός, έτσι και αυτοί. Όπως στερήθηκε εκούσια ο Χριστός και τα πλέον στοιχειώδη, έτσι και αυτοί. Όπως έπαθε ο Χριστός, έτσι και οι Απόστολοι. 
•    «Και πεινώμεν». Ακόμα και το ψωμί στερούνταν οι Απόστολοι. Δεν ήσαν όπως όσοι καπηλεύονται (Β' Κορ. β' 17) το λόγο του Θεού. Ζούσαν την εσχάτη πενία, ακολουθώντας Εκείνον, «όστις επτώχευσεν, ίνα ημείς τη εκείνου πτωχεία πλουτίσωμεν» (Β' Κορ. η' 9). Το αρχοντόπουλο της Ταρσού, ο Παύλος, πεινούσε, διότι δεν ήθελε να δώσει αφορμή να μεμφθούν το ευαγγέλιο. Πεινούσε αυτός, που χόρτασε τόσους με τον Άρτο της Ζωής, τον Ιησού Χριστό, τον Τροφέα της κτίσεως. 
•    «Και διψώμεν». Δρόσισαν τόσες ψυχές, που καίγονταν από τη φλόγα της αμαρτίας. Αλλ' οι ίδιοι έφταναν στο σημείο να διψάνε σωματικά, χωρίς ένα ποτήρι «ψυχρού ύδατος». 
•    «Και γυμνητεύομεν». Βάδιζαν σε αντίξοες συνθήκες. Οδοιπόροι της αγάπης, αλλά και των στερήσεων. Ας μετρηθούμε οι χριστιανοί της εποχής μας, που δεν ξέρουμε τι έχουμε. Μπορούμε να φανταστούμε τους Αποστόλους ντυμένους με χρυσοΰφαντες αρχιερατικές στολές; 
•  «Και κολαφιζόμεθα». Ο Διδάσκαλος δέχτηκε μάστιγες και κολαφισμούς (Ματθ. κστ' 27. Μάρκ. ιδ' 65). Πώς θα μπορούσαν οι γνήσιοι μαθητές Του να έχουν καλύτερη μεταχείριση; 
•     «Και αστατούμεν». Ακολουθώντας το παράδειγμα του ακτήμονος Ιησού, και οι Απόστολοι δεν είχαν «πού την κεφαλήν κλίνη» (Ματθ. η' 20). Το «αστατούμεν» δεν αναφέρεται μόνο στην ακτημοσύνη των αποστόλων, αλλά και στους αδιάκοπους διωγμούς. Οι άγιοι ζουν «τόπον εκ τύπου συνεχώς διαμείβοντες και πλανώμενοι εν σπηλαίοις και όρεσι» (απολυτίκιο οσίων). Οι Απόστολοι ήξεραν, ότι εδώ είναι «οδίται» και «σκηνίται»· εκεί, στη βασιλεία των ουρανών, θα είναι «πολίται». 
•     «Και κοπιώμεν εργαζόμενοι ταις ιδίαις χερσίν». Ο Παύλος εργαζόταν με τα χέρια του, ως σκηνοποιός. Είχε το δικαίωμα να τρέφεται από την εκκλησία, από την οικογένεια των πιστών (Α' Κορ. θ' 4,7). Δεν έκανε όμως χρήση του δικαιώματος του. Και αυτό, για να μην επιβαρύνει κανένα, για να μην εισπράξει από το έργο του ευαγγελίου ούτε οβολό, για να προσφέρει «αδάπανον το ευαγγέλιον» (Α' Κορ. θ' 18). Έδειχνε τα εργατικά του χέρια και έλεγε: «Ταις χρείαις μου και τοις ούσι μετ' εμού υπηρέτησαν αι χείρες αύται» (Πράξ. κ' 34). Απόστολοι! Αιώνιο υπόδειγμα ανιδιοτελείας, αλλά συγχρόνως και έλεγχος όλων εκείνων, που πλουτίζουν από τη «θρησκεία» του Χρίστου.
=================


26.6.14

Διδάγματα...

Διδάγματα...

