|
Κλείσαμε βιαστικά την Αγία Γραφή.
[...] Κλείσαμε
βιαστικά την Αγία Γραφή, που είναι ο Λόγος του Θεού ο γεμάτος αλήθεια, φως
και αποκάλυψη για εμάς τους ανθρώπους, όταν τον προσεγγίζουμε με ταπείνωση
και πίστη! Να τα μάθαμε όλα, αποκλείεται. Δεν τελειώνει ποτέ ο Λόγος του
Θεού. Ποτέ δεν μπορείς να πεις για την αλήθεια της Αγίας Γραφής, τα ’μαθα,
τα ξέρω, δεν τα χρειάζομαι πια. Εμείς νομίσαμε ότι δεν έχει τίποτα άλλο
να μας πει, ότι τώρα μπορούμε μόνοι μας… Αυτό που επιλέξαμε μας οδήγησε στην
καταστροφή. Γιατί; Βάλαμε στη θέση του Βιβλίου του Θεού συστήματα κοσμικά,
ανθρώπινα, λογικές, γνώμες και απόψεις προσωπικές μας, πρακτικές του άθεου
κόσμου, που είναι στείρες και δεν οδηγούν σε λύσεις.
Ακόμα και
στις συζητήσεις που κάνουμε και την ώρα του αγώνα μας για λύση, η Αγία μας
Γραφή είναι κλειστή, η αλήθεια του Θεού απουσιάζει, η γνώμη Του, η γνώση Του,
η «θεϊκή διάνοια» δείχνει ξεπερασμένη από εμάς. Χτίζουμε μόνοι μας τον «πύργο
της Βαβέλ» στην κοιλάδα Σεναάρ του εγωισμού και της αγνόησης του Θεού. Στόχος
του ανθρώπου από παλιά ήταν πάντα ο ίδιος. Τα δώρα του Θεού, αλλά χωρίς τον
Θεό. Τώρα γιατί απορούμε για τα αδιέξοδα, την ασυνεννοησία μεταξύ μας, τη
δυστυχία στον κόσμο μας, την καθημερινή απειλή και αβεβαιότητα που
αφυδατώνουν τη ζωή μας;
Κλείσαμε
βιαστικά την Αγία Γραφή και μείναμε χωρίς αλήθεια, χωρίς αποκάλυψη, χωρίς τη
«θεϊκή γνώμη», χωρίς τη «θεϊκή λογική», χωρίς το θεϊκό θέλημα, που είναι
γεμάτο σοφία Θεού, το καλύτερο, το τέλειο για τον άνθρωπο. Αναλωθήκαμε και
ξοδευόμαστε σε άκαρπες συζητήσεις, γνώμες, απόψεις γεμάτες απειρία και
πειραματισμούς. Κοιτάξτε τι γίνεται στην Ενωμένη Ευρώπη, στην Ευρωζώνη, στην
Αμερική των θαυμάτων, στην υποδειγματική Ιαπωνία.
Αλλά και πιο κοντά σε μας, στην
Κοινότητά μας, στις εκκλησίες μας, στις οικογένειες των χριστιανών. Η εικόνα
είναι η ίδια παντού. Υπάρχει μία αλήθεια, πολύ μεγάλη, που μας διαφεύγει. Η
κλειστή Αγία Γραφή συνοδεύεται πάντα και από καρδιά κλειστή στη φωνή, την
οδηγία, την αποκάλυψη του Πνεύματος του Θεού. Ο θερισμός των συνεπειών αυτής
μας της επιλογής είναι καθημερινά στα δελτία ειδήσεων, στις εφημερίδες, στα
πρόσωπα των ανθρώπων, στις συνομιλίες τους, στα μαραμένα χαμόγελα και το
σβησμένο τραγούδι στα χείλη…
ΠΗΓΗ:
Περιοδικό “Πνευματικά”, Ιαν.-Φεβ. 2012
|