.
.
[Απόσπασμα από ερμηνευτικό σημείωμα του Καθηγ. κ. Μιλτ. Κωνσταντίνου, Μέλους του ΔΣ και εκ των Μεταφραστών της Εταιρίας, στην περικοπή της θεραπείας του παραλύτου της Βηθεσδά]. 
Ριζική αλλαγή του τρόπου της ζωής δεν μπορεί να επιτευχθεί με μια χλιαρή πίστη ή με μια παραδοσιακή θρησκευτικότητα που κληρονόμησε κανείς από τους γονείς του.
Ζωντανή σχέση με τον Θεό προϋποθέτει καθημερινή αναζήτηση του Θεού, καθημερινή πάλη του ανθρώπου με τον ίδιο του τον εαυτό, καθημερινό αγώνα και προβληματισμό για να βρει κανείς τον δρόμο που οδηγεί στον Θεό. Είναι, δηλαδή, κάτι που κατακτάται καθημερινά και που πιστοποιείται στην καθημερινή ζωή του καθένα με τον τρόπο που αντιμετωπίζει τους συνανθρώπους του.
Ο λόγος του Θεού έχει τη δύναμη να ελευθερώσει τον άνθρωπο, θα πρέπει όμως και ο άνθρωπος να θελήσει να ελευθερωθεί και, κυρίως, να παραμείνει ελεύθερος. Και ελεύθερος παραμένει ο άνθρωπος μόνον όταν συνεργάζεται με τον Θεό για την απαλλαγή του κόσμου από το κακό. Σε όλη τη μακραίωνη ιστορία του, κάθε φορά που στήριξε αλλού τις ελπίδες του, διαψεύστηκε οικτρά. Κάθε φορά που ο άνθρωπος πίστεψε ότι βρήκε τον τρόπο να απελευθερωθεί, βρέθηκε χειρότερα υποδουλωμένος μέσα στα ίδια τα κατασκευάσματα του.
Αυτό είναι σήμερα περισσότερο εμφανές από ποτέ, καθώς σήμερα γνωρίζουν οι άνθρωποι καλύτερα από κάθε άλλη εποχή ότι η τεχνολογική ανάπτυξη δεν έφερε την πολυπόθητη ευτυχία, αλλά αποξένωσε ακόμη περισσότερο τους ανθρώπους και η δύναμη των όπλων κανένα δεν εξασφάλισε, αλλά μόνο το δίκαιο του ισχυρότερου επιχείρησε να επιβάλει, οδηγώντας εκατομμύρια ανθρώπους στη δυστυχία και την απόγνωση. Προϋπόθεση, λοιπόν, για να ενεργήσει ο λόγος του Θεού είναι να πιστέψουν οι άνθρωποι στη δύναμη του.

Από το έντυπο της Εταιρείας «Φως στα πέρατα της γης» Απρ.-Ιουν. 2014 
=================


25.6.14

Ομοφυλομανία - Ομοφυλοφιλία - Ομοφυλοφοβία...

Ομοφυλομανία
Ομοφυλοφιλία - Ομοφυλοφοβία...

.
.

New speak καί χειραγώγηση σκέψης. «Ξενοφοβία» -«Ὁμοφοβία»

New speak καί χειραγώγηση σκέψης. «Ξενοφοβία» -«Ὁμοφοβία»

«Ὅποιος ἐλέγχει τήν γλώσσα ἑνός ἀνθρώπου, ἐλέγχει καί τίς σκέψεις του»  ἔγραψε ὁ Τζώρτζ Ὄργουελ, στό κλασσικό βιβλίο του «1984».
Εἶναι τό λεγόμενο «new speak», ἡ πλασματική «νέα» γλώσσα τῆς σκοτεινῆς ἐποχῆς τοῦ Μεγάλου Ἀδελφοῦ. 
Ἡ νέα γλώσσα, ἡ ὁποία περιορίζει τήν ἔκφραση ἰδεῶν πού ἀντιλέγουν στήν ἐπίσημη γραμμή τῆς ἐξουσίας.
Ἔχετε παρατηρήσει, παραδείγματος χάριν, τί γίνεται μέ τίς «νέες» σύνθετες λέξεις πού ἔχουν εἰσχωρήσει στό λεξιλόγιό μας καί ἔχουν ὡς δεύτερο συνθετικό τό «-φοβία»; Εἰσχώρησαν βέβαια, τρόπος τοῦ λέγειν. Γιατί ὁπωσδήποτε δέν εἰσῆλθαν ἀπό μόνες τους. Οὔτε τίς δημιούργησε ὁ λαός μας. Οὔτε γεννήθηκαν μέσα ἀπό κάποιες καταστάσεις ἤ κάτω ἀπό κάποιες εἰδικές συνθῆκες. Στήν οὐσία, μᾶς τίς ἐπέβαλαν.
«Ξενοφοβία», «Ἰσλαμοφοβία», «Ὁμοφοβία»

Λέξεις πού φαίνονται ἑλληνικές, καί πού ἀκόμα καί ξένοι τίς χρησιμοποιοῦν ἔτσι («xenophobia», «homophobia», «islamophobia») ἀλλά δέν γεννήθηκαν στήν Ἑλλάδα! Μάλιστα οἱ Ἕλληνες οὐδέποτε τίς ἐφηῦραν, οὐδέποτε τίς χρησιμοποίησαν, οὐδέποτε τίς γνώριζαν. Ἀπό τήν ἀρχαιότητα μέχρι σήμερα.
Λέξεις, οἱ ὁποῖες ἐπίσης ἔχουν ἕνα ἀρνητικό πρόσημο. Κάτι πού δέν συμβαίνει ὅμως, μέ ὅλες τίς «-φοβίες». Ἔτσι ἐνῶ τά ἄτομα π.χ. μέ «ἀγοραφοβία» ἤ «ἀνθρωποφοβία» ἀντιμετωπίζονται μέ συμπάθεια, τήν ἴδια ὥρα ἐκεῖνος πού θά χαρακτηρισθεῖ ὅτι ἔχει «ξενοφοβία» εἶναι ἕνας ἐπικίνδυνος, ὀπισθοδρομικός, κακός καί μοχθηρός ἄνθρωπος πού τοῦ ἀξίζει ἡ ἀπαξίωση, ἡ περιθωριοποίηση, ἀλλά καί ἡ ἐπιτίμηση, ἀκόμα καί ἡ τιμωρία. Καί βέβαια, ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι στήν οὐσία ὡς «ξενοφοβικός» στιγματίζεται ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος, ὁ γηγενής, ὁ ντόπιος, πού δυσανασχετεῖ καί ἀντιδρᾶ στό φαινόμενο τῆς εἰσβολῆς ἀνεξέλεγκτου ἀριθμοῦ παράνομων μεταναστῶν, πού «ἐν μιᾷ νυκτί», κατέλαβαν αὐθαίρετα τόν δικό του τόπο, τόν ἄλλαξαν (πρός τό χειρότερο), τόν ὑποβάθμισαν, καί τόν ἴδιο τόν ἐξοβέλισαν, τόν περιθωριοποίησαν, τόν τρόμαξαν καί τόν κατέστησαν ἕναν ἀνυπεράσπιστο, διωκόμενο, φοβισμένο καί τρομαγμένο ἄνθρωπο, ξένο μέσα σέ ἕνα ἀνομοιογενές ἀλλοπρόσαλλο πλῆθος. Στήν πραγματικότητα, εἶναι ἐκεῖνος πού ἔχει τό αἴσθημα ὅτι εἶναι πλέον μέλος μιᾶς μειονότητας. Καί ὅμως ἐάν δυσανασχετήσει καί διαμαρτυρηθεῖ γιά αὐτήν τήν κατάσταση, εἶναι ἕνας «ξενοφοβικός».
Ἀλήθεια, δέν σᾶς προκαλεῖ ἀπορία πώς ὅλα τά «κακά» μέ τίς λέξεις πού τελειώνουν σέ «-φοβία» ἔχουν στόχο ἕναν συγκεκριμένο τύπο ἀνθρώπου;
Τόν γηγενῆ δυτικό μέσο πολίτη, πού ἀγαπάει τόν τόπο του, τόν λαό του, τήν ἱστορία του, τήν κουλτούρα καί τίς παραδόσεις τοῦ λαοῦ του. Μέ λίγα λόγια τόν «ἀνησυχοῦντα» χριστιανό Εὐρωπαῖο.
(Κατ ̓ αὐτούς «συντηρητικό» καί σίγουρα «μή πολιτικά ὀρθό»).
Δέν σᾶς κάνει ἐντύπωση πώς τόσοι αἰῶνες διωγμῶν χριστιανῶν στίς χῶρες NEWSPEAK ΚΑΙ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ ΣΚΕΨΗΣ τοῦ Ἰσλάμ, ἀλλά καί στίς χῶρες πού κατέκτησε τό Ἰσλάμ, ἀπό τήν ἀρχή πού πρόβαλε τό σπαθί τοῦ «προφήτη» μέχρι σήμερα καί δέν βρέθηκε ἕνας λεξιπλάστης νά μᾶς πεῖ τήν λέξη «χριστιανοφοβία»;
Τήν ἀκούσατε ποτέ; Ποταμοί αἵματος, παιδομαζώματα, ἀποκεφαλισμοί, λιθοβολισμοί, διωγμοί πιστῶν καί ἐμπρησμοί ἐκκλησιῶν, χρόνια τώρα καί μέχρι σήμερα (!) καί δέν τοῦ ἦρθε κάποιου ἡ «ἔμπνευση» νά πεῖ ὅτι στίς χῶρες αὐτές ὑπάρχει «χριστιανοφοβία». Ὅτι οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖ εἶναι «χριστιανοφοβικοί». Ὅταν ὅμως, μετά τήν εἰσβολή ἑκατομμυρίων μουσουλμάνων στήν Εὐρώπη τά τελευταῖα χρόνια, βρεθεῖ κάποιος Εὐρωπαῖος νά διαμαρτυρηθεῖ
πού δέν ἀντέχει ἄλλο νά βλέπει τζαμιά νά ὑψώνονται σέ κάθε γειτονιά, χιλιάδες μουσουλμάνους νά καταλαμβάνουν τίς πλατεῖες καί τούς δρόμους στρώνοντας τά χαλιά τους γιά νά λατρεύσουν τόν Ἀλλάχ τους, τά παιδιά του νά εἶναι ὑποχρεωμένα νά μάθουν γιά τό Ἰσλάμ καί τόν μουσουλμάνο γείτονα νά τόν μηνύει γιατί ἔψησε χοιρινές μπριτζόλες καί τόν πρόσβαλε (!), τότε εἶναι «ἰσλαμοφοβικός»!
Πόσο γρήγορα τήν ἔφτιαξαν τήν λέξη! Πόσο γρήγορα τήν πάσαραν! Πόσο γρήγορα τήν ἐπέβαλαν!
Αὐτός πού σφάζει χριστιανούς ΔΕΝ εἶναι «χριστιανοφοβικός». Δέν ὑπάρχει τέτοια λέξη. Ἐκεῖνος πού θέλει νά συνεχίσει νά ζεῖ ὅπως ζοῦσε μέσα στόν τόπο του καί δέν μπορεῖ νά βλέπει νά μετατρέπεται ἡ χώρα του σέ ἕνα ἰσλαμικό κράτος, εἶναι «ἰσλαμοφοβικός»!
Ἀκούσατε ποτέ γιά «Ἑλληνοφοβία»; Ἀκούσατε γιά «ἑαυτοφοβία»; Πῶς λέγεται ἐκεῖνος πού ἀντιπαθεῖ τούς Ἕλληνες;
Ἄγνωστον. Πῶς λέγεται ὁ Ἕλληνας πού ἀντιπαθεῖ τήν Ἑλλάδα; Πού γράφει στούς τοίχους «Ἑλλάδα σκάσε!» καί καίει ἑλληνικές σημαῖες; Ἄγνωστον! Ἤ πιθανόν, «ἀντιεξουσιαστής»... (Σιγά μήν στενοχωρήθηκε ἡ ἐξουσία ἀπό τό κάψιμο τῆς ἑλληνικῆς σημαίας).
Πῶς λέγεται ὁ Ἕλληνας πού διαμαρτύρεται γιά τήν ἐγκληματικότητα τῶν ἀλλοδαπῶν; «Ξενοφοβικός».
Ὑπάρχει ἕνα σχέδιο Θέλουν νά μᾶς ἐπαναπρογραμματίσουν, νά διαμορφώσουν τήν σκέψη μας, ἔτσι ὥστε νά σκεφτόμαστε ὅπως ἐκεῖνοι θέλουν.
Καί νά μιλᾶμε ὅπως ἐκεῖνοι θέλουν, ὑποταγμένοι στήν ἰδεολογική τους ἐξουσία. Νά φοβόμαστε νά μιλήσουμε γιά τό πρόβλημα τῆς λαθρομετανάστευσης καί τόν κίνδυνο τῆς ἐθνολογικῆς ἀλλοίωσης μήν καί στιγματιστοῦμε ὡς «ξενοφοβικοί» (καί «ρατσιστές»).
Νά φοβόμαστε νά μιλήσουμε γιά τήν ἐκ νέου ὑποταγή μας στούς μωαμεθανούς (μέσῳ δῆθεν πολυπολιτισμικότητας), μήπως καί μᾶς στιγματίσουν ὡς «ἰσλαμοφοβικούς».
Νά μήν τολμήσουμε νά ποῦμε ὅτι δέν ἀποδεχόμαστε τήν ὁμοφυλοφιλία ὡς κάτι «ἐντελῶς φυσιολογικό», (ἕως καί «trendy»), οὔτε ἀναγνωρίζουμε κανένα «γάμο» μεταξύ δύο ἀνδρῶν ἤ δύο γυναικῶν, μήπως καί μᾶς ποῦνε «ὁμοφοβικούς». Καί ἔτσι νά ἀκολουθήσουμε σιωπηλά τό ὑπόλοιπο κοπάδι καί νά ἀφεθοῦμε «ἥσυχα», χωρίς γνώμη, χωρίς σκέψη, χωρίς μνήμη, χωρίς ταυτότητα, στά ἐπιδέξια χέρια τῆς παγκόσμιας ἐλίτ πού ἀγωνιᾶ νά μᾶς πολτοποιήσει καί νά μᾶς κάνει μιά εὐκολοχειραγώγητη ἀνθρωπομάζα.
Ἄς δοῦμε λίγο τήν λέξη «ὁμοφοβία», πού κατασκευάστηκε ἀπό φιλο-ὁμοφυλόφιλους ἐρευνητές, μόλις τήν δεκαετία τοῦ ̓70 (οἱ ὁμοφυλόφιλοι σαφῶς δέν ἐμφανίστηκαν τότε, οὔτε οἱ ἀντιδράσεις στόν τρόπο ζωῆς τους) καί ἐμφανίστηκε ἐπίσημα γιά πρώτη φορά στό πορνοπεριοδικό «Screw» τοῦ Ἀμερικανοεβραίου μεγιστάνα τοῦ πορνό Al Goldstein τό 1969.
Δανείζομαι κάποιες σκέψεις, πού μεταφέρει στό blog του ὁ καθολικός Paul Anthony Melanson.
Ἡ λέξη «ὁμοφοβία» κατασκευάστηκε καί χρησιμοποιεῖται ἀπό τούς ὁμοφυλόφιλους ἀκτιβιστές παγκοσμίως, ὡς
ἕνα σημασιολογικό ὅπλο στόν πολιτιστικό πόλεμο.
Ὁ Arthur Evans, συν-ἱδρυτής τῆς «Gay Activist Alliance» («Συμμαχίας Gay Ἀκτιβιστῶν» ἤ GAA), ἐξηγεῖ πῶς τό ὁμοφυλοφιλικό κίνημα χρησιμοποίησε τήν λέξη «ὁμοφοβία», γιά νά χαρακτηρίσει τήν ἀντίθεσή τους: «Γιά καλή μας τύχη, ὁ George Weinberg, ἕνας “straight” ψυχολόγος ὁ ὁποῖος ἀπό καιρό ἦταν φίλος τῆς κοινότητάς μας, συμμετεῖχε τακτικά στίς συνεδριάσεις τῆς GAA.
Παρακολουθώντας μέ γοητεία τήν τακτική “zap” πού χρησιμοποιούσαμε (zap εἶναι μιά μορφή πολιτικῆς ἄμεσης δράσης, πού τέθηκε σέ χρήση στή δεκαετία τοῦ 1970 στίς ΗΠΑ ἀπό ὁμοφυλόφιλους ἀκτιβιστές. ῏Ηταν μιά τραχιά δημόσια διαμαρτυρία, πού εἶχε στόχο νά φέρουν σέ δύσκολη θέση ἕνα δημόσιο πρόσωπο, ἐπιζητώντας τήν προσοχή τοῦ κοινοῦ σέ ζητήματα σχετικά μέ τά δικαιώματα τῆς κοινότητάς τους) καί τίς ἀντιδράσεις τῶν μέσων ἐνημέρωσης, μᾶς ἔφερε τή λέξη γιά τήν ὁποία ἀγωνιζόμασταν -“ὁμοφοβία”, πού σημαίνει τόν παράλογο φόβο γιά τήν ἀγάπη κάποιου πρός τό ἴδιο φύλο.
Ἡ ἐφεύρεση τῆς λέξης “ὁμοφοβία” εἶναι ἕνα παράδειγμα τοῦ πῶς ἡ θεωρία μπορεῖ νά ἔχει τίς ρίζες της στήν πράξη. Ἡ λέξη δέν προέρχεται ἀπό μιά πολυθρόνα ἀκαδημαϊκῆς παρακολούθησης τοῦ κινήματός μας ἀπό ἀπόσταση... Ἀλλά, προῆλθε ἀπό τήν προσωπική ἀλληλεπίδραση μεταξύ τῶν ἐνεργῶν, σκεπτόμενων ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ἀναγνώρισαν μιά
κοινή ἀξία: τό μετασχηματισμό τῆς κοινωνίας πρός τό καλύτερο». (Arthur Evans,The Logic of Homophobia).

Ὁ George Weinberg χαρακτήρισε ἔτσι τήν ἠθική ἀντίθεση στήν ὁμοφυλοφιλία ὡς μιά «φοβία»: «Ποτέ δέν θά θεωροῦσα ἕναν ἀσθενή ὑγιή, παρά μόνο ἐάν εἶχε νικήσει τίς προκαταλήψεις του ἐναντίον τῆς ὁμοφυλοφιλίας» (Ἀπόσπασμα ἀπό τόν Jack Nichols, στό «George Weinberg, Ph. D. – Badpuppy’s February Interview»).
Γιά τόν ὁμοφυλόφιλο ἀκτιβιστή, ἡ ἠθική ἀντίθεση στήν ὁμοφυλοφιλία εἶναι μιά «φοβία». Ἀκόμη καί μιά ψυχική ἀσθένεια.
Ἡ χρήση τῆς λέξης «ὁμοφοβία» ὅμως, ὡς ἕνα σημασιολογικό ὅπλο φαίνεται ὅτι ἀρχίζει καί ἀκούγεται καί ἀπό χριστιανικές φωνές, ἔνδειξη ὅτι τό newspeak δουλεύει καλά. Ἔτσι πρόσφατα, ἡ ἐπίσημη ἐφημερίδα τῆς Καθολικῆς Ἐπισκοπῆς τοῦ Worcester τῆς Μασαχουσέτης (Catholic Free Press) σέ ἄρθρο μέ τίτλο «How are we doing in this life», ἡ Diane Boover γράφει «...ὁ ρατσιμός, ὁ «ταξισμός» («classism»= οἱ ταξικές διακρίσεις), ὁ σεξισμός, ἡ ὁμοφοβία καί ὅλα τά παρόμοια
δείχνουν τήν τάση μας ὡς ἀνθρώπινα ὄντα νά μειώσουμε τόν ἄλλον γιά λόγους πού καθένας κρίνει δικαιολογημένους».
Ὁρίστε λοιπόν. Ὅσοι ἀπό ἐσᾶς εἶστε ἀντίθετοι ἠθικά μέ τήν ὁμοφυλοφιλία ἔχετε «ὁμοφοβία», καί προσπαθεῖτε νά «μειώσετε τόν ἄλλον». Ὁπωσδήποτε εἶστε ἕνας «ὁμοφοβικός», συνώνυμος τοῦ «ρατσιστῆ».
Ἄν καί ἡ Καθολική Σύνοδος γιά τό Δόγμα τῆς Πίστης, ἀναφέρει ἄλλα σέ ὁδηγία της τό 1992 σχετικά «μέ τήν ἀπάντηση στίς νομοθετικές προτάσεις γιά τή μεταχείριση χωρίς διακρίσεις τῶν ὁμοφυλοφίλων»:
«Ὁ σεξουαλικός προσανατολισμός δέν ἀποτελεῖ μιά ποιότητα συγκρίσιμη μέ τή φυλή, τήν ἐθνοτική προέλευση κ.λπ. σέ σχέση μέ τήν ἐξάλειψη τῶν διακρίσεων.
Σέ ἀντίθεση μέ αὐτά, ὁ ὁμοφυλοφιλικός προσανατολισμός ἀποτελεῖ μιά ἀντικειμενική διαταραχή καί προκαλεῖ ἠθική ἀνησυχία».
Καί ἀλλοῦ: «Τό νά συμπεριληφθεῖ ὁ ὁμοφυλοφιλικός προσανατολισμός μεταξύ τῶν ἐκτιμήσεων βάσει τῶν ὁποίων εἶναι παράνομη ἡ διάκριση, μπορεῖ εὔκολα νά ὁδηγήσει στό νά θεωρηθεῖ ἡ ὁμοφυλοφιλία ὡς μιά θετική πηγή ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων. Παραδείγματος χάριν, ὅσον ἀφορᾶ στή λεγόμενη “θετική δράση” ἤ προνομιακή μεταχείριση σέ πρακτικές πρόσληψης σέ θέσεις ἐργασίας στίς ΗΠΑ ὑποχρεοῦται ὁ ἐργοδότης νά προσλαμβάνει ἄτομα ἀπό “μειονότητες”, ἄσχετα ἄν εἶναι ἱκανά ἤ ὄχι, χάριν “ἰσότητας”. Μέ τήν ἴδια λογική θά ὑποχρεοῦται νά προσλαμβάνει ὁμοφυλόφιλους.
Ὁπότε περνᾶμε σέ φάση κραυγαλέας ἀνισότητας εἰς βάρος τῶν ἑτεροφυλόφιλων!
Ἤ μπορεῖ νά φτάσουμε στό σημεῖο κάποιος νά δηλώνει “ὁμοφυλόφιλος” προκειμένου νά βρεῖ δουλειά! Αὐτό εἶναι ἀκόμη πιό καταστροφικό, δεδομένου ὅτι δέν ὑπάρχει δικαίωμα στήν ὁμοφυλοφιλία, τό ὁποῖο ὡς ἐκ τούτου δέν θά πρέπει νά ἀποτελέσει βάση γιά δικαστικές διεκδικήσεις.
Ἡ ἀναγνώριση τῆς ὁμοφυλοφιλίας ὡς παράγοντα βάσει τοῦ ὁποίου εἶναι παράνομο νά γίνονται διακρίσεις, μπορεῖ εὔκολα (ἄν ὄχι αὐτόματα) νά ὁδηγήσει, στή νομοθετική προστασία καί τήν προώθηση τῆς ὁμοφυλοφιλίας».

Ἀπό τό Όρθόδοξο περιοδικό Παρακαταθήκη Μαρτίου - Ἀπριλίου 2014

Δείτε σχετικά :
 π. Αρσένιος Βλιαγκόφτης: Η προώθηση της ομοφυλοφιλίας ως στρατηγικός στόχος της Νέας Τάξης Πραγμάτων
=================


Άνθρωπος του Θεού δεν δηλώνεις αλλά φαίνεσαι....

Άνθρωπος του Θεού δεν δηλώνεις
αλλά φαίνεσαι...

.
.

Άνθρωπος του Θεού δεν δηλώνεις αλλά φαίνεσαι. Έχουμε κουραστεί από τους δήθεν. Από αυτούς που αυτοπροβάλλονται έστω και «ταπεινώ τω τρόπω». Αυτούς που πίσω από το χαμόγελο κρύβουν ακονισμένα για κατάκριση και «ιερές» μάχες δόντια.

 Όλους αυτούς που χρησιμοποιούν την εκκλησία για να διαμορφώσουν ένα προφίλ πνευματικότητας ώστε να εξασφαλίσουν την αίσθηση δύναμης που δεν βρήκαν στο κόσμο. 

Στην εκκλησία δεν σώζεται ο ισχυρός, ο τέλειος, ο καπάτσος, ο καταφερτζής, εκείνος που τα κατάφερε, που νίκησε, που εξυψώθηκε, αλλά εκείνος που ταπεινώθηκε, που πόνεσε, που δυσκολεύτηκε, που ταλαιπωρήθηκε, λαβώθηκε και στην αγάπη αναστήθηκε. 

Η εκκλησία ανήκει στους ταπεινούς αυτού του κόσμου, σε αυτούς που ζουν στα αζήτητα της εξουσίας και της δύναμης. Των υπαρξιακά λαβωμένων, ψυχικά κουρελιασμένων, εκείνων που έγλειψαν τα πατώματα της προσωπικής τους μοναξιάς και οδύνης και αισθάνθηκαν την ολική απογύμνωση της υπάρξεως τους. 

Κουραστήκαμε και πολλές φορές λυγίσαμε, κλάψαμε και πενθήσαμε για μια παραχάραξη και παραμόρφωση του εκκλησιαστικού ήθους και της χριστιανικής κατανόησης, που κρατά το περικάλυμμα της παραδόσεως και χάνει με υπαρξιακά εκκωφαντικό ήχο την ουσία της χριστιανικής ζωής. 

Για όλους εκείνους που βαπτίζουν αρετές τα πάθη και τις κακίες τους. Αυτούς που ζουν την κατά Χριστώ ζωή με σκοπό και στόχο, δίχως αγάπη, έρωτα και ελευθερία. Που περιμένουν πάντα κάτι να πάρουν, που αισθάνονται ότι κάποιος πάντα τους χρωστά. 

Δεν είναι χριστιανικά στήθη αυτά που μετρούν τι δίνουν και τι παίρνουν, μα εκείνα που αγαπούν δίχως να περιμένουν. 

Δεν είναι χριστιανή ψυχή εκείνη που νιώθει αυτοδικαιωμένη και ναρκισσιστικά ολοκληρωμένη στην ζάλη της αρετής και της θρησκευτικής δικαίωσης της. Ο χριστιανός δεν είναι δικαιωμένος, αλλά αγαπητικά σωσμένος. Η σωτηρία του, είναι καρπός αγάπης, και όχι κατορθωμάτων. Αίσθηση και εμπειρία ότι κάποιος με αγαπάει πολύ κι ας έχω τα χάλια μου, κι ας είμαι αδύναμος και ας μην έχω τίποτε να καυχηθώ πέρα της αγάπης του Θεού. 

Ο παράδεισος δεν είναι κατάκτηση αλλά δωρεά. 

Είναι καρπός σχέσης και όχι κατάκτηση ισχυρών και υψηλών θρησκευτικών επιδόσεων. 

Δεν σώζομαι επειδή κάτι σπουδαίο έκανα, αλλά επειδή κάποιον αγάπησα και με αγάπησε

Όσο και αν το δηλώσεις άνθρωπος του Θεού, δεν θα γίνεις, εάν η χαρά και η ειρήνη δεν κατακλείσουν την ύπαρξη σου. Ας κάνουμε όσες νηστείες θέλουμε, αγρυπνίες και προσευχές, ας έχουμε Γέροντα τον πιο γνωστό πνευματικό της ορθοδοξίας, ας βγάλουμε όσες φωτογραφίες θέλουμε με στάρετς και οσίους, η χάρις δεν θα έρθει εάν δεν σταματήσουμε να την ζητούμε με την εσωτερική αδιάγνωστη πολλές φορές σκοπιμότητα, να κτίσουμε την εικόνα μας, το αυτοειδωλό μας, το εγωιστικό θρησκευτικό προφίλ μας. Για να αισθανθούμε ότι κάτι καταφέραμε και κάποιοι είμαστε. 

Η χάρις δεν εκβιάζεται, ούτε εξαγοράζεται, δωρίζεται και εκχέεται αγαπητικά στους ταπεινούς, αφανοίς, πληγωμένους και αγαπητικά στραμμένους προς τον Θεό. Εκείνους που απογυμνώθηκαν και ξαρματώθηκαν από όλες τις αυταπάτες του κόσμου, όλες τις δυνάμεις και εξουσίες, από όλα τα είδωλα ακόμη και το ίδιου τους του εαυτού. 
παπά-Λίβυος

http://e-theologia.blogspot.gr/2014/06/blog-post_22.html
=================